กับดักของคนเป็น

กลิ่นอายความอับชื้นของคลังพัสดุร้างท้ายสถานีตำรวจภูธรเมืองเก่า คละคลุ้งไปด้วยฝุ่นละอองที่ลอยวนในลำแสงสลัวจากช่องหน้าต่างเหล็กดัด รินทร์แทบไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา เมื่อเงาร่างสوยเพรียวในชุดสูทสีเทาเข้มของ ‘พญ. มนัสนันท์’ แพทย์นิติเวชผู้เคยชันสูตรพลิกศพเหยื่อรายแรก ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันไม่ถึงสองก้าว ราวกับเส้นแบ่งเขตระหว่างความเป็นและความตายที่ถูกขีดไว้ด้วยชั่วยามอันเปราะบาง ดวงตาคู่คมของแพทย์หญิงสาวไม่ได้ฉายแววตกใจแม้แต่น้อย ยามที่มองเห็นรินทร์ยืนถือแฟ้มเอกสารลับคาคาคราบเลือดของคดีเก่าอยู่ในมือ ตรงกันข้าม มุมปากของเธอกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ชวนให้สันหลังวาบหวิวราวกับมีตัวหนอนไต่ยั้วเยี้ยอยู่ใต้ผิวหนัง “ฉลาดสมกับที่เป็นผู้ช่วยที่สารวัตรปราบไว้ใจจริงๆ ค่ะ, คุณรินทร์” น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยียบเย็นจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างใจเย็น ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินทร์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยเสียงดังลั่นในอก แต่ทว่า ส้นเท้าของเธอกลับชนเข้ากับชั้นวางแฟ้มเหล็กหนาทึบเสียแล้ว ไม่มีทางหนี... นี่คือกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่แรก เพื่อล่อให้เธอเดินตกลงมาในหลุมพรางอย่างงดงาม “คุณคือคนจัดฉากฆ่าอำพรางคดีทั้งหมด... ตั้งแต่ศพแรกจนถึงเคสล่าสุดสินะคะ หมอมนัส” รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แม้ภายในใจจะเต้นระส่ำดั่งกลองศึก เธอกวาดสายตาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สมองอันรอบคอบประมวลผลทุกความเป็นไปได้ในเสี้ยววินาที ร่างกายของแพทย์นิติเวชผู้นี้ไม่ได้มีมัดกล้ามเนื้อใหญ่โต แต่ทว่าในมือเรียวคู่นั้นกลับซ่อนวัตถุโลหะสีเงินวาววับ—เข็มฉีดยาขนาดใหญ่ที่บรรจุของเหลวสีอำพันเข้มไว้จนเต็มเปี่ยม! “อุ๊ย อย่าใช้คำว่าจัดฉากเลยค่ะ... เรียกว่า ‘ศิลปะแห่งการชำระล้าง’ จะเหมาะกว่า” มนัสนันท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินทร์อย่างรวดเร็วราวกับภูตผี ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า “พวกเขามันคือขยะสังคมที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง ฉันแค่ทำหน้าที่แทนตาชั่งแห่งความยุติธรรมที่เอียงกะเทเรก็เท่านั้น... และก็น่าเสียดายจริงๆ ที่คุณดันรู้ความลับนี้เข้า” พริบตานั้นเอง ประกายตาของแพทย์หญิงก็แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียม มือที่ถือเข็มพุ่งเข้าใส่ลำคอระหงของรินทร์ด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อว่าเป็นของแพทย์สายวิชาการ! *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบภัยคุกคามระดับรุนแรงถึงแก่ชีวิต!] [เปิดใช้งานอัตโนมัติ: สกิลป้องกันระดับเริ่มต้น ‘เกราะวายุทมิฬ’ (Wind-Veil Barrier) ทำงาน!] *เปรี้ยง!* เสียงคลื่นกระแสลมหมุนวนราวกับพายุขนาดย่อมระเบิดออกรอบตัวรินทร์ในเสี้ยววินาทีที่ปลายเข็มห่างจากผิวหนังของเธอเพียงไม่ถึงมิลลิเมตร แรงปะทะมหาศาลสะท้อนกลับจนร่างของพญ.มนัสนันท์กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว หงายหลังล้มลงกระแทกกับพื้นคอนกรีตอย่างแรงจนแฟ้มเอกสารกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด รินทร์หอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม ความเย็นเยียบจากพลังงานลึกลับของระบบยังคงไหลเวียนอยู่ใต้ชั้นผิวหนังของเธอ สร้างความรู้สึกอุ่นหนาแน่นและมั่นคงอย่างประหลาด นี่คือครั้งแรกที่เธอบังคับใช้ระบบป้องกันนี้ได้จริง และผลลัพธ์ของมันก็ทรงพลังเกินกว่าที่คาดคิดไว้มาก แพทย์หญิงมนัสนันท์กัดฟันกรอด ใบหน้าที่เคยงดงามและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันสุภาพ บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ “แก... แกทำอะไร! นั่นมันวิชาอะไรกัน ทำไมถึง...!” “ฉันบอกแล้วไงคะว่าความจริงไม่มีวันตาย” รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก, เพื่อดึงสติและความเยือกเย็นกลับคืนมา น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมยิ่งกว่ามีดโกน “และต่อให้คุณจะมีเข็มฉีดยานั่นอีกสักกี่อัน คุณก็ไม่มีวันชนะกฎแห่งกรรมที่กำลังตามล่าคุณอยู่ห่างไปไม่ถึงก้าวหรอกค่ะ” ทว่า ในขณะที่รินทร์กำลังก้าวเท้าเข้าไปเพื่อควบคุมตัวผู้ต้องสงสัย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างจนสว่างวาบ “รินทร์! อยู่ข้างในหรือเปล่า!” เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ร้อนรนจนผิดวิสัยดังขึ้น—สารวัตรปราบมาถึงแล้ว! รินทร์หันกลับไปมองทางประตูที่กำลังถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง แต่ทว่า ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดนอกเครื่องแบบของสารวัตรหนุ่มจะก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา ร่างของพญ.มนัสนันท์ที่ล้มอยู่กับพื้นกลับส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ อย่างน่าขนพองสยองเกล้า ดวงตาของแพทย์หญิงเหลือบมองเลยผ่านไหล่ของรินทร์ไปด้านหลัง—ไปยังมุมมืดทึบของคลังพัสดุที่ไม่มีใครสังเกตเห็นตั้งแต่แรก รินทร์เบิกตากว้างขึ้นทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลักออกมาจากความมืดมิดนั้น ราวกับมีตัวตนที่สาม... ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าแพทย์หญิงสติหลุดผู้นี้กำลังก้าวออกมาจากเงาจันทร์! [คำเตือนจากระบบระดับ SSS: ตรวจพบ ‘พลังงานอาฆาต’ ระดับตำนานปรากฏ ณ พิกัด 0 เมตร... และเป้าหมายที่แท้จริง ไม่ใช่คนเป็น แต่คือวิญญาณร้ายที่สิงร่างอยู่เบื้องหลังพวกคุณทุกคน!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!