งานเลี้ยงหน้ากากปีศาจ

กลิ่นอายของกำยานดอกลำดวนและน้ำมันพรายเจือจางในห้องโถงใต้ดินของคฤหาสน์ร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ลอยอวลจนทำให้ลำคอของรินทร์รู้สึกแสบร้อนเล็กน้อย เธอกวาดสายตาผ่านหน้ากากแฟนซีรูปสัตว์นานาชนิดที่สวมทับใบหน้าของบรรดาแขกเหรื่อกว่าร้อยชีวิต ทุกคนต่างแต่งกายด้วยชุดสูทหรูหราและราตรีผ้าไหมสีดำสนิท เพื่อพรางตัวตนที่แท้จริงในค่ำคืนแห่งการซื้อขาย "ของต้องห้าม" หน้ากากขนนกสีเงินยวงประดับคริستัลระยิบระยับถูกสวมทับใบหน้าของรินทร์อย่างแนบเนียน มันคือเครื่องมือชั้นดีที่ระบบนำทางวิญญาณมอบให้เพื่อพรางกลิ่นอายพลังหยินในตัวเธอ ไม่ให้พวกมันจับไต๋ได้ว่าผู้มาเยือนคนนี้ไม่ใช่ "ผู้ใช้ไสยเวทเถื่อน" ตัวจริง "อย่ามองซ้ายนานเกินสามวินาที พวกมันกำลังเช็กเรดาร์พลังงานจากแหวนหยกบนนิ้วของคุณ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบผ่านเครื่องสื่อสารขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่หลังใบหู สารวัตรปราบในชุดสูทสีเข้มและหน้ากากรูปหัวกะโหลกเขาแกะ ยืนพิงเสาหินอ่อนห่างออกไปสามเมตร ท่าทางของเขาดูเยือกเย็นและเป็นมืออาชีพราวกับนายตำรวจสืบสวนผู้ช่ำชอง แม้ในใจจะรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยสิ่งเหนือธรรมชาติที่กฎหมายไม่สามารถเอื้อมถึงก็ตาม รินทร์พยักหน้ารับช้าๆ สัมผัสเย็นเฉียบจากแหวนหยกโบราณที่นิ้วชี้กำลังสั่นระริกเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนจากระบบว่า ระดับความอันตรายในรัศมีสิบเมตรพุ่งสูงขึ้นถึงระดับ A แล้ว การแฝงตัวเข้ามาใน "งานประมูลทั่งโลหิต" ครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ข้อมูลจากคดีก่อนหน้าชี้ว่า ที่นี่คือศูนย์กลางการฟอกเงินและกระจายวัตถุลึกลับที่เชื่อมโยงกับปมการตายของแม่เธอ "ยินดีต้อนรับท่านผู้ทรงเกียรติทุกท่าน สู่ค่ำคืนแห่งการต่อรองที่ไร้ขอบเขต..." เสียงแหบพร่าผ่านเครื่องขยายเสียงดังขึ้นจากเวทีเบื้องหน้า ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเลือดสวมหน้ากากปีศาจเขาคู่ก้าวออกมาปรากฏตัว แสงไฟสปอตไลท์สีแดงฉานสาดส่องลงมาทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงยิ่งดูราวกับหลุดเข้าไปในขุมนรก รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย พลังพยากรณ์ในดวงตาเริ่มทำงาน เธอเห็นกลุ่มควันสีดำทมิฬลอยวนอยู่รอบตัวผู้ดำเนินรายการรายนั้น—นั่นคือวิญญาณอาฆาตที่ถูกสะกดไว้นับร้อยดวงเพื่อใช้หนุนนำอำนาจมืด ในจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจการเปิดประมูลสินค้าชิ้นแรก สารวัตรปราบก็ขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไร้พิรุธ ฝ่ามือหนาสัมผัสข้อศอกเธอเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน "ฉันได้กลิ่นอายของผงกระดูกผีจากทางระเบียงด้านขวา ระวังตัวด้วย รินทร์ พวกมันไม่ได้มีแค่คนธรรมดาที่เล่นของ แต่มีพวกที่ฝึกวิชามารสายดำระดับสูงปะปนอยู่ด้วยอย่างน้อยสามคน" สารวัตรกระซิบเสียงลอดไรฟัน สายตากวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง "ฉันรู้ค่ะ..." รินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ดวงตาสองสีใต้หน้ากากหรูหราจ้องมองไปยังกล่องไม้จันทน์หอมที่ถูกนำขึ้นมาบนเวที มันคือเป้าหมายหลักของคืนนี้—สมุดบันทึกเวทมนตร์โบราณที่บันทึกวิธีสะกดวิญญาณคนตายให้กลายเป็นทาสรับใช้ ทว่า ก่อนที่การประมูลจะเริ่มต้นขึ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวของรินทร์ก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดจนเธอเกือบสะดุ้ง [ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพยายามเจาะ [คำเตือน: ท่านกำลังถูกคุกคามจากเนตรทิพย์ระดับสูง!] [ระบบทำการเปิดใช้ 'เกราะพรางจิต' อัตโนมัติ... 3... 2... 1...] ฉับพลัน ความเย็นยะเยือกก็แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง รินทร์รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องทะลุทะลวงหน้ากากเงินยวงเข้ามาถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ เธอกัดฟันกรอด ใช้สมาธิทั้งหมดที่ฝึกฝนมาต้านทานแรงกดดันนั้นไว้ พร้อมกับกวาดสายตากลับไปยังระเบียงมืดทึบด้านขวาที่สารวัตรปราบเพิ่งเตือนเมื่อครู่ ที่นั่น... เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนพิงราวระเบียง หน้ากากรูปอสูรยิ้มกริ่มที่สวมอยู่ดูราวกับกำลังจ้องมองมาที่เธอโดยเฉพาะ และสิ่งสำคัญที่สุดคือ... บนนิ้วมือเรียวยาวที่วางอยู่บนราวระเบียงนั้น สวมแหวนหยกที่มีลวดลายแกะสลักลึกลับแบบเดียวกับที่เธอเคยเห็นในสมุดบันทึกของแม่ คนๆ นั้นรู้ว่าเธอคือใคร และจงใจรอคอยให้เธอเดินเข้ามาในกับดักนี้ตั้งแต่แรก! หัวใจของรินทร์เต้นระส่ำด้วยความตื่นตัว ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นของนักล่าที่พบเหยื่อ—หรือผู้ล่าที่กำลังตระหนักว่าตนเองต่างหากคือเหยื่อที่เดินเข้ากรง "สารวัตรคะ..." รินทร์เอ่ยเรียกคู่หูเสียงแผ่วเบา ขณะที่มือเรียวเอื้อมไปแตะด้ามมีดอาคมที่ซ่อนไว้ใต้ชายเสื้อสูท "เราไม่ได้มาสืบสวนเฉยๆ แล้วล่ะค่ะ ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริงกำลังรอต้อนรับเราอยู่ตรงนั้นแล้ว" สารวัตรปราบปรายตามองตามปลายนิ้วของเธอ รอยยิ้มเยار์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายตำรวจหนุ่ม แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่เคมีและความเข้าใจอันแนบแน่นระหว่างเขากับรินทร์ก็ไม่เคยสั่นคลอน มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอไว้ใต้ชายผ้าชั่วเสี้ยววินาที เป็นการยืนยันอย่างไร้คำพูดว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับความตายลำพังแน่นอน ในวินาทีที่บรรยากาศภายในงานกำลังจะระเบิดด้วยความตึงเครียด ไฟทั่วทั้งโถงคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งเหลือเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้จากความมืดเบื้องหน้า—และเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหูรินทร์อย่างชัดเจน *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกสาวตัวน้อยของฉัน"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอันตรายและลุ้นระทึกไปกับรินทร์และสารวัตรปราบด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!