ลัทธิพรายดำ

“รินทร์! หลบไป!” เสียงตะโกนของสารวัตรปราบดังแทรกความเงียบงันในโถงใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานผสมคาวเลือด มือหนาคว้าต้นแขนฉันกระชากเข้าหาตัว แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ฉันเสียหลักเซถลาไปปะทะกับกำแพงหินเย็นเฉียบ ก่อนที่กระสุนอาคมสีหมึกจะพุ่งผ่านจุดที่ฉันยืนอยู่เมื่อครู่ไปปักเข้ากับเสาปูนจนเกิดควันดำพวยพุ่ง ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติท่ามกลางความโกลาหล ดวงตาที่เปิดเนตรเห็นกระแสพลังงานสีดำทมิฬไหลวนราวกับงูยักษ์ปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของห้องโถงกว้างแห่งนี้ เบื้องหน้าของเราคือร่างของชายชุดดำหกคน พวกมันยืนล้อมวงล้อมรอบแท่นหินสีนิลที่ตั้งอยู่ใจกลาง ซึ่งตอนนี้กำลังสั่นไหวด้วยพลังงานบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว “มันไม่ได้มาเพื่อสู้ แต่มันมาเพื่อ ‘เปิดประตู’” ฉันกระซิบ ลมหายใจสั่นสะท้านพลางชี้นิ้วไปยังสัญลักษณ์วงแหวนเวทที่สลักลึกบนพื้นดิน “สารวัตรคะ ถ้าเราหยุดพิธีกรรมของ ‘ลัทธิพรายดำ’ นี่ไม่ได้... คืนนี้คนทั้งเมืองจะไม่ใช่แค่คนตาย แต่มันจะกลายเป็นที่พักพิงของพวกมัน!” ปราบสบถเบาๆ เขาไม่ได้ใช้ปืนพกมาตรฐานของกรมตำรวจ แต่หยิบเอาเครื่องรางโลหะที่ฉันมอบให้มาถือไว้แน่น แม้เขาจะเกลียดไสยศาสตร์เข้าไส้ แต่ในยามนี้ ดวงตาคู่คมของเขากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันไม่สนว่ามันจะเป็นผีหรือคน! ถ้ามันกล้าข้ามเส้นกฎหมายบ้านเมืองมาถึงที่นี่ ฉันจะส่งพวกมันไปลงนรกเอง!” “อย่าประมาทค่ะ” ฉันเตือน สัมผัสที่ปลายนิ้วเริ่มเย็นวาบ ระบบในหัวของฉันเริ่มส่งสัญญาณเตือนเป็นตัวอักษรสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบพลังงานไสยเวทระดับ SSS - โครงสร้างความจริงกำลังถูกบิดเบือน] ฉันก้าวไปข้างหน้า ประสานมือเข้าหากันเพื่อเริ่มร่ายมนตร์บทที่แข็งแกร่งที่สุดที่เคยมีมา นี่ไม่ใช่แค่การสืบคดี แต่มันคือการเปิดโปงองค์กรลับที่ชักใยอยู่เบื้องหลังความตายต่อเนื่องนับสิบชีวิต พวกมันไม่ใช่ฆาตกรธรรมดา แต่เป็นกลุ่มคนที่บูชา 'ความมืด' เพื่อแลกกับอายุขัยและอำนาจ “แกคิดว่าความตายจะปกป้องพวกแกได้งั้นหรือ?” ฉันตะโกนถาม หนึ่งในชายชุดดำภายใต้หน้ากากสีเงินหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหู “รินทร์... เธอฉลาดเกินไป นั่นคือเหตุผลที่เธอต้องตายในฐานะ ‘เครื่องสังเวย’ ชิ้นสุดท้าย” มันสะบัดมือ พลังสีดำมหาศาลพุ่งเข้าหาเราทั้งคู่ ปราบพุ่งตัวออกไปขวาง เขาใช้ร่างกายต้านทานแรงกระแทกนั้นจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับแท่นหิน เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา แต่เขาก็ยังยิ้มให้ฉัน สายตาของเขาบอกชัดเจนว่า ‘อย่าหยุด’ ฉันปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้สัญชาตญาณการพยากรณ์เข้าครอบงำ ภาพนิมิตนับร้อยฉายชัดขึ้นมา—ตัวตนที่แท้จริงขององค์กรนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือโครงสร้างที่วางรากฐานมาจากคนใหญ่คนโตในรัฐบาล! พวกมันใช้คดีฆาตกรรมเป็นฉากบังหน้าเพื่อดึงดูดวิญญาณอาฆาตมาเป็นพลังงานขับเคลื่อน ‘เครื่องจักรดูดกลืนวิญญาณ’ ใต้ดินนี้ “ฉันเห็นแล้ว” ฉันลืมตาขึ้น ดวงตาของฉันวาวโรจน์ด้วยแสงสีขาวนวล “รากเหง้าของพวกแกอยู่ในกระทรวง... แผนการของพวกแกจบสิ้นแล้ว!” ฉันพุ่งเข้าไปกลางวงแหวนเวท ไม่สนใจความเจ็บปวดที่แทรกซึมผ่านร่างกายนับแต่วินาทีที่ข้ามเขตอาคม ฉันดึงเอาพลังวิญญาณทั้งหมดที่มีออกมา กระแทกฝ่ามือลงบนใจกลางวงแหวน พลังสีขาวเข้าปะทะกับสีดำจนเกิดแรงระเบิดมหาศาล เสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณนับร้อยดังก้องไปทั่วอุโมงค์ ทว่า ทันใดนั้นเอง... แรงระเบิดก็หยุดชะงักลงราวกับเวลาถูกแช่แข็ง บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ชายชุดดำทั้งหกคนหยุดนิ่งราวกับรูปปั้น และที่แท่นหินด้านหลัง... ร่างหนึ่งที่คุ้นเคยกำลังก้าวออกมาจากความมืด ร่างนั้นสวมชุดสูทเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันเคยเชื่อใจที่สุด—หัวหน้าของฉัน—กำลังมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “รินทร์... เธอไม่ควรจะรู้อะไรมากขนาดนี้เลยนะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบภัยคุกคามระดับพระเจ้า - ผู้ควบคุมลัทธิปรากฏตัว] [ภารกิจหลัก: เอาชีวิตรอดจากบุคคลที่คุณไว้วางใจที่สุด] ฉันยืนอึ้ง มือสั่นเทา พยายามตั้งรับความจริงที่โหดร้ายกว่าการฆาตกรรมใดๆ ที่เคยเจอมา สารวัตรปราบพยายามพยุงตัวขึ้นยืนข้างๆ ฉัน แต่เมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้า เขาก็ถึงกับชะงักงัน “มึง...” ปราบเค้นเสียงออกมา “มึงคือไอ้คนบงการทั้งหมดนี้สินะ?” ร่างนั้นไม่ตอบ เพียงแต่ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว... พื้นดินที่ฉันยืนอยู่เริ่มแตกร้าวออกเป็นหลุมลึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด และมือคู่หนึ่ง—มือของวิญญาณแค้นที่ฉันเคยพยายามช่วย—ก็โผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า หมายจะกระชากลากตัวฉันลงไปในความมืดมิดนั้น ฉันหันไปมองปราบที่กำลังจะถูกเงาดำกลืนกิน และหันกลับไปมองคนที่ฉันเคยเรียกพี่ชายด้วยหัวใจที่แตกสลาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและก้าวผ่านความมืดมิดไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!