การตัดสินใจของสารวัตร

"คุณจะให้ฉันเชื่อว่ากระดาษแผ่นเดียวกับรอยหมึกสีชาดนี่คือทางรอดเดียวอย่างนั้นหรือ สารวัตรปราบ" น้ำเสียงของรินทร์ราบเรียบ หากแต่ทุ้มลึกและเยือกเย็นจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย สารวัตรหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เพราะผ่านการเผชิญหน้ากับความตายมาตลอดคืนยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานสืบสวน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่กองเอกสารคดีฆาตกรรมอำพรางบนโต๊ะอีกต่อไปแล้ว แต่มันจับจ้องอยู่ที่ยันต์กระดาษเก่าคร่ำคร่าในมือสั่นเทาเล็กน้อยของตนเอง นี่คือความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์... โลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงแค่กฎหมาย กายเนื้อ และหลักนิติวิทยาศาสตร์ เบื้องหลังคราบเลือดของเหยื่อและความอยุติธรรมที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง ยังมีกลไกของไสยเวท อาคม และดวงวิญญาณอาฆาตที่พร้อมจะฉีกกระชากชีวิตมนุษย์ออกเป็นชิ้นๆ และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้—รินทร์ หญิงสาวผู้มีดวงตากระจ่างใสราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงความลับของความเป็นความตาย—คือคนเดียวที่ถือแผนที่นำทางในเขาวงกตมืดมิดนี้ "ผมไม่ได้ขอให้คุณเชื่อใจผม... แต่ผมกำลังบอกว่าผมเชื่อใจคุณต่างหาก รินทร์" ปราบเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่นพอที่จะสะท้อนก้องในความเงียบงัน "ผมเกลียดเรื่องงมงายพวกนี้ ผมเกลียดความรู้สึกที่ควบคุมอะไรไม่ได้เลยแบบที่เป็นอยู่... แต่ถ้าการทิ้งความอีโก้โง่ๆ ของผมมันจะทำให้คนที่ผม... เอ้อ ทำให้คุณไม่ต้องแบกรับภาระบ้าๆ นี่ไว้คนเดียว ผมก็ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง" รินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววไหววับชั่ว 0.5 วินาที ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก เธอมองสำรวจท่าทีของสารวัตรหนุ่ม ผู้ชายที่มักจะใช้เหตุผลและข้อกฎหมายมาโต้แย้งเธอก12รคราว แต่วันนี้... เขากลับยอมก(รพ)องทิฐิทั้งหมดลง และเลือกที่จะก้าวเข้ามาในอาณาเขตของไสยเวทที่เขาเคยเหยียดหยาม *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการยอมรับความจริงขั้นสมบูรณ์จากตัวละคร "สารวัตรปราบ"]* *[เงื่อนไขพิเศษ: ความสัมพันธ์ระดับคู่คิด (Bond Level) พุ่งทะยานสู่ 95%]* *[ปลดล็อกทักษะสายสัมพันธ์: "เขตอาคมพิทักษ์คู่ขนาน" - เพิ่มพลังการป้องกันวิญญาณอาฆาต 200% เมื่อรินทร์และปราบอยู่ร่วมรัศมี 3 เมตร]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบแวบผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของรินทร์ พร้อมกับความอุ่นวาย์ที่แผ่ซ่านขึ้นในอกอย่างไม่คาดคิด ความโดดเดี่ยวที่เธอแบกรับมาตลอดตั้งแต่วันที่ถูกหักหลังและสูญเสียครอบครัว คล้ายกับถูกมือที่มองไม่เห็นค่อยๆ บรรจงแกะสลักความเปราะบางนั้นออกที3ละน้อย "คุณแน่ใจแล้วเหรอสารวัตร..." รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เขาช้าๆ กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและหยาดฝนลอยวนรอบตัวเธอ "การเดินเข้ามาในเส้นทางนี้ ไม่มีทางให้หันหลังกลับ ถ้าคุณก้าวพลาด ก้าวเดียว... วิญญาณในคดีนี้จะไม่ได้แค่พรากวิญญาณของคุณไป แต่มันจะทำให้คุณลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองเคยเป็นใคร" ปราบไม่ถอยหลังหนี เขากลับก้าวประชิดเข้ามาอีกหนึ่งก้าว สายตาคมปلاทที่มองสบตากับเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ส12มาคุ้มกันความกลัวทั้งหมด "ผมไม่เคยแน่ใจอะไรในชีวิตเท่านี้มาก่อนเลย รินทร์... บอกผมมาเถอะ ว่าเราต้องเริ่มจากตรงไหน" รินทร์แย้มยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม สะอาด และจริงใจอย่างที่สุด ความเยือกเย็นก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะสะสางบัญชีแค้นนี้ให้จบสิ้นลงเสียที "ถ้าอย่างนั้น... คืนนี้ เราจะไปเยือนบ้านพักของอดีตผู้อธิบดีกรมการศาล เพื่อทวงคืนดวงวิญญาณดวงที่เจ็ดกันค่ะ" รินทร์สะบัดมือเบาๆ ยันต์กระดาษในมือของปราบก็ลุกไหม้ขึ้นด้วยเปลวเพลิงสีครามไร้ควัน ไอร้อนแผ่ซ่านแต่กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด พลังงานรอบตัวทั้งสองคนหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวภายใต้แสงจันทร์สีเลือดที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของสถานีตำรวจ ทว่า... ในวินาทีที่การตัดสินใจสิ้นสุดลงและพันธสัญญาทางวิญญาณถูกผนึกแน่นหนานั้นเอง เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยของสถานีตำรวจก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอย่างไร้สาเหตุ! *ปัง!* ประตูเหล็กหนาหนักของห้องสืบสวนถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก หมอกควันสีดำสนิทไหลทะลักเข้ามาตามพื้นห้องราวกับมีชีวิต พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าหลายร้อยเสียงที่ดังซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เงาสودทะมึนของร่างหนึ่งที่ก้าวผ่านม่านควันเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูที่รินทร์จำได้แม่นยำว่าเป็นของเหยื่อรายแรกในคดีนี้—คนที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพมานานกว่าสามปีแล้ว! "ระวังค่ะ!" รินทร์ตะโกนลั่น พร้อมกับกระชากแขนปราบให้ถอยหลังไปชนกับผนังห้อง ขณะที่สารวัตรหนุ่มตอบสนองตามสัญชาตญาณ ดึงปืนพกประจำกายขึ้นเล็งตรงไปยังเงาร่างนั้นทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและก้าวผ่านความมืดมิดไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!