สารวัตรหน้าดุกับคดีปริศนา

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของแฟ้มคดีเก่าบนโต๊ะไม้สักขัดมัน แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานสถานีตำรวจนครบาลสะท้อนกับกรอบแว่นทรงเหลี่ยมของนายตำรวจหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบและดุดันจนลูกน้องไม่กล้าสบตา "คุณรินทร์... ช่วยอธิบายให้ผมฟังอีกครั้งซิครับว่า คำว่า ‘คืนหัวใจของฉันมา’ ที่คุณได้ยินจากริมฝีปากของศพไร้หัวเมื่อคืนนี้ มันมีความหมายในทางกฎหมายหรือนิติวิทยาศาสตร์ตรงไหน" สารวัตรปราบวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าผู้กำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสงบเสงี่ยมบนเก้าอี้พลาสติกสีฟ้า รินทร์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อรัศมีคุกคามของนายตำรวจหนุ่มแม้แต่น้อย เธอกลับยกเรียวลิ้นขึ้นจิบชาร้อนที่เจ้าหน้าที่หญิงเพิ่งนำมาเสิร์ฟด้วยท่าทีสุขุมเกินวัย รินทร์เลือกที่จะไม่ตอบคำถามในทันที ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวคั่นกลางระหว่างเธอกับชายหนุ่ม นัยน์ตาคู่สวยกวาดตามองรอบห้องสืบสวนที่มีกระดานไวท์บอร์ดเต็มไปด้วยภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุ เส้นด้ายสีแดงโยงโย้ายุ่งเหยิงราวกับใยแมงมุม ทว่าในสายตาของเธอนั้น เส้นด้ายสีเทาหมองคล้ำของพลังงานวิญญาณกำลังลอยวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของสารวัตรหนุ่มราวกับเงาตามตัว "ดิฉันคิดว่าดิฉันให้การตาม "สิ่งที่เห็นและได้ยิน" ไปหมดแล้วนะคะ สารวัตรปราบ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความหนักแน่น "ในฐานะพยานผู้บริสุทธิ์และบังเอิญผ่านไปเจอเหตุการณ์ฆาตกรรมตัดหัวอันน่าสยดสยองนั้น การที่ดิฉันถูกเชิญมานั่งอยู่ในห้องสอบสวนนานกว่าสองชั่วโมง ทั้งที่ควรจะได้กลับไปนอนพักผ่อน ดูจะไม่ค่อยยุติธรรมกับพลเมืองดีเท่าไหร่นะคะ" ปราบแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างค้ำโต๊ะทำงานเข้าหาเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนรินทร์ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ "พลเมืองดีที่ไหนเขาเดินลอยชายอยู่ในตรอกร้างยามวิกาล แถมยังพึมพำคาถาโบราณก่อนที่ศพจะขยับตัวลุกขึ้นมานั่งได้เอง คุณรินทร์... อย่าคิดว่าผมไม่เห็นกล้องวงจรปิดมุมอับของซอยนั้นนะ" ปราบหรี่ตามองอย่างจับผิด "คุณมีความลับบางอย่างปิดบังผมอยู่ และผมเกลียดคนโกหกที่สุด" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของรินทร์ โดยที่ภายนอกเธอยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยไว้ได้อย่างแนบเนียน [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันระดับสูงจากเป้าหมายหลัก: สารวัตรปราบ] [เงื่อนไขพิเศษ: ไขคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง "เจ้าสาวไร้หัว" ร่วมกับเจ้าหน้าที่รัฐเพื่อปลดล็อกทักษะเนตรทิพย์ขั้นที่ 2] [เวลาที่เหลือในการตัดสินใจ: 00:59:59] รินทร์กะพริบตาช้าๆ เพื่อซ่อนประกายแสงสีทองจางๆ ที่วาบขึ้นในม่านตา เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของสารวัตรหนุ่ม ผู้ชายคนนี้ยึดมั่นในความจริงและหลักวิทยาศาสตร์อย่างสุดโต่ง แต่โชคชะตากลับเหวี่ยงเขาให้ต้องมาพัวพันกับคดีไสยเวทที่วิทยาศาสตร์ไม่อาจหาคำตอบได้ เคมีที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงนี้แหละ คือกลไกที่ระบบโลกจัดสรรขึ้นมาเพื่อให้ทั้งคู่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน "สารวัตรเกลียดคนโกหก... แต่ดูเหมือนสารวัตรจะเกลียดความจริงที่พิสูจน์ไม่ได้ยิ่งกว่าสินะคะ" รินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ปราบถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ถ้าดิฉันบอกว่า หัวใจที่หายไปของเหยื่อรายนั้นไม่ได้ถูกขโมยไปด้วยมีดผ่าตัดธรรมดา แต่ถูกควักออกด้วยพิธีกรรม "ปักหมุดวิญญาณ" เพื่อกักขังดวงจิตไม่ให้ไปผุดไปเกิด... สารวัตรจะใส่กุญแจมือดิฉันฐานเพ้อเจ้อ หรือจะฟังสิ่งที่ดิฉันกำลังจะพูดต่อไปนี้ดีคะ?" ห้องสอบสวนตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ปราบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา ความดื้อรั้นและความมั่นใจในแววตานั้นท้าทายอำนาจของเขาอย่างยิ่งยวด ทว่าในขณะที่สารวัตรหนุ่มกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" นายตำรวจชั้นประทวนนายหนึ่งเปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รออนุญาต ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด "ศพที่ห้องเก็บศพ... ศพที่สองของคดีเจ้าสาวไร้หัว... มันหายไปครับ!" ปราบขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมตวัดกลับมามองรินทร์ที่ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบราวกับล่วงรู้อนาคตอยู่แล้ว และก่อนที่สารวัตรหนุ่มจะได้เปล่งเสียงสั่งการใดๆ ออกมา รินทร์ก็โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขา "เขาไม่ได้หายไปไหนหريكคะ... เขากำลังเดินมาที่นี่ เพื่อมาทวงหัวใจคืนจากคนที่เก็บมันไว้ต่างหากล่ะคะ สารวัตร" ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!