การปะทะครั้งสุดท้าย

กลิ่นคาวเลือดและควันธูปอบอวลจนแสบโพรงจมูก ความมืดมิดภายในห้องโถงใต้ดินของลัทธิบัวทมิฬถูกแผดเผาด้วยแสงสีแดงฉานจากอักขระไสยเวทที่กำลังสั่นกระพือ รินทร์กวาดสายตามองแผ่นยันต์นับร้อยที่ถูกตรึงไว้กับเสาหินทุกต้น หัวใจในอกเต้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด แต่สมองส่วนลึกกลับทำงานอย่างสุขุมและเยือกเย็นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ระบบสืบคดีทวงแค้นภายในจิตสำนึกของนางส่งเสียงเตือนระรัวเป็นสัญญาณสีแดงฉาน *[คำเตือน: ตรวจพบพลังงานมืดระดับวิกฤต บอสใหญ่แห่งลัทธิกำลังทำพิธีกลืนกินวิญญาณ 1,080 ดวงเพื่อบรรลุร่างอมตะ ขอแนะนำให้ผู้ใช้ประสานพลังกับสารวัตรปราบทันที]* "รินทร์ ข้างหลัง!" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรปราบตะโกนก้องท่ามกลางเสียงคำรามต่ำอย่างโกรธเกี้ยวของ "อาจารย์เมธา" ผู้นำลัทธิผู้สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปครึ่งซีก ใบหน้าของอีกฝ่ายบิดเบี้ยว ดวงตาสนิทสีดำสนิทไร้แววตา มีเพียงกลุ่มก้อนควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากปากทุกครั้งที่ขยับเขยื้อน ปราบไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้ามาเอาตัวบังกระบี่อาคมที่พุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากหัวไหล่ขวา แต่แววตาของสารวัตรหนุ่มผู้เกลียดเรื่องงดงามทางไสยศาสตร์มาตลอดชีวิตกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัด "ฉันบอกแล้วไงคะว่าอย่าทำตัวเป็นฮีโร่เกินความจำเป็น" รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามือเรียวกลับตวัดยันต์ปราบมารสีทองอร่ามออกไปอย่างแม่นยำ ปักฉับลงที่กลางหน้าผากของร่างเงาที่ลอบเร้นเข้ามาด้านหลังปราบได้อย่างเฉียดฉิว "ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะคอยปกป้องคนดื้อที่ชอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวล่ะ" ปราบกัดฟันพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมา มือหนายกปืนพกพิเศษที่บรรจุกระสุนอาคมขึ้นเล็งตรงไปที่ร่างของอาจารย์เมธา "รินทร์... แผนของเราพร้อมหรือยัง" "พร้อมแล้วค่ะ" รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อดึงศักยภาพแห่งศาสตร์การพยากรณ์ขั้นสูงสุด ดวงตาคู่งามลืมขึ้นอีกครั้งพร้อมประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า นางมองเห็น "จุดเชื่อมโยง" ของเส้นใยกรรมที่ยึดโยงหัวใจดวงสุดท้ายของบอสใหญ่เข้ากับรากฐานของลัทธิแห่งนี้ มันคือจุดอ่อนเดียวที่ระบบประเมินผลคำนวณออกมาด้วยอัตราความสำเร็จเพียงร้อยละสิบห้า สิบห้าเปอร์เซ็นต์... แต่นั่นก็มากพอสำหรับคนอย่างรินทร์ "ปราบ ยิงสกัดพลังงานรอบเสาต้นกลางซ้ายสามนัดซ้อน ส่วนฉันจะใช้จิตพยากรณ์ทะลวงแกนกลางวิญญาณของมัน ทำพร้อมกันในจังหวะที่สามนะคะ!" สิ้นคำสั่ง ร่างเพรียวของรินทร์ก็พุ่งทะยานออกไปราวกับผีเสื้อราตรีที่บินเข้าหาเปลวเพลิง นางรวบรวมพลังปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้วมือ ท่องคาถาโบราณที่สืบทอดในตระกูลด้วยน้ำเสียงกังวานและเด็ดเดี่ยว ขณะเดียวกัน สารวัตรปราบก็ลั่นไกปืนสามนัดซ้อนอย่างแม่นยำราวกับจับวาง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว เศษหินและฝุ่นผงกระจายไปทั่วบริเวณ แรงปะทะทำให้ร่างของทั้งคู่เกือบปลิวถอยหลัง "อ๊ากกก—!" เสียงกรีดร้องโหยหวนของอาจารย์เมธาดังก้องราวกับภูตผีตกนรก เมื่อกระสุนอาคมและพลังจิตพยากรณ์ผสานเข้าโจมตีจุดตายพร้อมกัน รากฐานอักขระไสยเวททั่วทั้งห้องโถงแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ โครงสร้างใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว เสาหินยักษ์กำลังพังทลายลงมาทับถมกัน รินทร์พุ่งตัวเข้าไปประคองร่างของปราบที่เสียหลักจากการแรงระเบิด ทั้งคู่กลิ้งหลบเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาอย่างเฉียดฉิว ลมหายใจหอบกระชั้นชิดแนบชิดกันท่ามกลางฝุ่นควันและเศษซากปรักหักพังที่กำลังมอดไหม้ "เรา... ชนะแล้วใช่ไหม" ปราบกระซิบถามเสียงพร่า รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนมุมปากที่มีคราบเลือดเปื้อน รินทร์ไม่ได้ตอบทันที นางมองซากศพของอาจารย์เมธาที่สลายกลายเป็นเถ้าธุลี แต่ทว่า... สัญชาตญาณอันแหลมคมกลับร่ำร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสของระบบสืบคดีทวงแค้นไม่ได้แสดงข้อความภารกิจสำเร็จอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับกะพริบถี่รัวด้วยตัวอักษรสีแดงเข้มที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม *[คำเตือนระดับวิกฤตสูงสุด: ตรวจพบเจตంటกค้างของบอสลับ บัญญัติเงื่อนไข 'พันธโลหิต' สมบูรณ์แล้ว]* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อพื้นดินใต้ซากปรักหักพังตรงหน้าเริ่มปริแยกออกอีกครั้ง พร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างประหลาดที่แผ่ไอสังหารเย็นเยียบยิ่งกว่าความตายค่อยๆ พุ่งทะยานขึ้นมาจากหลุมลึกเบื้องล่าง! "รินทร์... นั่นมันอะไรวะเนี่ย" สารวัตรปราบผุดลุกขึ้นยืนบังหน้าร่างบางทันที พร้อมกระชับอาคมในมือแน่น ทว่าเงาลึกลับนั้นกลับแย้มยิ้มกว้างจนถึงใบหู ส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าที่คุ้นเคยราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังสะท้อนก้องในโสตประสาท "ยินดีต้อนรับสู่บทสุดท้าย... ผู้ดูแลระบบตัวจริง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและก้าวผ่านความมืดมิดไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!