ความหลังที่เจ็บปวด

“คุณคิดว่าคนตายจะเก็บความลับไว้ได้ตลอดไปจริงๆ หรือคะสารวัตร?” รินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสอบสวนร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและกลิ่นอับชื้น เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตู ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปยังภาพวาดลายเส้นบนผนังที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญของคดีที่ยังปิดไม่ลง สารวัตรปราบขยับตัวเล็กน้อย แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึม เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่เขาสามารถสัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวได้ “สำหรับผม คนตายพูดไม่ได้ แต่รอยแผลที่พวกเขาทิ้งไว้ต่างหากที่กำลังกรีดร้อง” ปราบตอบเสียงเรียบ พลางเหลือบมองท่าทีที่ดูผิดปกติของรินทร์ “คุณดูต่างไปจากทุกทีนะรินทร์ ตั้งแต่เราเจอสมุดบันทึกเล่มนั้นในหลุมศพนิรนาม คุณก็ดูเหมือน… แบกโลกทั้งใบเอาไว้” รินทร์นิ่งไป มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะรอยเลือดบนผนัง ทันใดนั้น ภาพนิมิตที่คุ้นเคยแต่เจ็บปวดก็แล่นปราดเข้ามาในหัว สมองของเธอสั่งการให้เห็นเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน วันที่ความไว้ใจถูกทำลายลงพร้อมกับลมหายใจของคนที่เธอรักที่สุด “ปราบคะ” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา หันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาคมคู่นั้น “ถ้าฉันบอกว่า คดีนี้ไม่ใช่แค่เรื่องฆาตกรรมธรรมดา แต่เป็นเรื่องของ ‘การตระบัดสัตย์’ ที่ส่งผลมาถึงวิญญาณ... คุณจะยังยอมอยู่ข้างฉันไหมคะ?” ปราบไม่ตอบในทันที เขาขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งสองแทบจะมลายหายไป มือหนาเอื้อมไปกุมมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้แน่น สัมผัสนั้นอบอุ่นจนรินทร์เกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “ผมเป็นคนไม่เชื่อเรื่องผีสาง แต่ผมเชื่อในตัวคุณ ต่อให้คุณจะดึงผมลงไปในนรก ผมก็จะถือปืนลงไปยืนข้างคุณ ไม่ว่าศัตรูจะเป็นคนหรือวิญญาณ” คำพูดนั้นไม่ได้โรแมนติกหวานเลี่ยน แต่มันหนักแน่นและจริงใจจนรินทร์ยอมเปิดกำแพงที่ก่อไว้สูงชันในใจออก “มันเริ่มจากคำสัญญาที่ผิดพลาดค่ะ… พ่อของฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เขาตายเพราะ ‘ของที่อยู่กับตัว’ ของที่ระบบที่คุณไม่เชื่อมันกำลังตามล่าฉันอยู่ตอนนี้” ขณะที่รินทร์กำลังจะเอ่ยความลับที่ปิดตายไว้ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธออย่างกะทันหัน แสงสว่างจ้าของมันฉายชัดบนใบหน้าตื่นตระหนกของทั้งคู่ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับมหาศาลจากแหล่งกำเนิดที่ 0!] [ภารกิจระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ ‘ผู้ทวงคืนความหลัง’ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไขภารกิจ: หากความลับถูกเปิดเผยโดยสมบูรณ์ จะเป็นการปลดล็อกสายเลือดที่แท้จริง หรือการดับสูญของวิญญาณผู้พยากรณ์ โปรดตัดสินใจ...] ยังไม่ทันที่รินทร์จะหายตกใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสอบสวน ทั้งสองรีบผละออกจากกันตามสัญชาตญาณ ปราบชักปืนออกมาในท่าเตรียมพร้อม แสงไฟในห้องดับวูบลงสนิท เหลือเพียงแสงสีฟ้าจากระบบที่กะพริบรัวเร่งเร้า เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากเงามืดเข้ามาในห้อง มันไม่ใช่ตำรวจ และไม่ใช่ผีธรรมดาที่รินทร์เคยเจอ แต่เป็นชายในชุดคลุมสีเทาที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกับที่ปรากฏในนิมิตร้ายเมื่อคืนนี้ “ดูเหมือนเราจะเจอกันเร็วกว่าที่คิดนะ รินทร์” ชายปริศนาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะชี้นิ้วมาที่ปราบ “และดูเหมือน… สารวัตรผู้นี้จะเป็นกุญแจสำคัญที่จะทำให้เธอ ‘แตกสลาย’ ได้สมบูรณ์แบบที่สุดเสียด้วย” รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่ข้อมือของชายผู้นั้น มันคือตราประทับเดียวกับที่อยู่บนเอกสารลับที่พ่อเธอทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นใจ “แก… แกคือคนที่ฆ่าพ่อ!” รินทร์ตะโกนเสียงหลง พร้อมกับที่ระบบในตาของเธอขึ้นตัวอักษรสีแดงฉานว่า [อันตรายถึงชีวิต! เปอร์เซ็นต์ความสำเร็จ: 0.01%] ปราบก้าวขึ้นมาขวางหน้าเธอไว้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายชุดเทาก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ร่างของปราบก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป เขาล้มลงไปกองกับพื้นโดยที่ปากพยายามขยับแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา รินทร์ทำอะไรไม่ถูก มือของเธอสั่นระริกขณะมองดูเงาของชายชุดเทาที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลืนกินพื้นที่ทั้งห้อง วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นต่อเนื่องจนหูอื้อ... [คำเตือน: เลเวลพลังของเป้าหมายเกินขีดจำกัด] [ข้อเสนอแนะจากระบบ: เพื่อรักษาชีวิตตัวเอก ระบบจะทำการ ‘รีเซ็ต’ ความทรงจำของสารวัตรปราบในทันที หากคุณกดยืนยัน...] นิ้วของรินทร์สั่นระริกอยู่เหนือปุ่ม ‘ยืนยัน’ บนอากาศ ขณะที่ชายชุดเทากำลังเงื้ออาวุธขึ้นเหนือหัวปราบที่นอนไร้ทางสู้ เธอควรจะรักษาความลับหรือรักษาลมหายใจของคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไว้กันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรินทร์และสารวัตรปราบในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!