อุปสรรคชิ้นเล็ก

กระดาษแผ่นบางในมือของคุณปกรณ์สั่นเทาเล็กน้อยตามแรงลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างห้องทำงาน เก้าอี้ไม้สักตัวเดิมที่เคยรองรับร่างอันน่าเคารพของผู้อาวุโส บัดนี้ดูราวกับจะทรุดฮวบลงไปตามน้ำหนักความเครียดที่ถาโถมเข้ามาในยามบ่ายที่ฟ้ามัวหม่น "มันไม่ได้หายไปไหนไกลหรอกค่ะ ลุงปกรณ์ ตั้งสติก่อนนะคะ..." เสียงหวานทุ้มของรตวันพยายามเปล่งออกมาด้วยความนุ่มนวล แม้ปลายนิ้วของเขาเองจะเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก ใบหน้าเรียวสวยซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกวาดสายตามองโต๊ะทำงานที่เอกสารกระจัดกระจายราวกับผ่านพายุร้าย ร่างสูงใหญ่ของคณินก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังอย่างเงียบเชือก ฝ่ามือหนาอบอุ่นวางลงบนลาดไหล่บางของรตวันทันที แรงบีบเบาๆ นั้นไม่ได้เป็นเพียงการปลอบโยน แต่เป็นการส่งผ่านความมั่นคงที่หนักแน่นราวกับภูผา คณินกวาดสายตาคมกริบมองร่องรอยการงัดแงะที่กลอนหน้าต่าง ก่อนจะแค่นเสียงในลำคออย่างขัดใจ "รอยเท้านี่... ไม่ใช่คนนอกแน่ๆ" คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "คนที่รู้ว่าเอกสารชุดนี้เก็บไว้ที่ไหน มีอยู่ไม่กี่คนในไร่" "คุณคิน... อย่าเพิ่งด่วนสรุปเลยนะคะ บางที..." รตวันหันไปมองหน้าชายหนุ่ม แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความกังวล ไม่ใช่แค่เรื่องเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินของสวนชาที่หายไป แต่มันคือชนวนความขัดแย้งครั้งใหญ่ที่กำลังจะปะทุขึ้นในพื้นที่แห่งนี้ ทว่า ปัญหายังไม่ทันได้คลี่คลาย เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงหอบหายใจของคนงานคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง "คุณคินครับ! แย่แล้วครับ... ไม้สักที่สั่งมาล็อตสุดท้ายจากอำเภอเหนือ..." คนงานหนุ่มละล่ำละลักพูดด้วยใบหน้าชุ่มเหงื่อ "เจอฝนตกหนักระหว่างทาง ถนนดินแดงทรุดตัว รถบรรทุกติดหล่ม... แถมเนื้อไม้ข้างใน... เริ่มมีความชื้นสูงจนขึ้นราแล้วครับ!" รตวันเบิกตากว้างเล็กน้อย ความตึงเครียดจากเรื่องเอกสารยังไม่ทันจางหาย ปัญหาเรื่องวัสดุก่อสร้างในฤดูฝนก็เข้ามาซ้ำเติมอีกเปลาะ งานโครงสร้างเรือนพักรับรองที่กำลังดำเนินไปอย่างงดงามจะต้องสะดุดลงอย่างแน่นอน คณินขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะเป็นปม ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง มือใหญ่อีกข้างที่ไม่ได้แตะไหล่รตวันกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ความชื้นเกินกำหนดใช่ไหม" คณินถามเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยกระแสความหงุดหงิดที่ยากจะควบคุม "ครับคุณคิน... ถ้าเอามาใช้โครงสร้างหลัก อาจจะมีปัญหาเรื่องการรับน้ำหนักในระยะยาว ช่างสม and ทีมงานบอกว่าต้องรอเปลี่ยนล็อตใหม่ ซึ่งอย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาอีกสองสัปดาห์ครับ..." บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที เสียงเม็ดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีด้านนอก ยิ่งขับเน้นความรู้สึกอึดอัดให้เด่นชัดขึ้นไปอีก สวนชา 'เรือนไผ่' กำลังเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่ ทั้งภัยมืดจากการสูญหายของเอกสารสำคัญ และอุปสรรคชิ้นเล็กๆ ที่ชื่อว่า 'สภาพอากาศ' ซึ่งอาจทำให้ทุกอย่างพังทลาย รตวันสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวยกขึ้นทาบอกตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปแตะท่อนแขนแกร่งของคณินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้นทำให้ดวงตาดุคมของชายหนุ่มอ่อนแสงลงทันทีที่หันมามอง "อย่าเพิ่งเครียดเลยนะคะคุณคิน..." รตวันระบายยิ้มบางๆ แม้ในใจจะกังวลไม่แพ้กัน "เรื่องไม้... เดี๋ยวตะวันช่วยดูสเปกแล้วประสานงานกับโรงเลื่อยเจ้าอื่นให้ใหม่นะคะ ส่วนเรื่องโครงสร้างช่วงนี้ เราปรับแผนเอาส่วนที่ไม่ใช้ไม้กันน้ำก่อนได้นี่คะ งานไม่ได้หยุดเสียหน่อย" คณินจ้องมองใบหน้าหวานที่พยายามส่งยิ้มปลอบโยน ความโกรธเกรี้ยวและหงุดหงิดเมื่อครู่ราวกับถูกปัดเป่าให้เบาบางลงด้วยรอยยิ้มละมุนและน้ำเสียงอ่อนโยนนั้น มือหนาพลิกกลับมาจับมือเรียวของรตวันไว้แน่น สอดประสานปลายนิ้วเข้าหากันราวกับจะบอกว่าเขายังมีเธอยืนหยัดอยู่ข้างกายเสมอ "คุณนี่นะ... ชอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว" คณินถอนหายใจยาวด้วยความเอ็นดูปนเป็นห่วง ปลายนิ้วโป้งลูบหลังมือบางเบาๆ "ผมไม่ได้กลัวงานสะดุดหรอกตะวัน... แต่ผมกลัวว่าคุณจะเหนื่อยเกินไป" "ตะวันไม่เหนื่อยหรอกค่ะ..." รตวันส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาสุกใสสะท้อนภาพใบหน้าของชายหนุ่ม "ขอแค่เราช่วยกัน... ไม่มีอะไรที่เราแก้ไม่ได้หريكค่ะ" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายลงด้วยความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความหน I ของสายฝน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทว่า ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยอนุญาต ประตูไม้สักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐาน ผู้ซึ่งไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในยالیฤดูฝนเช่นนี้ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "สวัสดีครับ ทุกคน... ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะการแก้ปัญหาสำคัญของสวนชาแห่งนี้สินะครับ คุณคิน... คุณตะวัน" รตวันและคณินหันขวับไปมองผู้มาเยือนพร้อมกัน หัวใจของรตวันกระตุกวาบเมื่อจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ—ชายผู้เป็นเจ้าของบริษัทคู่แข่งที่เคยพยายามซื้อที่ดินผืนนี้มาโดยตลอด และในมือของเขานั้น... กำลังถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่คุ้นตา คล้ายกับแฟ้มที่เพิ่งหายไปจากโต๊ะทำงานของคุณปกรณ์ไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยโอบกอดตัวละครไปด้วยกันเสมอนะคะ