บทที่ 41

กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาคั่วบดใหม่ลอยอวลอยู่กลางห้องทำงานไม้สักทอง ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวของรตวันสั่นระริกเล็กน้อยยามจรดยปลายพู่กันลงบนกระดาษไข ร่างบางพยายามควบคุมลมหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอ แม้ในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างในจากคำพูดที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากของคนตัวโตเมื่อครู่ "พี่คินหมายความว่าอย่างไรคะ... ที่บอกว่าจะยกเลิกสัญญาปรับปรุงเรือนรับรองฝั่งตะวันตก?" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเจ้าของสวนชาหนุ่มที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานอยู่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชื้อผ้าฝ้ายสีดิบพับแขนขึ้นถึงข้อศอกยังคงนิ่งเงียบ แววตาคมกราบกรานคู่นั้นไม่มีร่องรอยล้อเล่นแม้แต่น้อย คณินถอนหายใจยาวนานราวกับต้องการชั่งน้ำหนักความรู้สึกทั้งหมดในใจ เขาขยับกายเข้าไปใกล้ร่างโปร่งที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ไม้ กลิ่นกายสะอาดเจือจางกลิ่นไอดินและใบชาโชยเข้าแตะจมูก ร่างสูงย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่กำลังถือพู่กันไว้อย่างถือวิสาสะ แต่มันอบอุ่นและมั่นคงเสียจนรตวันไม่กล้าแม้แต่จะดึงออก "พี่ไม่ได้หมายความว่าจะไล่ตะวันกลับกรุงเทพฯ นะคะคนดี" เสียงทุ้มต่ำเอמהเอื้อนออกมาอย่างอ่อนโยน ผิดกับความตึงเครียดเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง คณินใช้นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือบางแผ่วเบา "แต่พี่หมายถึง... เราควรเปลี่ยนสถานะจากสถาปนิกผู้รับจ้าง มาเป็นเจ้าของร่วมของโปรเจกต์นี้เสียที" รตวันกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยแล่นฉิวเรื่องงานออกแบบกลับสะดุดกึก หัวใจที่เต้นระรัวเมื่อครู่เปลี่ยนจังหวะเป็นความอบอุ่นซ่านลึกที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้มใส "พี่คิน... พูดเรื่องอะไรกันคะ งานนี้มันเป็นของสวนชาเรือนไผ่ ตะวันเป็นแค่..." "เป็นคนที่ทำให้เรือนไผ่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง" คณินพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในใจ "ตะวันเหนื่อยมามากแล้วกับการวิ่งไล่ตามความคาดหวังของคนอื่น ถึงเวลาที่ตะวันจะได้สร้างพื้นที่ที่ปลอดภัยสำหรับตัวเองจริงๆเสียที... อยู่กับพี่นะคะ" คำว่า 'อยู่กับพี่' ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน รตวันรู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกกำลังพองโตจนคับแน่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความกดดัน ความเหนื่อยล้า และบาดแผลจากอดีตที่เคยกัดกินหัวใจ คล้ายถูกชำระล้างด้วยไออุ่นจากมือหนาที่กุมกระชับไว้อย่างแน่นหนานี้เอง ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นความรู้สึกตื้นตันที่เอ่อล้น "แต่... แต่คุณลุงปกรณ์กับมีนล่ะคะ ถ้าตะวันอยู่ที่นี่ถาวร..." "ลุงปกรณ์เตรียมยกแปลงชาโซนเหนือให้เป็นเรือนหอ... เอ๊ย เป็นสตูดิโอส่วนตัวของเธอเรียบร้อยแล้ว ส่วนเจ้ามีนเพื่อนตัวดีของเธอก็โทรมาขู่พี่ไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่า ถ้าพี่ดูแลเธอไม่ดี มันจะบินมาหิ้วปีกเธอกลับกรุงเทพฯ ทันที" คณินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แววตานิ่งขรึมเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนแทบหยาดเยิ้ม รตวันอดไม่ได้ที่จะค้อนใส่คนตัวโตเบาๆ "พี่คินแอบคุยอะไรกับมีนคะเนี่ย" "คุยเรื่องอนาคตของเราไงครับ" คณินตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ร่างสูงถือวิสาสะใช้มืออีกข้างเกลี่ปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสออกให้อย่างเบามือ "ว่าอย่างไรคะ... ข้อเสนอของพี่ พอจะทำให้สถาปนิกคนเก่งใจอ่อนยอมเซ็นสัญญาชีวิตร่วมกันได้หรือยัง" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นโครมครามและบรรยากาศละมุนละไม รตวันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า รอยยิ้มหวานละมุนที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย ดวงตากลมโตฉาย "ถ้าสัญญาฉบับนี้ไม่มีกำหนดหมดอายุ... ตะวันอาจจะลองพิจารณาดูค่ะ" คณินยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายดูอบอุ่นราวกับแสงแดดแรกของวัน ชายหนุ่มกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อประทับรอยจูบลงบนหน้าผากมนเป็นการทำสัญญาทางใจ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาพร้อมกับร่างท้วมของลุงปกรณ์ที่ถือแฟ้มเอกสารเก่าๆ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาสีหน้าตื่นตระหนก "พ่อคิน! ตาตะวัน!แย่แล้วล่ะสิ... มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาทางเรือนรับรอง แถมเขาบอกว่าเป็น..." ลุงปกรณ์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำให้รตวันถึงกับหน้าถอดสี "เขาบอกว่าเป็นคู่หมั้นเก่าของตาตะวัน ที่เพิ่งบินตรงมาจากปารีส!" ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของพี่คินและน้องตะวันมา ณ ที่นี้นะคะ