บทที่ 36

หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าบนโต๊ะไม้ไผ่ยังคงสว่างวาบ ภาพถ่ายใบประกาศจับข้อหาฉ้อโกงทรัพย์ที่ปรากฏชื่อและใบหน้าของ 'รตวัน' หราอยู่บนนั้น ช่างบาดตาและชาหนึบไปทั่วทั้งมโนสำนึกจนแทบไม่กล้าหายใจ ความเงียบงันภายในห้องทำงานของเรือนไผ่ในยามวิกาลนี้ หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าสายหมอกหนาทึบที่เกาะกุมยอดดอยด้านนอก รตวันรู้สึกคล้ายมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก มือเรียวสั่นเทาจนเกือบจะถือโทรศัพท์ไว้ไม่ไหว ข้อมูล เท็จจริง และความหวandดีทั้งหมดที่เขาพยายามสร้างขึ้นใหม่เพื่อกลบฝังอดีต พังทลายลงในพริบตาเดียวราวกับปราสาททรายโดนคลื่นซัด "ตะวัน..." เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้งดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดที่ทาบทับลงบนไหล่ลาด คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูอบอุ่นเสมอในยามปกติ ทว่ายามนี้แววตาคมกริบของเขากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตะวันสะดุ้งเล็กน้อย เบือนหน้าหนีจอภาพนั้นด้วยความรู้สึกอับอายและไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องมาแปดเปื้อนกับเรื่องสกปรกที่ตนไม่ได้ก่อ หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รินไหลลงมาเงียบๆ ไร้เสียงสะอื้น แต่มันรดรินลงบนหลังมือของคณินที่เอื้อมมาประคองข้อมือเขาไว้เสียก่อน "มัน... ไม่ใช่ความจริงนะคะพี่คิน ตะวันไม่ได้ทำ..." เสียงของร่างบางสั่นพร่าและขาดห้วง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำเงยขึ้นสบตา พร้อมจะยอมรับหากอีกฝ่ายจะถอยห่าง หรือมองเขาด้วยสายตารังเกียจ คณินไม่พูดพร่ำทำเพลง นิ้วมือหนาเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้คนตรงหน้าจะแตกสลายคามือ ก่อนที่ร่างสูงจะดึงตัวรตวันเข้าไปสวมกอดไว้แนบอก อ้อมอกกว้างที่คุ้นเคย แผ่ซ่านไออุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ของใบชา ช่วยบรรเทาความหนาวยะเยือกในอกของตะวันลงได้บ้าง "พี่รู้..." คณินกระซิบชิดขอบหู เสียงของเขาหนักแน่นมั่นคงจนน่าประหลาดใจ "พี่รู้จักคนที่ชื่อรตวันดีกว่ากระดาษแผ่นเดียวในจอนั่น... เงยหน้าขึ้นมามองพี่ค่ะ ตะวันไม่ได้อยู่คนเดียวนะ" คำว่า 'ไม่ได้อยู่คนเดียว' ช่างทรงพลังเหลือเกินในยามที่โลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงมา ตะวันซบหน้าลงกับอกแกร่ง ปล่อยให้ความอ่อนแอที่สะสมมานานทะลักทลายออกมาจนหมดสิ้น มือบางกำเสื้อเชิ้ตของคณินไว้แน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในความมืดมิด ทว่า ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังโอบล้อมหัวใจทั้งสองดวง เสียงเคาะประตูกระจกเรือนรับรองด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก มันไม่ใช่เสียงเคาะที่เป็นมิตร และจังหวะนั้นเองที่ทำให้คณินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบหันไปมองทิศทางประตูด้วยความระแวดระวัง ตะวันผละออกจากอ้อมอกกว้างโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยกลับมาเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอีกครั้งเมื่อนึกถึงเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาซ้ำๆ ก่อนหน้านี้ "ดึกดื่นป่านนี้ ใครกัน..." ตะวันกระซิบถาม เสียงสั่นเทา คณินไม่ได้ตอบ ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บังร่างโปร่งของตะวันไว้ครึ่งหนึ่งก่อนจะก้าวเท้าเดินไปเปิดประตูไม้สักหนา ลมหนาวยามดึกพัดกรูเข้ามาวูบใหญ่ พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า... แสงไฟจากเฉลียงเรือนไพ่ส่องกระทบใบหน้าของแขกยามวิกาลอย่างชัดเจน ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'สารวัตรภัทร' นายตำรวจหนุ่มเพื่อนสนิทของคณินสมัยเรียนมหาวิทยาลัย และเป็นคนที่รับผิดชอบคดีทุจริตในบริษัทสถาปัตยกรรมที่กรุงเทพฯ ของตะวันเมื่อหลายเดือนก่อน บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดลงทันที ไม่มีใครเอ่ยคำทักทาย สายตาคมของนายตำรวจหนุ่มกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของรตวันซึ่งยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังคณิน "ไอ้คิน... กูไม่ได้อยากมารบกวนมึงเวลานี้หรอกนะ" สารวัตรภัทรเปิดฉากด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด สีหน้าของนายตำรวจหนุ่มดูเหนื่อยล้าและร้อนรนไม่แพ้กัน "แต่กูมีเรื่องด่วนที่ต้องคุยกับน้องตะวัน... เกี่ยวกับผู้บริหารคนเก่าของบริษัทที่เพิ่งมอบตัว และซัดทอดหลักฐานใหม่ทั้งหมด ที่สำคัญที่สุด..." ภัทรเว้นจังหวะหายใจนิดหนึ่ง ดวงตาคมกวาดมองรตวันด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "คนร้ายตัวจริงที่แอบอ้างชื่อน้องตะวัน... เพิ่งถูกพบเป็นศพจมน้ำเสียชีวิตอยู่ที่กรุงเทพฯ เมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมาแล้วครับ!" นิยายตอนที่ 36 จบลงตรงนี้ ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของพี่คินและน้องตะวันมา ณ ที่นี้นะคะ