บทที่ 43

"ถ้าคุณคินยังดึงดันจะใช้แปลนเก่าของบริษัทเดิม มีหวังโครงสร้างเรือนรับรองริมผานั่นได้พังครืนลงมาทับคนงานเข้าสักวันแน่ค่ะ" เสียงถอนหายใจยาวนานดังเล็ดลอดผ่านรอยแง้มของบานประตูไม้สักทอง ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงคั่วใหม่ รotawan (รตวัน) ยืนถือม้วนกระดาษไขแปลนสถาปัตยกรรมแนบไว้กับอก ดวงตาคู่เรียวรีที่มักจะฉายแววอ่อนโยนเสมอในยามปกติ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความเหนื่อยล้าและความดื้อรั้นที่ถูกกดทับไว้จนลึกสุดใจ คณินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้าทันที ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกยังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก มีเพียงสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน แสดงให้เห็นถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังซัดสาดอยู่ภายใน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ วางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า แล้วเงยขึ้นสบตากับร่างบางที่ยืนตัวเกร็งอยู่กลางห้อง "ตะวัน... พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระมัดระวัง เป็นโทนเสียงพิเศษที่คณินมักจะใช้เวลาที่ต้องการประคับประคองความรู้สึกเปราะบางของคนตรงหน้า "แปลนนั้นมันมีคุณค่าทางจิตใจ... มันเป็นโปรเจกต์แรกที่เธอออกแบบก่อนจะมาที่นี่ไม่ใช่หรือไง" "แต่มันเป็นโปรเจกต์ที่เกือบฆ่าตะวันทั้งเป็นนะคะคุณคิน!" รตวันเผลอหลุดเสียงE모션ที่เก็บงั้นมานาน ปลายนิ้วเรียวที่กำม้วนกระดาษไขแน่นสั่นเทาจนเกิดเสียงกรอบแกรบ รอยยิ้มจางๆ ที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนล้า บัดนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหยาดน้ำใสที่เอ่อคลออยู่หน่วยตาคู่สวย "ความกดดัน ความคาดหวัง และเศษซากความล้มเหลวพวกนั้น... ตะวันทิ้งมันไว้ที่กรุงเทพฯ แล้วค่ะ และตะวันก็ไม่อยากขุดมันขึ้นมาหายใจรดต้นคออีก ไม่ว่าจะในรูปแบบของแปลนอาคารหลังไหนทั้งนั้น" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างหนักหน่วงของคนทั้งคู่ คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ร่างบางทีละก้าวอย่างเงียบเชียบ ราวกับเกรงว่าหากเคลื่อนไหวเร็วเกินไปจะทำให้กวางน้อยตื่นตระหนกจนวิ่งหนีหายไปในป่าลึก มือหนาเอื้อมออกไป หมายจะแตะลงบนลาดไหล่บางที่กำลังสั่นน้อยๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและไออุ่นที่อีกฝ่ายคุ้นเคย แต่ทว่า... รตวันกลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ปฏิกิริยาที่สะท้อนความลังเลและระยะห่างที่ถูกสร้างขึ้นชั่วพริบตานั้น ทำให้มือของคณินชะงักค้างกลางอากาศ หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "พี่แค่... อยากปกป้องหยาดเหงื่อและฝีมือของเธอ" คณินเอ่ยเสียงพร่า สายตาคมกริบทอดมองคนตรงด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่านายจ้างกับสถาปนิก "เธอเหนื่อยมามากแล้วตะวัน... พี่แค่อยากให้โลกรู้ว่าคนที่ออกแบบเรือนไผ่หลังนี้ให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง คือคนเก่งคนเดิม ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้แล้วหนีมาหลบซ่อนตัว" "การหนีมาที่นี่... ไม่ใช่การยอมแพ้ค่ะคุณคิน แต่มันคือการรักษาชีวิต" รตวันเงยหน้าขึ้นสบตา ลมหายใจสะอื้นไห้ถูกกลืนกลับลงคออย่างยากลำบาก "และถ้าการอยู่ที่นี่... หมายถึงการที่ตะวันต้องทนมองดูตัวเองถูกบังคับให้รื้อฟื้นแผลเก่าขึ้นมาซ้ำๆ ตะวันคิดว่า... ตะวันอาจจะต้องทบทวนดูใหม่แล้วล่ะค่ะ ว่าควรจะอยู่ที่นี่ต่อไปดีไหม" คำพูดประโยคสุดท้ายทิ้งน้ำหนักลงกลางห้องราวกับก้อนหินที่ถูกทิ้งดิ่งลงสู่ก้นบึงน้ำลึก คณินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความนิ่งขรึมที่เคยมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวพรวดเดียวก็ประชิดตัวและคว้าข้อมือบางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีก่อนที่รตวันจะทันได้หมุนตัวเดินหนีออกไป "ตะวัน! เธอกำลังพูดเรื่องอะไร..." น้ำเสียงของคณินขาดห้วง ความตระหนกฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นคม "เธอจะไปไหน... เธอจะหนีพี่ไปไหนอีก" "ตะวันไม่ได้จะหนีค่ะ... แต่ตะวันแค่อยرากหายใจโดยไม่มีเงาของอดีตตามหลอกหลอน" รตวันพยายามดึงข้อมือของตัวเองกลับอย่างนุ่มนวล แต่คณินกลับยิ่งกระชับอุ้งมือให้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือเพียงนิดเดียว ร่างบางตรงหน้าจะสลายกลายเป็นละอองหมอกจางหายไปกับสายลม ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะตึงเครียดจนเกินกว่าจะเยียวยา เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงหอบหายใจของมีน เพื่อนสนิทสายซัพพอร์ตที่วิ่งหน้าตาตื่นพรวดพรากเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต "พี่คิน! ตะวัน! แย่แล้วล่ะค่ะ!" มีนร้องลั่น สีหน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "คนงานจากไซต์งานฝั่งทิศใต้เพิ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกว่า... เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่เรือนรับรองเก่าแล้วค่ะ!" รตวันและคณินหันขวับไปมองหน้ากันทันที ความขัดแย้งเมื่อครู่ถูกปัดตกไปในพริบตา "เกิดอะไรขึ้น มีน?" คณินถามเสียงเข้ม แววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นโหมดเคร่งเครียดจริงจัง มีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคนฟังเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "มีคนบุกรุกเข้าไปในเขตก่อสร้าง... แล้วจุดไฟเผาแปลนต้นฉบับชุดสุดท้ายที่เก็บไว้ในตู้เซฟจนมอดไหม้ไปหมดแล้วค่ะ!" ขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของพี่คินและน้องตะวันมา ณ ที่นี้นะคะ