หยาดฝนและไอร้อน

ไออุ่นในเรือนไผ่ ตอนที่ 4: หยาดฝนและไอร้อน "คุณตะวัน... ไหวไหมคะเนี่ย ทำไมตัวร้อนจี๋ขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเจือความอบอุ่นเสมอในยามปกติ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการผ่านงานหนักในไร่ชามานาน ทาบลงบนหน้าผากมนของคนที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างถือวิสาสะ รตวันพยายามจะฝืนยزمยิ้มบางๆ ให้คนที่ยืนอยู่ข้างเตียง แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน เปลือกตาของเขาหนักอึ้งราวกับมีหินถ่วง ลมหายใจที่ถูกพ่นออกมามีความร้อนผ่าวแผดเผาจนลำคอแห้งผาก "ผม... ไม่เป็นไรมากหครับ... แค่... มึนหัวนิดหน่อย..." ตะวันพยายามกลืนคำว่า 'ครับ' ลงคอเมื่อนึกขึ้นได้ แต่ความสะลึมสะลือทำให้ลิ้นพันกันจนเกือบจะเผลอพูดออกไปอีกรอบ โชคดีที่คณินไม่ได้สังเกตความผิดปกตินั้น เพราะสายตาคมกริบของอีกฝ่ายกำลังกวาดมองสภาพอิดโรยของเขาด้วยแววตาที่ไหววูบอย่างน่ากลัว ย้อนกลับไปเมื่อช่วงบ่าย พายุฤดูร้อนโหมกระหน่ำใส่หุบเขาเรือนไผ่จนกิ่งไผ่ลู่ลม น้ำฝนสาดซัดเข้ามาตามระเบียงห้องพัก แม้ตะวันจะพยายามช่วยคณินเก็บกวาดข้าวของและปิดหน้าต่างให้สนิท แต่เสื้อผ้าที่เปียกชื้นเพราะละอองฝน ประกอบกับความเหนื่อยล้าสะสมจากการทำงานติดต่อกันหลายวัน ทำให้ร่างกายที่เคยฝืนทนมาตลอดพังทลายลงในชั่วข้ามคืน "ไม่เป็นไรที่ไหนกัน ตัวร้อนขนาดนี้ ปรอทคงไม่ต้องใช้แล้วมั้งคะ ใช้มือวัดยังรู้เลยว่าไข้ขึ้นสูงมาก" คณินขมวดคิ้วมุ่น ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์—ไม่ใช่กับตัวตะวัน แต่เป็นความหงุดหงิดที่เขาดูแลคนคนนี้ได้ไม่ดีพอ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง ปลายนิ้วอุ่นจัดเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนอย่างเบามือที่สุด สัมผัสที่อ่อนโยนจนเกินกว่าบุคลิกภายนอกนี้ ทำให้หัวใจดวงน้อยที่กำลังหนצוาวสั่นไหววับ ตะวันช้อนตาขึ้นมองเจ้าของสวนชาช้าๆ ภาพของคณินในยามนี้ช่างดูพึ่งพาได้เสียจนเขานึกอยากจะปล่อยวางความเข้มแข็งทั้งหมดที่มีลงตรงหน้าอีกฝ่าย "นอนพักเฉยๆ นะคะ เดี๋ยวฉันไปเตรียมยาต้มกับข้าวต้มร้อนๆ มาให้ ห้ามดื้อลุกไปไหนเด็ดขาด ไม่เช่นนั้น..." คณินเว้นวรรค ปลายนิ้วที่ปัดปอยผมเลื่อนลงมาแตะแก้มเนียนแผ่วเบา "ฉันจะลงโทษด้วยการไม่ยอมพูดกับคุณไปสามวัน" คำขู่ที่ฟังดูเด็กน้อยเหลือเชื่อ แต่น้ำเสียงที่จริงจังและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น ทำให้ตะวันเผลอหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมา ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำยอม "ครับ... เอ่อ... ค่ะ... ผมไม่ดื้อหรอก" ตะวันรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นคิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดๆ ชายหนุ่มร่างสูงหลุดยิ้มจางๆ ออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ความเงียบกลับมาเยือนห้องนอนในเรือนไผ่ระเบียงไม้ ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโปรยปรายกระทบหลังคากระเบื้อง สลับกับเสียงลมหวีดหวิวผ่านกอไผ่ภายนอก ตะวันซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนเดิม กลิ่นอายแดดจางๆ ที่หลงเหลืออยู่บนเนื้อผ้าผสมกับกลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของคณิน ช่วยบรรเทาอาการหนาวสั่นในอกลงได้บ้าง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจ ความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับตั้งแต่ลาออกจากงานสถาปนิกในเมืองกรุง ความรู้สึกปลอดภัยที่คล้ายกับว่าไม่ว่าโลกภายนอกจะพายุโหมกระหน่ำแค่ไหน ก็จะมีคนคนนี้คอยกาง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู คณินกลับมาพร้อมกับถาดไม้ในมือ บนนั้นมีชามข้าวต้มร้อนกรุ่นส่งกลิ่นหอมฉุยของขิงและรากผักชี พร้อมด้วยแก้วน้ำและยาเม็ดสีขาวสะอาด คณินวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะประคองร่างโปร่งของตะวันให้ลุกขึ้นพิงกับหัวเตียงที่รองด้วยหมอนใบใหญ่ แผ่นหลังกว้างของคณินบังคับให้ตะวันต้องขยับเข้ามาใกล้โดยปริยาย จนกระทั่งกลิ่นกายของผู้ชายตัวโตคนนี้โอบล้อมเขาไว้แทบทุกTุษย์ "ไหวไหมคะ หรือจะให้ฉันป้อน" คณินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางเป่าไอความร้อนออกจากชามข้าวต้มในมือช้าๆ ตะวันรีบส่ายหัวดิก ความเกรงใจพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนใบหน้าที่ซีดเซียวมีเลือดฝาดจางๆ แต่งแต้ม "มะ... ไม่เป็นไรครับ... เอ๊ย! ไม่เป็นไรค่ะ ผมทานเองได้ มือไม้ยังใช้งานได้ดีอยู่" คณินเลิกคิ้วมองท่าทีลนลานของคนป่วย รอยยิ้มเอ็นดูฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คมนั้น "ตามใจค่ะ ถ้าไม่ไหวก็บอกนะ ห้ามฝืนเด็ดขาด" ชามข้าวต้มรสชาติกลมกล่อมฝีมือของเจ้าของสวนชาช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บในกายให้อุ่นวาบขึ้นมาทีละน้อย แม้ตะวันจะทานได้ไม่มากนักเนื่องจากอาการเจ็บคอ แต่ทุกคำที่กลืนลงไปกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอิ่มเอมที่อธิบายไม่ถูก คณินนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอดเวลา จนกระทั่งทานยาเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงจัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงอก จัดท่าทางให้ตะวันนอนลงอย่างสบายที่สุด ปลายนิ้วหนายังคงปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกให้อย่างเคยชิน ความใกล้ชิดที่มากเกินกว่าคำว่า 'นายจ้างกับลูกจ้าง' หรือแม้แต่ 'เพื่อนบ้าน' ทำให้ห้องนอนเล็กๆ ดูคับแคบลงถตาเห็น หัวใจของตะวันเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย "นอนพักผ่อนซะนะคะ ฉันจะนั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนหاردร" คณินเอ่ยเสียงนุ่ม ราịchคำสัญญากลายๆ ที่ทำให้คนฟังรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ตะวันพยักหน้ารับช้าๆ เปลือกตาที่หนักอึ้งเริ่มปิดลงทีละน้อย ความอบอุ่นจากไอร้อนของยาและอ้อมกอดทางสายตาของคนตรงหน้า ค่อยๆ กล่อมให้สติของเขาร่วงหล่นสู่ห้วงนิทรา ทว่า... ในขณะที่ลมหายใจของตะวันเริ่มสม่ำเสมอและกำลังจะเคลิ้มหลับไปนั้น เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ผ่ากลางความเงียบยามค่ำคืนขึ้นเสียก่อน! ปัง! ปัง! ปัง! คณินขมวดคิ้วฉับ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็วพลางหันไปมองที่ประตูห้องพัก เสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายด้วยความตกใจและร้อนรนของชาวบ้านดังลอดเข้ามาแข่งกับเสียงฝน "ผู้ใหญ่คิน! ผู้ใหญ่คินอยู่ไหมคะ!แย่แล้วค่ะ! ทางสะพานไม้ข้ามลำธารท้ายไร่ถูกน้ำป่าซัดขาดไปครึ่งหนึ่งแล้ว! แล้วก็... มีรถยนต์คันหนึ่งจมอยู่ตรงทางโค้งชันเชิงเขา... เหมือนจะมีคนติดอยู่ข้างในค่ะ!" คณินชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะตวัดกลับมามองรตวันบนเตียงที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเซียวของตะวันเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่คณินตัดสินใจก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแต่สายตายังคงลังเลระหว่างหน้าที่ของผู้ใหญ่บ้านกับความเป็นห่วงคนป่วยตรงหน้า—ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังซ้ำเติมเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับข่าวสารที่ทำให้หัวใจของตะวันแทบหยุดเต้น "ป้ายทะเบียนรถคันนั้น... เป็นรถจากกรุงเทพฯ ค่ะคุณคิน! และคนในรถ... น่าจะเป็นเพื่อนสนิทของคุณตะวันที่เพิ่งขับรถมาหาเมื่อวานนี้!" คำพูดประโยคสุดท้ายพุ่งตรงเข้ากระแทกโสตประสาทของตะวันจนชาดิก ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงเพราะพิษไข้ดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวดโดยไม่สนความมึนหัว นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อนึกถึงใบหน้าของเพื่อนสนิท "มีน...!" ________________________________________ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ไออุ่นในเรือนไผ่มาด้วยกันในตอนนี้นะคะ หวังว่าความละมุนและปมระทึกที่ปลายตอนนี้จะโอบกอดและสั่นคลอนหัวใจทุกดวงจนต้องรีบพลิกไปอ่านตอนที่ 5 ต่อทันทีเลยนะคะ - หมอกไม้ไผ่ -