บาดแผลที่ใจ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ผสมปนเปไปกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกของปราณหิมะที่ปกคลุมไปทั่วลานประลอง จ้าวเฟยหลงยืนนิ่งประดุจรูปสลักหิน ฝ่ามือของเขายังคงสั่นระริกจากการปะทะกับพลังกระบี่เมื่อครู่ ผิวหนังบริเวณอุ้งมือปรากฏรอยแผลลึกเป็นทางยาว เลือดสีชาดหยดลงสู่พื้นหิมะขาวโพลนราวกับดอกเหมยที่บานสะพรั่งท่ามกลางเหมันตฤดู "เหตุใดท่านจึงไม่ใช้กระบี่" น้ำเสียงของหลินซูเหยาเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง แต่หากเงี่ยหูฟังให้ดี จะพบความสั่นไหวเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น นางยืนห่างออกไปสามก้าว ชุดขาวบริสุทธิ์สะบัดพลิ้วตามแรงลม แต่ดวงตาที่เคยดุดันกลับฉายแววสับสนอย่างปิดไม่มิด จ้าวเฟยหลงแค่นยิ้มที่มุมปาก ท่าทีเย่อหยิ่งทระนงตนไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าคมสัน "กระบี่ของข้า... หากชักออกมา ย่อมต้องมีคนตาย หากข้าต้องสังหารท่านเพียงเพื่อจะพิสูจน์วิถีแห่งตน เช่นนั้นข้าคงเป็นได้เพียงสุนัขรับใช้ที่ไร้หัวใจ เช่นเดียวกับพวกอาจารย์ทรยศของข้า" คำว่า 'อาจารย์ทรยศ' กระแทกเข้ากลางใจของหลินซูเหยา นางชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาจากการบำเพ็ญเพียรหลายร้อยปีของนางพลันสะดุดกึก ความเชื่อที่นางยึดถือมาตลอดชีวิตว่า 'ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงคู่ควรแก่การอยู่รอด' และ 'ศัตรูคือสิ่งที่ต้องทำลายทิ้งโดยไร้ความปราณี' บัดนี้กำลังสั่นคลอน "ท่านมองว่าคุณธรรมคือโซ่ตรวนงั้นหรือ?" นางถามเบาๆ คล้ายพึมพำกับตัวเอง "สำหรับข้า คุณธรรมเป็นเพียงอาภรณ์ที่คนโง่เขลาเอาไว้สวมใส่เพื่อสร้างความชอบธรรมให้แก่ความโหดเหี้ยมของตนเองต่างหาก" จ้าวเฟยหลงก้าวเข้าไปหานางหนึ่งก้าว ลมปราณรอบกายเขากดทับบรรยากาศจนรู้สึกอึดอัด "ท่านหลิน... ท่านเป็นถึงเจ้าสำนักหิมะโปรย ผู้กุมชะตาชีวิตคนนับพัน แต่ในใจท่านเล่า ท่านเคยถามตัวเองหรือไม่ว่า ภายใต้ใบหน้าที่เย็นชานี้ ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่? หรือท่านก็เป็นเพียงตุ๊กตาที่ถูกเชิดโดยกฎเกณฑ์เก่าแก่ที่ไร้ค่าเหล่านี้?" หลินซูเหยานิ่งอึ้ง สายตาที่เคยเด็ดขาดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นว่างเปล่า นางมองดูแผลที่มือของชายหนุ่มตรงหน้า ภาพจินตภาพซ้อนทับกับบาดแผลในอดีตของนางเอง—บาดแผลที่ใจซึ่งนางพยายามใช้ความเย็นชาและหน้าที่การงานกลบฝังมันไว้มิดชิด "ข้า..." นางเอ่ยคำหนึ่งแล้วหยุดกึก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านในอก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างรุนแรง ฉับพลันนั้นเอง เสียงระฆังเตือนภัยจากยอดเขาสูงของสำนักหิมะโปรยก็ดังสนั่นหวั่นไหว กังวานไปทั่วหุบเขาเมฆา ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสพลันเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดุจสีของความตาย เมฆหมอกสีดำทมิฬเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมยอดเขาอย่างรวดเร็วผิดปกติ "ศิษย์พี่จาง... มันบุกมาแล้ว" หลินซูเหยาอุทาน ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา จ้าวเฟยหลงตวัดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า เขารับรู้ได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงและป่าเถื่อนซึ่งกำลังคืบคลานเข้ามา มันไม่ใช่ศัตรูทั่วไป แต่เป็นกลุ่มนักฆ่า 'เงาอสูร' ที่เคยปรากฏตัวในคืนที่สำนักของเขาถูกล้างบาง "ดูเหมือนว่าความสงบสุขจอมปลอมของท่านกำลังจะพังทลายลงแล้วนะ ท่านเจ้าสำนัก" จ้าวเฟยหลงชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบฝักดังกังวานก้องไปทั่วบริเวณ ประกายกระบี่สีเงินยวดวูบไหวราวกับสายฟ้า "หากท่านต้องการรักษาสำนักนี้ไว้ ก็จงเลิกถามหาเหตุผลจากข้า แล้วหันมาคว้ากระบี่ของท่านเสีย เพราะคืนนี้... เลือดจะนองพื้นหิมะจนกลายเป็นสีแดงฉาน!" หลินซูเหยามองกระบี่ในมือชายหนุ่ม สลับกับนักฆ่าชุดดำนับสิบที่พุ่งทะยานลงมาจากฟ้า ความลังเลในใจนางดับวูบลง แทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน นางตัดสินใจก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างจ้าวเฟยหลง ทว่า ในวินาทีที่ดาบเล่มแรกจวนจะฟันลงมายังคอของนาง จ้าวเฟยหลงกลับคว้าข้อมือนางไว้แล้วกระชากมาซบที่แผ่นหลัง พร้อมกระซิบเสียงต่ำที่ทำให้นางใจเต้นระรัว "ข้าอาจจะไร้คุณธรรมในสายตาใครๆ แต่ในฐานะบุรุษ... ข้าไม่มีวันปล่อยให้ดอกเหมยในใจข้าต้องร่วงโรยก่อนเวลาอันควร" สิ้นคำพูดนั้น จ้าวเฟยหลงพุ่งทะยานออกไปพร้อมกับคมกระบี่ที่ไม่มีลักษณ์ แต่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่แหลมคมดุจปีศาจ กระนั้นเขากลับไม่ทันสังเกตเห็นเงาสีดำสายหนึ่งที่เร้นกายอยู่หลังแผ่นหิน มันมิใช่ศัตรู แต่เป็นศิษย์น้องคนสนิทของหลินซูเหยาที่กำลังถือด้ายพิษอาคมเล็งมาที่หัวใจของเขา! "จ้าวเฟยหลง... ระวังข้างหลัง!" ความตายกำลังเต้นระบำอยู่เบื้องหน้า และความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกกระชากออกมาในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญนะครับ