ความอบอุ่นในไอหิมะ

หยาดโลหิตสีชาดอุ่นระอุยังคงหยดติ๋งลงบนพื้นหิมะขาวโพลน เกิดเป็นรอยด่างพร้อยราวดอกเหมยบานสะพรั่งในเหมันตฤดู ความหนาวเหน็บระดับกระดูกดำแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ของจ้าวเฟยหลงกลับมิอาจเทียบเท่ากับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งผ่านพ้นมา ประโยคสุดท้ายที่หลุดจากปากของยอดฝีมือลึกลับผู้นั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท—*"ซูเหยา... หนีไป... ผู้อาวุโส... มันมาแล้ว..."* ทว่าเวลานี้ ในถ้ำลึกที่ถูกปิดตายด้วยค่ายกลน้ำแข็งธรรมชาติ ไม่มีเสียงคำรามของศัตรู ไม่มีเสียงลมพายุ มีเพียงลมหายใจที่โรยรินและไอความร้อนอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่จากแก่นแท้ลมปราณ จ้าวเฟยหลงทรุดกายลงพิงผนังถ้ำศิลาอย่างหมดแรง กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นน้ำแข็งเสียงกังวานเบาหวิว ความทะนงตนของผู้ฝึกวิถีกระบี่ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด บัดนี้ถูกความจริงอันโหดร้ายของยุทธภพสั่นคลอนจนแทบแหลกสลาย พิษร้ายจากเงาอสูรที่อาบอยู่บนคมดาบเมื่อครู่เริ่มกัดกินเส้น The Meridian ของเขาอย่างรวดเร็ว ผิวหนังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ลมปราณย้อนตีกลับจนกระอักเลือดคำโตออกมาเป็นลิ่มเลือดสีดำสนิท "อย่าขยับ..." เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ หลินซูเหยารีบพุ่งเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ ร่างระหงที่เคยสง่างามเย่อหยิ่งดั่งเซียนผู้สูงส่งบนหอคอยหยก บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย นางใช้นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวจี้สกัดจุดชีพจรสำคัญทั่วร่างของจ้าวเฟยหลงเพื่อสกัดกั้นพิษร้ายไม่ให้ลุกลามเข้าสู่หัวใจ แต่ทว่าพิษนี้ลึกล้ำเกินคาด พลังปราณเหมันต์ของสำนักหิมะโปรยของนางกลับทำได้เพียงชะลอความตาย ไม่สามารถขับมันออกมาได้ "ซูเหยา... เจ้า..." จ้าวเฟยหลงฝืนยิ้มเยาะหยันตัวเอง สายตาคมปลาบมองสบดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของนาง "ข้าบอกให้เจ้าหนีไป... เหตุใดจึงดื้อรั้นนัก..." "หุบปากเสีย จ้าวเฟยหลง!" นางตวาดเสียงกร้าว แต่ขอบตากลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนแก้มของเขา ราวกับหยดน้ำตาจากสรวงสวรรค์ที่แผดเผายิ่งกว่าไฟโลกันตร์ "ข้า หลินซูเหยา ไม่เคยเป็นหนี้บุญคุณผู้ใด และข้าไม่มีวันยอมให้คนที่... คนที่ช่วยชีวิตข้าต้องมาตายต่อหน้าต่อตา!" ความเยือกเย็นที่นางใช้ปกป้องตนเองมาตลอดชีวิตพังทลายลงในชั่วพริบตา สถานการณ์บีบคั้นให้ทั้งสองต้องแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ภายในถ้ำที่แคบและลมหนาวพัดโหมกระหน่ำภายนอก ทำให้ความอบอุ่นจากร่างกายเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยยื้อชีวิตชายหนุ่มไว้ได้ หลินซูเหยาตัดสินใจถอดอาภรณ์ชั้นนอกออก เหลือเพียงชุดตัวในสีขาวบริสุทธิ์ นางขยับกายเข้าไปโอบกอดร่างที่หนาวสั่นของจ้าวเฟยหลงไว้แนบอก ถ่ายทอดพลังปราณบริสุทธิ์และไออุ่นจากตระกูลเซียนเข้าสู่ร่างกายของเขาโดยตรง สัมผัสแนบชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัว จ้าวเฟยหลงสูดดมกลิ่นหอมจางๆ ประดุจดอกเหมยท่ามกลางหิมะที่ลอยมาจากกายของนาง ความรู้สึกแปลกประหลาดพลุ่งพล่านขึ้นในอก มือหนาที่เคยสังหารคนมานับไม่ถ้วน ลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบอบบางของนางไว้เพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บที่กำลังคร่าชีวิตเขา "เจ้าโง่... ทำเช่นนี้... พลังปราณของเจ้าจะเสียหายไปด้วยนะ..." เสียงของจ้าวเฟยหลงแหบพร่า ลมหายใจรดรินอยู่บริเวณซอกคอระหงของนาง "หากเจ้าตาย ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออันใดเล่า..." หลินซูเหยาซบใบหน้าลงบนไหล่กว้างของเขา หยาดน้ำตาซึมผ่านเนื้อผ้าเปื้อนเลือดของชายหนุ่ม นางกระชับกอดให้แน่นยิ่งขึ้นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นทั้งหมดที่มี ท่ามกลางความมืดมิดและภัยคุกคามรอบด้าน หัวใจสองดวงที่เคยปิดตายต่างเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกัน สองร่างแนบชิดสนิทแนบราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำโลกภายนอก ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและความอบอุ่นที่เริ่มแผ่ซ่าน จ้าวเฟยหลงกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ด้านนอกค่ายกล น้ำแข็งรอบปากถ้ำเริ่มส่งเสียงร้าวเปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ... ราวกับมีบางสิ่งกำลังก้าวเข้ามาด้วยน้ำหนักที่มหาศาลและเย็นเยียบยิ่งกว่าเหมันตฤดู หลินซูเหยาชะงักกอด ร่างกายของนางพลันแข็งค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าปากถ้ำ เงาร่างหนึ่งทอดทับผ่านแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดเข้ามาในถ้ำ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาทีละก้าว... ทีละก้าว... พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าราวกับเสียงภูตผีที่เอ่ยขึ้นว่า "ซูเหยา... ลูกสาวตัวดีของข้า... เจ้าคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่หลังมดปลวกผู้นี้ได้พ้นหรือ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ