รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

“เจ้าหยุดฝีปากเน่าเหม็นนั่นเสียที มิเช่นนั้นข้าจะตัดลิ้นเจ้าให้เป็นทานแก่สุนัขข้างถนนเสีย!” เสียงตวาดกร้าวของจ้าวเฟยหลงดังก้องไปทั่วโถงหินเย็นเยียบ กระบี่ในมือของเขาสั่นระริกด้วยปราณสังหารที่แผ่พุ่งจนผนังถ้ำเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว ตรงหน้าเขา ร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังหัวเราะร่าด้วยความบ้าคลั่ง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกจากมุมปากของมัน แต่นัยน์ตากลับฉายแววสมเพชเวทนามายังจ้าวเฟยหลง “ฮ่าๆๆๆ... จ้าวเฟยหลง เจ้าผู้ยึดติดในวิถีกระบี่ผู้โดดเดี่ยว เจ้าจะปกป้องนางได้อย่างไร? พิษสลายวิญญาณเก้าสวรรค์มิได้แล่นเข้าสู่จุดชีพจรด้วยกลไกของปราณ แต่มันแทรกซึมไปตามความปรารถนาที่นางพยายามปิดตาย ยิ่งนางฝืนทำตัวสูงส่ง ยิ่งนางพยายามแบกรับภาระแห่งสำนักไว้เพียงลำพัง พิษนี้ก็ยิ่งกัดกินหัวใจนางเร็วขึ้นเท่านั้น!” ฉับพลัน! เงากระบี่สีเงินวับวาวราวกับแสงจันทร์ที่ถูกคมเหล็กเฉือนขาด สะบั้นผ่านลำคอของศัตรูในชั่วพริบตา ศีรษะของมันกลิ้งหลุนๆ ไปตามพื้นหิน แต่จ้าวเฟยหลงกลับมิได้ยินดี เขาหมุนตัวกลับหลังหันไปมองสตรีที่นั่งอยู่บนแท่นศิลาใจกลางโถง หลินซูเหยา... นางเซียนผู้ที่ยุทธภพต่างเคารพยำเกรง บัดนี้ใบหน้าของนางซีดเผือดดุจหิมะแรกฤดู หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายตามกรอบหน้าเรียวสวย ริมฝีปากที่เคยเหยียดตรงอย่างสง่างามบัดนี้สั่นระริก นางพยายามโคจรลมปราณเพื่อสะกดพิษ แต่มันกลับส่งผลย้อนกลับให้เลือดสีดำสายหนึ่งไหลซึมออกมาจากมุมปากของนาง “อย่าเข้ามา...” เสียงของนางแผ่วเบา ทว่ากลับเย็นชาจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของจ้าวเฟยหลง “ถอยไป... จ้าวเฟยหลง นี่คือชะตาของข้า เจ้าเป็นเพียงคนแปลกหน้า อย่าได้เอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เพราะความสงสารเพียงชั่วครู่” จ้าวเฟยหลงไม่สนใจคำทัดทาน เขาขยับกายเข้าไปใกล้ รัศมีปราณที่เคยดุดันกลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขาวางฝ่ามือลงบนหลังของนาง สัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของนาง แต่มันมิใช่ความเย็นของน้ำแข็งเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นความโดดเดี่ยวที่สั่งสมมานานนับปี “คำโกหก... คำโกหกของคนพวกนั้นมันกัดกินเจ้าจนถึงเพียงนี้เชียวหรือ” จ้าวเฟยหลงพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวดที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจ “ท่านเป็นถึงเจ้าสำนักหิมะโปรย ผู้กุมชะตาคนนับพัน แต่ในหัวใจของท่าน... กลับไม่มีแม้แต่พื้นที่ให้ตัวเองได้หายใจ” หลินซูเหยาสะดุ้งเฮือก ร่างของนางสั่นสะท้านราวกับใบไม้ที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ สายตาของนางที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งค้างปี บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำที่นางพยายามฝังกลบ—ภาพของเด็กหญิงที่ถูกทอดทิ้งไว้ในพายุหิมะ ภาพของคำสาปแช่งจากอาจารย์ที่ฝากฝังภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่า—ถาโถมเข้าใส่จนน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงสู่พื้น “เจ้า... เจ้าเอาสิทธิ์อะไรมาตัดสินชีวิตข้า?” นางเค้นเสียงถาม แต่ความพยศในน้ำเสียงนั้นกลับเจือจางด้วยความอ่อนแอ “สิทธิ์ของคนที่มองเห็นรอยร้าวในกำแพงน้ำแข็งของท่านอย่างไรเล่า” จ้าวเฟยหลงตอบพลางดึงร่างที่สั่นเทาของนางเข้ามากอดไว้แน่น แม้เขาจะรู้ว่าพิษในตัวนางอาจคร่าชีวิตเขาไปด้วย แต่ความทะนงตนในวิถีกระบี่ที่เคยมีกลับพังทลายลงสิ้น เหลือเพียงบุรุษคนหนึ่งที่ต้องการปกป้องหัวใจที่แตกสลายนี้ให้ถึงที่สุด ขณะที่เขากำลังจะใช้ลมปราณบริสุทธิ์ของตนถ่ายเทเข้าสู่ชีพจรของนาง ทันใดนั้น... เสียงคำรามต่ำลึกก็ดังสะท้านมาจากเงามืดด้านหลังกำแพงน้ำแข็ง “นึกไม่ถึงว่า มือสังหารผู้ไร้ใจอย่างเจ้า จะมีมุมที่น่าสมเพชถึงเพียงนี้... จ้าวเฟยหลง” เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิด เป็นสตรีในชุดอาภรณ์สีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากกระเบื้องเคลือบ ในมือนางถือกริชสั้นที่เรืองแสงสีม่วงประหลาด กลิ่นอายของมันรุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “ใคร!” จ้าวเฟยหลงชักกระบี่ออกจากฝักในท่าเตรียพร้อม เสียงโลหะกระทบฝักดังกังวานก้องทั่วถ้ำ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์เริ่มก่อตัวเป็นพายุหมุนรอบกายเขา “ข้าคือผู้ที่จะปิดฉากตำนานของพวกเจ้าทั้งสอง!” สตรีปริศนาแสยะยิ้มก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าผู้ใดที่เขาเคยเจอ พร้อมกับเสียงระฆังดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ท้องฟ้าภายนอกถ้ำที่เคยเงียบสงบพลันเกิดสายฟ้าฟาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังโกรธเกรี้ยวต่อการกระทำของคนทั้งสอง หลินซูเหยาเบิกตากว้าง ความลับที่นางพยายามปกปิดมาตลอดชีวิตกำลังจะถูกกระชากออกมาพร้อมกับการปรากฏตัวของศัตรูผู้นี้... หากเขาสู้ไม่ได้... หากวันนี้คือวาระสุดท้ายของเขาและนาง ความทรงจำที่เหลืออยู่จะกลายเป็นเพียงหิมะที่ละลายไปกับเลือดหรือ? จ้าวเฟยหลงกระชับกระบี่ในมือแน่น ปราณทั่วร่างระเบิดออกจนเกราะชุดพริ้วไหว เขาตัดสินใจแล้ว... แม้ต้องแลกด้วยการสูญเสียวิถีกระบี่ที่ยึดถือมาทั้งชีวิต เขาก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายรอยร้าวในหัวใจที่เขากำลังเยียวยานี้เด็ดขาด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญในบทที่ 5 นี้ หวังว่าทุกท่านจะติดตามความเข้มข้นในตอนต่อไปนะครับ!