รอยยิ้มเยือกเย็น

รสสัมผัสจากริมฝีปากที่เพิ่งผละออกยังคงทิ้งความร้อนผ่าวไว้บนกลีบปากของรสา ราวกับรอยประทับจากเหล็กแดงที่นาบลงบนเนื้อสดๆ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้า ยังคงลอยวนเวียนอยู่รอบปลายจมูกจนน่าเวียนหัว รสาหอบหายใจหนักหน่วง เม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อเข้าหากันด้วยความโกรธแค้น มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เธอยกขึ้นเช็ดริมฝีปากออกลวกๆ เพื่อลบเลือนสัมผัสป่าเถื่อนเมื่อครู่ ทว่าแววตาที่จ้องมองกลับไปหาเจ้าของร่างสูงใหญ่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความถือดีที่ลุกโชนขึ้นท้าทาย "คุณมัน... สัตว์ป่าไร้อารยะสิ้นดี" รสาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล "คิดว่าใช้วิธีต่ำทรามแบบนี้แล้วฉันจะยอมก้มหัวให้หรือไงคะ คานธี!" คานธี เวลสคอฟ หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกกว้างอย่างน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างไม่เกรงกลัว พื้นที่ห้องทำงานส่วนตัวในคาสิโนหรูที่กว้างขวางราวกับถูกบีบอัดให้แคบลงทันทีเมื่อมีเงาของเขาคอยทาบทับ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น—ดวงตาของนักล่าที่ไม่เคยปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ—จดจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ไล่เลียงตั้งแต่เรียวคิ้วขมวดมุ่น พวงแก้มที่แดงก่ำด้วยความโกรธ ไปจนถึงริมฝีปากสั่นระริกที่เขาเพิ่งฝากฝังรอยจูบอันดิบเถื่อนเอาไว้ "สัตว์ป่าตัวนี้แหละที่จะขยี้ศักดิ์ศรีจอมปลอมของคุณให้แหลกคามือ" คานธีโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเส้นขนทั่วร่างของรสาพร้อมใจกันลุกชัน "จำไว้ว่าเอกสารบัญชีพวกนั้นไม่ใช่เกราะคุ้มกันภัยให้คุณหรอกนะ รสา... มันเป็นแค่กระดาษชำระที่ผมจะฉีกทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" "คุณไม่มีสิทธิ์ทำลายหลักฐาน!" รสาโพล่งขึ้นอย่างลืมตัว มือบางเอื้อมไปผลักแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง ทว่าร่างของคานธีกลับมั่นคงดั่งภูผา เขากลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ตรึงมันไว้แนบกับแผ่นหลังของเธอในท่าที่บังคับให้ร่างอรชรต้องแอ่นเข้าหาแผงอกแกร่งโดยปริยาย ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป รสาได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ผสมผสานกับกลิ่นอายความดุดันของอำนาจ มันกระชากสติของเธอให้หลุดลอย แต่ในขณะเดียวกัน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็กรีดร้องเตือนภัยเสียงดังลั่น "ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในอาณาจักรแห่งนี้" คานธีเอ่ยเสียงเยียบเย็น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเค็ญของเธอ "คุณเข้ามาเหยียบถ้ำเสือด้วยความอวดดี คิดจะมาตรวจสอบเส้นทางการเงินของผมเพื่อเอาความผิดไปให้กฎหมายบ้าบอพวกนั้นงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะผู้ตรวจสอบมือสะอาด... เพราะในโลกของผม กฎหมายเดียวที่มีค่าคือ 'คำสั่งของผม'" "คนใช้อำนาจบาตรใหญ่!" รสาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากล้าแกร่งไม่ยอมแพ้แม้ข้อมือจะถูกบีบจนเจ็บร้าว "ต่อให้คุณจะซื้อตำรวจครึ่งประเทศ หรือมีเงินกองสูงเท่าภูเขา แต่วันหนึ่งความจริงมันจะกระชากหน้ากากคุณออกมาเองค่ะ คานธี!" รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความขบขัน แต่เป็นรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังสนุกสนานกับการทรเหดเหยื่อในกรงขัง "ปากเก่งดีนี่..." คานธีใช้นิ้วเรียวอีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองหน้าเขาตรงๆ สัมผัสหยาบกร้านจากนิ้วที่ผ่านการถืออาวุธเสียดสีกับผิวเนื้อนุ่มจนเกิดกระแสไฟแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง รสาพยายามสะบัดหน้าหนี แต่ถูกบีบกรามไว้แน่นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "อยากรู้นักว่าถ้าปากเก่งๆ ของคุณนี่ถูกปิดสนิทด้วยวิธีอื่น คุณจะยังกล้าอวดดีใส่ผมแบบนี้อีกไหม" หัวใจของรสาเต้นกระหน่ำรัวราวดังกลองศึก ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้มอดไหม้ เสน่หาดิบเถื่อนและแรงปะทะทางอารมณ์กำลังหลอมรวมกันจนแยกไม่ออกว่านี่คือความเกลียดชังหรือแรงปรารถนาอันมืดมน แต่ก่อนที่คานธีจะทันได้กดริมฝีปากลงมาบดขยี้ความถือดีของเธออีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." ลูกน้องคนสนิทชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นเจ้านายของตนกำลังตรึงร่างของผู้ตรวจสอบบัญชีสาวไว้ในท่าทางแนบชิดล่อแหลม ก่อนจะรีบก้มหน้าลงต่ำแล้วละล่ำละลักรายงาน "สายรายงานด่วนเข้ามาว่า คลังสินค้าโซน B ของเราเพิ่งถูกลอบวางเพลิง... และหลักฐานบัญชีชุดสำรองที่ท่านซ่อนไว้ถูกกวาดเรียบครับ!" คานธีชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าคมคายมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาดุดันราวมัจจุราชที่พร้อมจะคร่าชีวิตทุกสิ่ง สายตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าหญิงสาวในอ้อมแขนทันที รสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึง—ไม่ใช่เพราะข่าวเรื่องไฟไหม้ แต่เป็นเพราะสายตาของคานธีที่มองเธอนาทีนี้... มันเต็มไปด้วยความระแวงสงสัยขั้นสุด "เก่งนี่..." คานธีขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันด้วยความโกรธแค้นแผดเผา "ส่งคนเข้ามาตรวจบัญชี เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ... ให้คนของเธอลงมือ 'ข้างหลัง' สินะ รสา!" "ฉันเปล่านะคะ!" รสาปฏิเสธเสียงแข็งแม้จะเริ่มหวาดหวั่นต่อประกายไฟแห่งความอำมหิตในดวงตาคู่นั้น "ฉันเพิ่งมาถึงที่นี่วันนี้ จะไปสั่งการใครได้ยังไง!" คานธีไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เขาเหวี่ยงร่างบางออกห่างจากตัวอย่างไม่ใยดี ก่อนจะคว้าปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวขึ้นมาขึ้นลำกล้องเสียงดังคลิก แล้วหันปากกระบอกปืนจ่อตรงหน้าผากมนของเธอทันทีอย่างเลือดเย็น "ถ้าคลังสินค้าของผมเสียหายแม้แต่นิดเดียว..." คานธีแค่นเสียงเหี้ยมเกรียม แววตาร้าวลึกเต็มไปด้วยความกระหายเลือด "ต่อให้คุณจะเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมอยากขยี้ให้แหลกคาอก... ผมก็จะเป่าสมองคุณทิ้งตรงนี้ ก่อนจะลากหัวพวกมันทุกคนลงนรกไปพร้อมกัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความเร่าร้อนและดุเดือดในตอนนี้นะคะ