ห้องนิรภัยใต้ดิน

กลิ่นอับชื้นของอิฐเผาเคลือบด้วยกลิ่นไอจาง ๆ ของคราบเลือดเก่าและน้ำมันเครื่องราคาถูก ลอยอวลอยู่ในความมืดมิดใต้ชั้นใต้ดินลึกสามชั้นของคาสิโนหรู รสา พัชรนันท์ รู้สึกได้ทันทีว่าอุณหภูมิลดฮวบลงจนผิวเนื้อละเอียดลุกชันไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่เดินนำหน้าเธออยู่เพียงก้าวเดียว คานธี เวลสคอฟ ไม่ได้หันกลับมามองเธอเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ส้นรองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นปูนซีเมนต์เปลือยเกิดเสียงก้องกังวานน่าสะพรึงกลัว คล้ายเสียงเคาะระฆังประหารชีวิตที่ดังสะท้อนอยู่ในโพรงกะโหลกของเธอ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยอำนาจดิบเถื่อนที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า ทว่าแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงนั้น กลับดึงดูดสายตาของเธอนัยน์ตาคู่คมกริบอย่างน่าประณาม "คิดจะมาหาหลักฐานเพื่อพังอาณาจักรของผมงั้นเหรอ, ผู้ตรวจสอบบัญชีคนเก่ง..." เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คานธีหยุดเดินกะทันหันจนรสาเกือบพุ่งชนแผ่นหลังแกร่งนั้น เธอเบรกฝีเท้าแทบไม่ทัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเขาหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที บีบพื้นที่ว่างจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศหายใจ ดวงตาสีเข้มดุดันคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้าด้วยความกระหายการครอบครองที่ดิบกระด้าง ราวกับสัตว์ป่ากำลังสำรวจเหยื่อในกรงเล็บ "ฉันมาทำหน้าที่ของฉัน... คานธี" รสาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธและแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "และเอกสารชุดนั้นในคลังสินค้าพิสูจน์แล้วว่าคุณพยายามซ่อนตัวเลขมหาศาลที่คุณไม่ได้จ่ายภาษี" "ตัวเลขงั้นเหรอ?" คานธีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอันตราย ร่างกายหนาขยับเข้าใกล้จนหน้าอกของเธอแนบชิดกับแผงอกแข็งกร้าวของเขา มือหนาเอื้อมออกไปอย่างรวดเร็วจนเธอหลบไม่พ้น ปลายนิ้วแข็งกระด้างไล่กวาดไปตามแนวขากรรไกรเรียว บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่ทั้งคุกคามและวาบหวามในเวลาเดียวกัน "คุณมันช่างโง่เขลาหรือว่ารนหาที่ตายกันแน่, รสา ถึงได้กล้าเอาหัวมุดเข้ามาในถ้ำเสือด้วยความมั่นใจปลอมๆ แบบนี้" นิ้วหัวแม่มือของเขาออกแรงกดคลึงริมฝีปากอิ่มของเธออย่างถือวิสาสะ แรงกดนั้นหนักหน่วงจนรสชาติฝาดๆ ของความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วโพรงปาก รสาพยายามเบือนหน้าหนี แต่คานธีกลับล็อกคอเธอไว้ด้วยมือเดียว นิ้วแกร่งกอบกุมท้ายทอยของเธอไว้แน่น ปลายจมูกโด่งคมก้มลงมาคลอเคลียอยู่ใกล้ชิดจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวแก้ม "ปล่อยนะ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามใช้มือเล็กผลักไสแผงอกแกร่ง แต่มันก็ไร้ความหมายราวกับกำแพงหินผา "คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉันแบบนี้!" "ไม่มีสิทธิ์?" คานธีคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดติด "จำใส่สมองอันชาญฉลาดของคุณไว้ซะ, รสา... ในอาณาจักรนี้ ผมคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ และตัวคุณ... ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณเหยียบเข้ามาในคาสิโนของผม คุณก็กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของผมโดยสมบูรณ์แล้ว" สิ้นคำพูดนั้น เขาก็กดริมฝีปากลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยความดุดัน บ่งบอกถึงการลงทัณฑ์และความกระหายใคร่รู้ รสาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แรงปะทะจากรสจูบที่ร้อนแรงและไร้ซึ่งความอ่อนโยนทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจของเธอถูกสูบหายไปในพริบตา เมื่อเรียวลิ้นร้อนจัดแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางของเธอไว้แน่น บดเบียดร่างเธอกับสรีระแข็งแกร่งจนแนบสนิท ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลูบไล้แผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าทำให้สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองไว้พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลังอย่างน่าละอาย เมื่อเขาผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย รสาก็หอบหายใจรุนแรง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและพิษสวาทที่เขาจงใจปลุกเร้า ดวงตาคู่สวยมองค้อนเขาอย่างเอาเรื่อง ทว่าคานธีกลับยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "ปากเก่งนักนะ..." เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะผละตัวออกครึ่งก้าวแต่มือยังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่น "อยากเห็นห้องบัญชีที่แท้จริงไม่ใช่เหรอ? ตามผมมาสิ... ผมจะพาไปดูว่าเงินสกปรกที่พวกคุณคอยตามล้างตามเช็ดมันซุกหัวอยู่ตรงไหน" เขาออกแรงกระชากข้อมือเธอให้เดินตามลึกลงไปในความมืด จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าหนาเตอะที่ติดตั้งระบบรหัสผ่านอิเล็กทรอนิกส์ คานธีรัวนิ้วป้อนรหัสผ่านอย่างรวดเร็ว เสียงกลไกโลหะหนักอึ้งดังขึ้นพร้อมกับบานประตูนิรภัยที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออก เผยให้เห็นแสงไฟสีขาวนวลจากภายในห้องนิรภัยใต้ดินขนาดใหญ่ รสาชะงักงัน กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยตู้เซฟโลหะเรียงรายเป็นแถวยาว เอกสารจำนวนมหาศาลกองพะเนิน และหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายสิบจอที่กำลังแสดงกราฟฟิกการเงินเคลื่อนไหวไปมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอ... สายตาคมกริบของผู้ตรวจสอบบัญชีมือหนึ่งกวาดผ่านหน้าจอหลักที่เปิดค้างไว้ บนนั้นปรากฏชื่อบริษัทบังหน้าของกลุ่มมาเฟียคู่ปรับอย่างดอนัลด์ และเส้นทางการโอนเงินข้ามประเทศที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อน ซึ่งถูกเข้ารหัสไว้ด้วยโปรแกรมระดับสูง หัวใจของรสาเต้นกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อหน้าคานธีอีกต่อไป แต่เป็นเพราะความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า "เจอแล้วใช่ไหมล่ะ..." เสียงกระซิบเยียบเย็นของคานธีดังขึ้นที่ข้างใบหูของเธออีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกซู่ "ตัวเลขที่คุณตามหา... และหลักฐานว่าไอ้สารเลวดอนัลด์มันกำลังใช้บัญชีของบริษัทคุณเพื่อฟอกเงินให้กับเครือข่ายค้ายา" รสาหันขวับไปมองหน้าเขา ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกใจสุดขีด "นี่มัน... หมายความว่ายังไง? ทำไมข้อมูลพวกนี้ถึงอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ของคานธี?" คานธีเหยียดยิ้มร้ายกาจ แววตาร้าวลึกเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่เธอยังไม่อาจคาดเดา "เพราะเกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ... และคุณ รสา... ดันเดินเข้ามาเป็นหมากตัวสำคัญบนกระดานนองเลือดนี้ด้วยความเต็มใจ" ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันกะพริบวาบไปทั่วห้องนิรภัยใต้ดิน พร้อมกับเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวที่ดังมาจากชั้นบน แรงสะเทือนทำให้ฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดานปูน! คานธีสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นดุดันเหี้ยมเกรียมในพริบตา เขากระชากแขนเธอเข้าหาตัวอย่างแรงก่อนจะดันเธอหลบหลังแผ่นโลหะหนา "ไอ้ดอนัลด์... มันส่งคนมาต้อนรับเราแล้ว" คานธีแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตากระหายเลือดฉายชัดเจน "ดูเหมือนคืนนี้... เราคงต้องตายกันไปข้างหนึ่งแล้วล่ะ, คนสวย" โปรดติดตามตอนต่อไป... (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ)