กลิ่นอายอันตราย

กลิ่นออเรียนทัลทابาคัมผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของผู้ชายที่อันตรายที่สุดในมหานครแห่งนี้ ตลบอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคาสิโน รสาแทบจะกลืนก้อนสะอื้นลงคอไปพร้อมกับลมหายใจที่ติดขัด แผ่นหลังบอบบางแนบสนิทอยู่กับบานกระจกนิรภัยเย็นเฉียบ ด้านล่างคือวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่สว่างไสวด้วยแสงไฟระยิบระยับของเมืองบาป แต่เธอกลับมองไม่เห็นสิ่งใดเลยนอกจากเงาสجูดของร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดอย่างไร้ซุ่มเสียง คานธี เวลสคอฟ ไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาสักคำ ทว่าดวงตาคมกริบสีอำพันคู่นั้นกลับกวาดมองเธอราวกับสัตว์ป่ากำลังพิจารณาเหยื่อที่มุมอับ ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบเดียว กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่านจนขนลุกชันไปทั่วร่าง ผู้ตรวจสอบบัญชีสาวผู้เยือกเย็นและเคยประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมก้มหัวให้ใคร กลับรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แรงกดดันมหาศาลจากตัวเขาทำให้พื้นที่รอบตัวแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก "ผู้ตรวจสอบบัญชีมือสะอาดอย่างคุณ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามในลำคอของเสือร้ายดังขึ้นช้าๆ แฝงความเย้ยหยันและแรงปรารถนาอันตรายที่สุมอยู่ในอก "หัวใจเต้นแรงขนาดนี้ เป็นเพราะกลัวบัญชีลับของฉัน หรือว่าเป็นเพราะฉันกันแน่ รสา" ปลายนิ้วแข็งกระด้างที่ผ่านการถืออาวุธและคุมเกมอำนาจมาโชกโชน เอื้อมขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านนั้นสร้างความร้อนผ่าวไปทั่วผิวเนื้อที่เขาแตะต้อง รสาพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี ทว่าคานธีกลับใช้มืออีกข้างบีบปลายคางมนไว้มั่น บังคับให้เธอต้องสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง แววตาของเขาดุดันและร้อนแรงเสียจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผาให้มอดไหม้ "ปล่อยฉันนะคะ..." เสียงของเธอสั่นพร่า แม้จะพยายามดัดให้แข็งกร้าวเพียงใด แต่มันก็ไม่อาจซ่อนความหวั่นไหวที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่สวยได้เลย "ปากบอกให้ปล่อย แต่แววตาของคุณกำลังเว้าวอนฉันอยู่ รสา" คานธีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจในอำนาจที่ตนเองมี เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนรสาต้องหลับตาลงด้วยความสั่นสะท้าน ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นจนแทบจะระเบิดเป็นประกายไฟ รสาขยับตัวหนีแต่ถูกวงแขนแข็งแกร่งดั่งกรงเหล็กกักขังไว้ทุกด้าน กลิ่นกายเฉพาะตัวของมาเฟียหนุ่มโอบล้อมเธอไว้จนแทบไม่มีอากาศหายใจ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังลั่น แต่วินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกของเขาเคลื่อนมาแตะปัดผ่านมุมปากอิ่มอย่างหยอกเย้า ร่างกายเธอกลับทรยศด้วยการอ่อนระทวยลงไปชั่วขณะ "คุณคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรตบตาฉันอีก หึ?" คานธีรุกไล่หนักหน่วงขึ้น ปลายลิ้นร้อนชื้นแตะซับริมฝีปากที่เม้มแน่นของเธอจนรสากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัมผัสจาบจ้วงและเร่าร้อนนั้นไม่ได้มาพร้อมกับความรุนแรงป่าเถื่อน แต่เป็นความเย้ายวนที่จงใจแผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอให้พังทลายลงที2น้อย "ฉันมาที่นี่เพื่อตรวจสอบความถูกต้อง... ไม่ใช่มาให้คุณดูถูก..." รสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรวบรวมเศษ 1 ส่วน 10 ของความเยือกเย็นที่เหลืออยู่มาปกป้องศักดิ์ศรี "ความถูกต้องงั้นเหรอ?" คานธีแค่นยิ้มหยัน นัยน์ตาคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะควบคุม มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างหลงเหลือให้หายใจ ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ "ในโลกของฉัน ไม่มีคำว่าความถูกต้อง มีแต่คำว่า 'ของฉัน' หรือ 'ไม่ใช่ของฉัน'... และตอนนี้ คุณกำลังทำให้ฉันอยากได้คุณมาเป็นของฉันจนตัวสั่น" สิ้นคำพูดนั้น คานธีก็ไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัวริมฝีปากร้อนผ่าวประทบจูบลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดัน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวทำเอาสมองของรสาขาวโพลนในพริบตา ความโกรธขึงในคราแรกถูกแทนที่ด้วยคลื่นความวาบหวามที่ซัดสาดเข้ามาอย่างรุนแรง เธอพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่น้อยนิดนั้นกลับเปรียบเสมือนการเชื้อเชิญให้เขาอารมณ์เตลิดไปกันใหญ่ มือใหญ่อีกข้างสอดเข้าใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับรสจูบอันเร่าร้อนอย่างลึกซึ้ง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากจนรสาแทบละลายคาอ้อมแขน เขารุกไล่หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ปลุกเร้าทุกอณูผิวสัมผัสให้ตื่นตัว รสจูบที่เปี่ยมด้วยอำนาจและเสน่หาอันตรายทำให้เธอเผลอจิกมือลงบนลาดไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว ความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ท่าทีต่อต้านกำลังกัดกินความตั้งใจทั้งหมดของเธอจนหมดสิ้น ในห้วงเวลาที่สติของรสาหลุดลอยไปกับรสสัมผัสวาบหวามที่คานธีมอบให้ เสียงเคาะประตูดังปึงปังจากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงในเสี้ยววินาที "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความร้อนรนผ่านบานประตูไม้สักทอง "สายรายงานว่าพวกของดอนัลด์กำลังเคลื่อนกำลังพลบุกเข้ามาที่โกดังสินค้าเขต B แล้วครับ!" คานธีผละริมฝีปากออกจากรสาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ดวงตาสีอำพันฉายแววดุดันและเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาทีที่ได้ยินชื่อศัตรูคู่อาฆาต เขากวาดตามองร่างหอบสะท้านและริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเสียดาย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่เยือกเย็นจนน่ากลัว "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้แน่ รสา... อยู่รอฉันตรงนี้ ถ้าไม่อยากให้ฉันกลับมาจัดการคุณต่อบนเตียงนี้ให้สาสม" (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ)