บัญชีสีเลือด

กลิ่นอายคาวเลือดและควันบุหรี่ราคาแพงลอยอลวนอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีเนื้อหนา รสา พัชรนันท์ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา แม้ว่าปลายกระบอกปืนสีดำสนิทจะจ่ออยู่ห่างจากขมับของเธอไม่ถึงหนึ่งคืบ "ผู้ตรวจสอบบัญชีจากนิวยอร์กส่งเด็กกะโปโลที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาอย่างนั้นหรือ... หึ ช่างกล้าดีนี่" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากเบื้องลึก ลอดผ่านไรฟันของบุรุษที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คานธี เวลสคอฟ เจ้าพ่อคาสิโนผู้เรืองอำนาจแห่งทะเลทรายตะวันออกกลาง ดวงตาคมกริบคู่นั้นดุดันและเต็มไปด้วยความกระหายการควบคุม ราวกับจ้าวป่าที่กำลังพิจารณาเหยื่อผู้โง่เขลาที่เดินเข้ามาในถ้ำด้วยความสมัครใจ รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอปฏิเสธที่จะแสดงความหวาดกลัวออกมาให้ชายดิบเถื่อนผู้นี้ได้ใจ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวรากับกลองเพลในอกก็ตาม มือเรียวบางภายใต้สูทเข้ารูปสีเข้มกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมส์สงครามประสาทกับคุณค่ะ, คุณเวลสคอฟ" รสาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท เยือกเย็น และคมกริบไม่แพ้สายตาของเขา "ฉันมาที่นี่เพื่อสะสางตัวเลขที่หายไปสิบล้านดอลลาร์จากบัญชีลับของคาสิโนแห่งนี้... และไม่ว่าคุณจะพยายามขู่ขวัญฉันด้วยวิธีไหน ฉันก็ไม่มีวันถอยกลับเด็ดขาด" คานธีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ต่ำทุ้มแต่เปี่ยมไปด้วยอันตราย ชายหนุ่มวางปืนลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ ที่บ่งบอกถึงอดีตอันโชกโชน เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รสาถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ไม่มีทางหนี... เธอถูกกักขังไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว กลิ่นกายเฉพาะตัวของบุรุษตรงหน้า ทั้งกลิ่นบุหรี่จางๆ กลิ่นอายความเย้ายวนอันตราย และความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ทำให้ลมหายใจของรสาติดขัด คานธีโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแก้มเนียนของเธอ ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่พยายามเชิดขึ้นอย่างถือดีด้วยความรู้สึกท้าทาย "เด็กน้อย..." คานธีเอ่ยกระซิบชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงพร่าต่ำและร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนรสาต้องขนลุกชัน "เธอคิดจริงๆ หรือว่าเอกสารกระดาษพวกนั้นจะทำอะไรฉันได้? ที่นี่... กฎหมายเดียวที่มีคือกฎของฉัน และบัญชีสีเลือดเล่มนี้ ไม่มีทางที่ใครหน้าไหนจะตรวจสอบมันได้รอดปลอดภัยหรอก" "ถ้าฉันตายในนี้ ความลับทั้งหมดจะถูกเปิดโปงอัตโนมัติผ่านระบบคลาวด์ที่ตั้งเวลาไว้ค่ะ" รสาเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้กายสาวจะสั่นเทาด้วยความใกล้ชิดอันตราย "คุณฉลาดพอที่จะไม่ทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะช่วยให้คุณรอดคุกหรอกค่ะ" คานธีหรี่ตาลง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา มือหนาเอื้อมออกไปคว้าคางสมานของเธอ บังคับให้เงยขึ้นรับสัมผัสดิบเถื่อนที่ไม่มีการเกรงใจ แรงบีบที่คางนั้นหนักหน่วงจนขึ้นรอยแดง แต่รสาไม่มีวันส่งเสียงร้องอ้อนวอนออกมาให้เขาได้ยินเด็ดขาด "อวดเก่งนักนะ รสา พัชรนันท์..." คานธีคำรามชิดริมฝีปาก ปลายนี้วจับไล้กรอบหน้าสวยก่อนจะลากต่ำลงมาที่ลำคอระหงสัมผัสชีพจรที่กำลังเต้นรัวระรัว "ฉันชักจะอยากรู้ซะแล้วสิ ว่าความเยือกเย็นของเธอ จะทนทานได้สักแค่ไหน เมื่อต้องอยู่ภายใต้เงื้อมมือของฉันตลอดเจ็ดวันที่นี่" เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นด้วยความโกรธ "เตรียมตัวรับมือกับนรกบนดินของจริงได้เลย... เพราะเธอไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่ จนกว่าฉันจะพอใจ" รสาเบิกตากว้างเมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้ความถือดีของเธอด้วยจูบที่ดุดัน ร้อนแรง และเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาอันอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอขอบคุณคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ