เกมซ่อนหา

หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดสามสิบนิ้วสะท้อนภาพตัวเลขบัญชีที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต แต่สิ่งที่รสาต้องพะวงไม่ใช่ความผิดปกติของยอดโอนเงินจากฮ่องกง หากเป็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาสลัวของบานหน้าต่างกระจกนิรภัย คานธี เวลสคอฟ ไม่ได้ขยับเขยื้อนเคลื่อนกายมานานนับชั่วโมง กลิ่นอายบุหรี่คิวบาผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาเข้มข้นลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคาสิโน มันคือกลิ่นอายของความตายและความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านจนทำให้ผิวเนื้อของเธียรระVิบค้างเติ่งราวกับถูกไฟลน "ตัวเลขพวกนั้นมันน่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ, รสา..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นในความเงียบ ร่างหนาในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาใกล้ ช้าทว่ามั่นคง จนกระทั่งไอร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านแผ่นหลังบางที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์ชะงักค้าง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความดุดันและประกายความใคร่ครวญระVับอันตราย "มันเป็นงานของฉันค่ะ, คุณคานธี" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น พยายามปกปิดความสั่นไหวในน้ำเสียง "ในฐานะผู้ตรวจสอบบัญชี ฉันมีหน้าที่ต้องตรวจสอบความโปร่งใสของกระแสเงินสด ไม่ใช่มานั่งเล่นเกมซ่อนหากับคุณในห้องสี่เหลี่ยมนี้" คานธีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน มือหนาเอื้อมมาปัดปอยผมยาวสลวยที่ตกลงมาคลอเคลียต้นคอระหงของเธอสัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รสาขนลุกซู่ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง "เกมซ่อนหางั้นเหรอ..." คานธีโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่า "เธอต่างหากที่เป็นคนเริ่มเล่นมัน... รสา ไฟล์ข้อมูลลับที่เธอพยายามอัปโหลดขึ้นคลาวด์เมื่อคืนนี้ มันส่งไปให้ใคร? มีนตรา... หรือว่าดอนัลด์?" หัวใจของรสาเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ข้อมูลทางบัญชีชุดสุดท้ายที่เธอแอบดึงมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักเพื่อส่งให้มีนตรานำไปใช้เล่นงานเครือข่ายฟอกเงินของคานธีถูกจับได้แล้วอย่างนั้นหรือ? แต่เธอระมัดระวังตัวดีที่สุดแล้วนี่! "ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร..." "โกหก!" ฉับพลัน คานธีก็กระชากร่างบางให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะดันเธอชิดติดกับผนังห้องกระจกอย่างไร้ความปรานี ร่างแกร่งทาบทับลงมาจนแทบไม่มีช่องว่าง อ้อมแขนแข็งแรงกักขังเธอไว้ราวกับกรงขังเหล็กที่ไม่มีวันหลุดรอด สายตาดุดันจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณออกมา "ฉันเตือนเธอแล้วนะรสา ว่าอย่าตุกติกกับฉัน..." มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาบีบคางฉับพลัน บังคับให้เธอแหงนเงยขึ้นรับจูบอันดุดันและป่าเถื่อนที่พุ่งเข้าใส่โดยไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากหนากดทับลงมาอย่างไร้ความอ่อนโยน มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความกระหายใคร่ครอบครองที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม รสาสพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้สร้างความสะทกสะท้านให้แก่มาเฟียหนุ่มเลยแม้แต่น้อย เรียวลิ้นร้อนล้ำรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดันและรสสัมผัสอันเร่าร้อนทำให้สติอันน้อยนิดของรสาพร่าเลือน ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้าทำให้ร่างกายของเธอร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างน่าละอาย "อื้ม..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาเมื่อเรียวปากถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง คานธีผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูดอากาศ ทว่าหน้าผากของเขายังคงชิดติดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนระอุเปะปะอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ "เธออยากเล่นเกมกับฉันนักใช่ไหม..." เสียงกระซิบของคานธีแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "ได้... งั้นเรามาเล่นเกมกันให้จบในคืนนี้ ถ้าร่างกายของเธอมันพิสูจน์ให้ฉันเห็นได้ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว... ฉันอาจจะปล่อยข้อมูลพวกนั้นไปก็ได้" รสาหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาสีเข้มฉายแวววาวด้วยความหยิ่งทะนง แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยพิษสวาทที่เขาจงใจปลุกปั่น แต่ศักดิ์ศรีของเธอกลับไม่ยอมจำนน "คุณมัน... คนสารเลว คานธี!" "ใช่... ฉันมันเลว" เขายิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาดุดันเป็นประกายวับวาวด้วยความกระหาย "แต่เธอก็เกลียดไม่ลงหรอก รสา" สิ้นคำพูดนั้น คานธีก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย รสาอุทานด้วยความตกใจ รีบใช้สองแขนโอบรอบลำคอหนาไว้โดยสัญชาตญาณ ขณะที่ก้าวขายาวๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องพักผ่อนส่วนตัวหลังฉากกั้นกระจก แสงไฟสลัวจากภายนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นเรือนร่างที่บิดเร้าด้วยแรงอารมณ์ คานธีวางเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมในวินาทีแรก ก่อนที่ร่างหนาจะทาบทับลงมาดั่งขุนเขาที่โถมเข้าใส่ ความเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งอย่างไร้การปรานี ริมฝีปากร้อนจัดพรมจูบไปทั่วลาดไหล่ เนินอก และซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยสวาทสีแดงกุרาบไว้ทั่วเรือนร่าง รสากัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงครางน่าอายออกมา แต่มือเรียวกลับจิกทึ้งลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้า สัญชาตญาณของการเป็นผู้ล่าและผู้ถูกล่าผสมผสานกันจนแยกไม่ออก แรงปะทะทางอารมณ์ที่คุกรุ่นมาตลอดหลายวันถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสอันลึกซึ้งและเร่าร้อน คานธีไม่ออมแรงเลยแม้แต่น้อย เขากลืนกินทุกหยาดหยดของความหวานล้ำ พาเธอดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอันตรายที่ไร้ซึ่งทางถอยหลัง ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางต่ำในลำคอที่ดังก้องไปทั่วห้อง ทว่า... ในขณะที่รสาจมดิ่งอยู่กับความสุขสมอันวาบหวามและสติที่กำลังจะหลุดลอย มือข้างหนึ่งของเธอก็แอบเอื้อมไปควานหาโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนอย่างเงียบเชียบที่สุด นิ้วเรียวพยายามกดส่งรหัสลับชุดสุดท้ายไปยังปลายทางด้วยความรวดเร็ว ขอเพียงแค่อีกนิดเดียว... ข้อมูลทั้งหมดก็จะหลุดรอดออกไปสู่มือของมีนตรา! ทว่าในวินาทีที่นิ้วกำลังจะแตะปุ่มส่งข้อความข้ามเครือข่าย... ข้อมือของเธอกลับถูกมือใหญ่ของคานธีคว้าหมับไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก! คานธีหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือเธอด้วยแววตาดุดันและเย็นเยียบจนน่ากลัว รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "เก่งมาก... เด็กน้อย" คานธีหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนรสาต้องสะท้านเฮือก "เธอเกือบจะชนะเกมนี้อยู่แล้วเชียว... ถ้าฉันไม่ได้ตั้งค่าบล็อกสัญญาณทั้งหมดในห้องนี้ไว้ตั้งแต่แรก" รสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังติดอยู่ในกับดักที่ตัวเองเดินเข้ามาเองอย่างสมบูรณ์แบบ คานธีดึงโทรศัพท์มือถือออกจากมือเธอโยนทิ้งไปที่พื้นอย่างไร้ใยดี ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบที่ริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างรุนแรงและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับกระซิบคำสั่งเด็ดขาดที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "ตอนนี้... เกมของเธอมันจบลงแล้ว รสา เตรียมตัวรับบทลงโทษจากฉันได้เลย..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ