เสียงกระซิบข้างหู

เสียงกุญแจบิดกระทบกลอนประตูห้องพักส่วนตัวของรสา ไม่ได้ดังเตือนให้เธอทันตั้งตัวด้วยซ้ำ... มันคือการพังทลายของเขตปลอดภายนอกที่เธออุส่าห์สร้างขึ้นมาเพื่อหลบเร้นจากความบ้าคลั่งของโลกธุรกิจสีเทา รสาชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟอุ่น ๆ บนโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบตวัดมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของคานธี เวลสคอฟแผ่ซ่านไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นี้ทันทีที่เขาปิดประตูกระแทกลงอย่างแรง "คุณเข้ามาได้อย่างไร..." น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบ พยายามซ่อนความสั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก รสาถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้เนกไทก้าวเข้ามาประชิดอย่างไร้ช่องว่าง คานธีไม่ตอบคำถาม สายตาดุดันราวกับเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อกวาดมองไปทั่วเรือนร่างระหงของเธอ ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อยและกระโปรงทรงสอบ รสาคือผู้ตรวจสอบบัญชีมือสะอาดผู้เยือกเย็นและถือดี... แต่ในสายตาของเขาเวลานี้ เธอเป็นเพียงลูกนกปีกหักที่บินหนีออกจากกรงทองที่เขาเตรียมไว้ให้เท่านั้น "คิดว่าจะหนีพ้นสายตาฉันไปได้ถึงไหนกัน รสา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้น ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนใส ร่างกายของเขาแผ่ไอความร้อนระอุออกมาจนเธ้ารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "เอกสารบัญชีชุดที่เธอซ่อนไว้... อยู่ที่ไหน" "ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกตำรวจ" รสาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกำหมัดแน่นพยายามรักษามาตร and อาการของนักบัญชีมือหนึ่งผู้ไม่เคยสยบให้ใคร คานธีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจมืด เขาไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงปะทะทำให้ร่างบางเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้าง แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก รสาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นอายอันตรายทำให้สติของเธอเตลิดไปชั่วขณะ "ตำรวจเหรอ?" คานธีโน้มใบหน้าลงต่ำจนริมฝีปากหยักลึกเกือบแตะเข้ากับใบหูของเธอ "คิดว่าพวกมันจะกล้าเหยียบเข้ามาในเขตอิทธิพลของฉันหรือไง หืม... รสา" สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลูบไล้ขึ้นมาตามเรียวแขนใต้ร่มผ้า ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความโกรธและความหวาดกลัวตีรวนกันจนปั่นป่วน รสาพยายามบิดข้อมือหนີสุดแรง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นจ้องนัยน์ตาสีเข้มดุดันคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "ปล่อยฉันนะ! คุณมันพวกอันพาล คุกคามพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้มันผิดกฎหมาย!" "กฎหมายเหรอ..." คานธีแค่นยิ้มหยัน นัยน์ตาดุดันวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าให้ลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ จากความดื้อรั้นของเธอ มืออีกข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวบางคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่น จนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน "ในโลกของฉัน... ฉันนี่แหละคือกฎหมาย และเธอ... รสาพัชรนันท์ ก็คือสมบัติที่ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!" รสาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่เมื่อริมฝีปากหนาเคลื่อนต่ำลงมาคลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอขาวเนียน ไออุ่นจากลมหายใจของเขาทำให้ผิวกายของเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน ความรุกรานอันดิบเถื่อนและเอาแต่ใจนี้ทำลายเกราะป้องกันทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาจนพังทลาย "อย่า... ปล่อยนะ คานธี..." เสียงหวานเอ่ยท้วงอย่างอ่อนแรง เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของชายหนุ่มเริ่มกดจູບลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้า ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น คานธีรับรู้ถึงความสั่นเทาภายใต้ท่าทีอวดดีนั้น รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา เขาช้อนร่างบางขึ้นด้วยแขนข้างเดียวอย่างง่ายดาย จนรสาต้องยกแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่นลงไป ก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าว ร่างของเธอก็ถูกวางลงบนโซฟาตัวยาวกลางห้องอย่างนุ่มนวล แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัวหนี คานธีก็ทาบทับร่างสูงใหญ่ลงมา กักขังเธอไว้ใต้พันธนาการแห่งเรือนร่างและอำนาจของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ ดวงตาสีเข้มจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์วาบหวามที่ถูกปลุกปั่น นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่เคลียแก้มเนียนออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความเย้ายวนชวนฝัน ทำให้รสาแทบจะลืมหายใจ "จำไว้... ว่าอย่าลองดีกับฉันอีก" คานธีโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "เพราะครั้งต่อไป... ฉันจะไม่หยุดแค่การขู่รุกรานเธอแค่นี้แน่..." ทว่า ในวินาทีที่หัวใจของรสาเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก และกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงเคาะประตูดังปัง ๆ อย่างเร่งรีบก็ขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนที่แทรกผ่านเข้ามาจากด้านนอก ทำให้คานธีชะงักและผละตัวออกเล็กน้อย "คุณคานธีครับ! แย่แล้วครับ... ดอนัลด์ส่งคนบุกเข้ามาที่ชั้นล่างแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ