แววตาร้าวลึก

เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นราวกับกิโยตินที่ตัดขาดรสาออกจากโลกภายนอก คานธีไม่ได้แตะต้องเธอด้วยความรุนแรงในทันที แต่กรงเล็บแห่งอำนาจที่เขากักขังเธอกลับแน่นหนาจนลมหายใจของเธอกลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย นัยน์ตาสีสนิมเหล็กคู่นั้นกวาดมองร่างบางที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงและอะดรีนาลีนที่คุกกรุ่นอยู่รอบตัวเขาทำให้ห้องทำงานส่วนตัวในคาสิโนหรูแห่งนี้แคบลงถนัดตา "ความอดทนของฉันมันมีขีดจำกัดนะ รสา" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากสัตว์ป่าในคืนเดือนมืดดังลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างไร้ทางหนี ปลายคางมนถูกปลายนิ้วแข็งกระด้างของเขาบีบให้เงยขึ้นบังคับให้สบตา "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป บัญชีลับของดอนัลด์ไม่ได้อยู่ในมือฉัน คนที่ส่งเอกสารพวกนั้นให้คุณคือใครกันแน่ หรือว่าคุณตั้งใจจะใช้ฉันเป็นข้ออ้างในการกวาดล้างศัตรูโดยไม่สนว่าฉันจะแหลقสลายยังไง!" รสาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอเกลียดสัมผัสที่จงใจคุกคามนี้ เกลียดความจริงที่ว่าร่างกายเธอกำลังสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นปนเร่าร้อนยามที่ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดอยู่ใกล้ชิด "คิดว่าฉันโง่พอที่จะตกหลุมพรางตื้นๆ ของพวกมันงั้นเหรอ?" คานธีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันแต่เต็มไปด้วยความเยียบเย็น ดิบเถื่อน และบาดลึก "เธอคิดว่าฉันสนเรื่องบัญชีพวกนั้นจริงๆ หรือไง... สิ่งเดียวที่ฉันสนในตอนนี้คือความจริง ว่าทำไมชื่อของเธอถึงไปโผล่อยู่ในบัญชีรายชื่อคนทรยศที่เชื่อมโยงกับไอ้ดอนัลด์!" นิ้วเรียวแกร่งของเขาไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่คางมน แต่ลากไล้ต่ำลงมาตามลำคอระหง ผ่านกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวนอกที่ถูกปลดออกอย่างไร้ความปรานี สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายทำให้รสาถึงกับสะท้านเฮือก เธอยกมือขึ้นหมายจะผลักไสแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามและไออุ่นอันร้อนรุ่ม แต่กลับถูกมือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะได้อย่างง่ายดาย "ปล่อยฉันนะ... คานธี!" เธอหวีดร้องด้วยความเคืองแค้น แรงปะทะระหว่างทิฐiของเธอและความดิบเถื่อนของเขาทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบระเบิด "อยากรู้ความจริงนักไม่ใช่เหรอ รสา?" คานธีโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักลึกเกือบชิดใบหู น้ำเสียงของเขากระซิบพร่าต่ำ ทว่าแฝงไปด้วยรอยร้าวลึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของเจ้าพ่อผู้เหี้ยมเกรียม "อยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเกลียดพวกนักบัญชีหน้าซื่อใจคด... ทำไมฉันถึงต้องกลายมาเป็นปีศาจที่มือเปื้อนเลือดพวกนี้!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ รสาชะงักไปเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวเล็กน้อยในน้ำเสียงของมาเฟียหนุ่ม มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวแบบที่เคยเป็น แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกหมักบ่มมาหลายปีจนกลายเป็นพิษร้าย "ยี่สิบปีที่แล้ว... ที่นี่เคยเป็นแค่บ่อนการพนันเล็กๆ ของพ่อฉัน" คานธีเริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบราวน้ำแข็ง แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น มือที่ตรึงข้อมือเธอไว้คลายแรงลงเล็กน้อยราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงความทรงจำสีเลือด "พ่อฉันเป็นคนซื่อสัตย์เกินกว่าจะอยู่รอดในวงการนี้ ท่านเชื่อใจคนผิด... เชื่อใจคนที่ใส่สูท ผูกเนกไทถือกระเป๋าเอกสารเดินเข้าออกบัญชีทุกวันเหมือนกับเธอนี่แหละ" รสาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเคืองในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความตกใจยามที่ได้เห็นแววตาคู่นั้น—แววตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยของเด็กชายผู้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในชั่วข้ามคืน "ไอ้สารเลวนั่นโกงเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ครอบครัวฉันสร้างมา แล้วโบ้ยความผิดทั้งหมดให้พ่อฉันเป็นแพะรับบาป..." คานธีหัวเราะเยาะตัวเอง รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏบนริมฝีปากหยัก "ในคืนที่ตำรวจบุกเข้ามาจับกุม พ่อฉันถูกยิงตายต่อหน้าต่อตาฉัน... แม่ฉันตรอมใจตายตามไปในอีกสามเดือนต่อมา ด้วยสมบัติที่เหลือแค่หนี้สินกองโตและรอยแผลเป็นนี่!" นิ้วมือข้างที่ว่างของคานธีเอื้อมไปกระชากปกคอเสื้อเชิ้ตของตนเองออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นสีแดงฉานขนาดใหญ่พาดผ่านลาดไหล่กว้างลามลงไปถึงแผ่นอกด้านซ้าย รอยแผลที่เกิดจากกระสุนปืนนัดพรากชีวิตคนในครอบครัว รอยแผลที่ถูกหล่อหลอมด้วยความแค้น หยาดเหงื่อ และคราบเลือด รสาผะหน-หน้าหนีด้วยความสะเทือนใจ ภาพความโหดร้ายในอดีตฉายชัดผ่านน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อยของชายหนุ่ม "ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ฉันปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่า... จะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำอาณาจักรที่ฉันสร้างขึ้นด้วยเลือดเนื้อของตัวเองอีกเด็ดขาด" คานธีโน้มใบหน้ากลับมาหารสาอีกครั้ง แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งหัวใจ "แล้วตอนนี้... มีผู้หญิงชื่อรสาเดินเข้ามาในชีวิตฉัน พร้อมกับตัวเลขในบัญชีที่ซ่อนเร้นและความลับที่เชื่อมโยงกับไอ้ดอนัลด์... เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอรอดไปได้ยังไงโดยที่ไม่คาดคั้นความจริงให้ถึงที่สุด หืม?" "ฉันไม่ใช่คนพวกนั้น... คานธี" รสาเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าอย่างสุดจะกลั้น ความแข็งกร้าวทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าความเจ็บปวดอันดิบเถื่อนของเขา "ฉันไม่เคยรู้เรื่องบัญชีลับบ้าๆ นั่น... ฉันแค่มาตรวจสอบความโปร่งใสตามหน้าที่... ฉันไม่เคยคิดจะหักหลังใคร!" "ถ้าเธอไม่ได้หักหลัง... ทำไมหัวใจฉันถึงเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอวะ!" คานธีคำรามลั่นก่อนจะประกบเรียวปากลงมาบนริมฝีปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และแรงปรารถนาอันรุนแรงที่ถูกกดทับมานาน รสาสطัดขัดขืนอยู่ชั่วครู่ก่อนที่รสสัมผัสอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนจะละลายพฤติกรรมต่อต้านของเธอลงจนหมดสิ้น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกับร่างกายแกร่งจนแทบไม่เหลือช่องว่าง สัมผัสที่ร้อนผ่าวและวาบหวามทำให้รสารู้สึกราวกับร่างกายกำลังลุกเป็นไฟ มือที่เคยถูกตรึงไว้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนจะยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่โหมกระหน่ำ สติสัมปชัญญะของทั้งคู่หลุดลอยไปในห้วงเสน่หาอันตรายที่ไม่มีทางหวนกลับ ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มของมีนตราที่ดังทะลุเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "รสา! อยู่ข้างในหรือเปล่า! รีบหนีออกมาเร็วเข้า... ตำรวจบุกมาตรวจค้นคาสิโนตามหมายศาลพิเศษแล้ว!" คานธีผละริมฝีปากออกจากร่างบางอย่างช้าๆ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเหี้ยมเกรียมในทันที เขาหันไปมองประตูห้องสลับกับร่างบางที่ยังคงหอบหายใจสะท้าน ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความดุดันชวนขนลุก "ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะสนุกกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีกนะ" *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ)* - กุหลาบอาบแสงจันทร์ -