กับดักในความมืด

ความมืดมิดของตรอกแคบด้านหลังอาคารสำนักงานบัญชีไม่ใช่สถานที่ที่ผู้หญิงตัวคนเดียวควรย่างกรายเข้าไปในยามวิกาล—โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเอกสารการเงินลับเฉพาะที่เธอถือไว้ในมือสามารถสั่นคลอนบัลลังก์ของอาณาจักรสีเทาทั้งหมดได้ รสา พัชรนันท์ หอบหายใจถี่กระชั้น แผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังอิฐเย็นเฉียบที่ชื้นแฉะ หยดน้ำฝนผสมกับเหงื่อกาฬไหลรินลงตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก เงาสีดำสองร่างที่ก้าวตามมาอย่างกระชั้นชิดพร้อมกับประกายเย็นเยียบของคมมีดในมือ สะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากถนนใหญ่ราวกับมัจจุราชที่ไร้ความปรานี "หนีไม่พ้นหรอก ผู้หญิง... นายใหญ่สั่งมาว่าถ้าของไม่อยู่ในมือเรา เลือดของเธอก็ต้องไหลลงพื้น" เสียงแหบพร่าของผู้ชายคนแรกดังขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่น่าสะพรึงกลัว รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองอันปราดเปรื่องของนักบัญชีมือหนึ่งกำลังคำนวณความเป็นไปได้ในการเอาชีวิตรอด แต่มันเป็นศูนย์—ทางตัน ไร้ทางหนี และไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ เปรี้ยง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากความเงียบยามค่ำคืนให้ขาดวิ่น ร่างของชายฉกรรจ์คนแรกถูกกระชากจากด้านหลังอย่างแรงด้วยมืออันทรงพลัง ก่อนที่ร่างนั้นจะถูกเหวี่ยงอัดกระแทกถังขยะเหล็กเสียงดังสนั่นจนจุกอั๋ก รสาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ท่ามกลางเงาสืบเนื่องของความมืด ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยดีจนน่าหวาดหวั่นก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายของผู้ชายที่ครองอำนาจเหนือทุกสิ่งโชยปะทะนาสิก คานธี เวลสคอฟ มาในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับ ดวงตาดุดันคู่นั้นกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสองด้วยรัศมีฆ่าฟันที่เย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ "กล้าดียังไง... มาแตะต้องของๆ ฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง คานธีไม่ได้ใช้ปืนด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่พุ่งเข้าประชิดชายคนที่ถือมีด บิดข้อมือของมันด้วยความรุนแรงจนเสียงกระดูกลั่นกรอบท่ามกลางความเงียบ ก่อนจะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่ปลายคางจนร่างนั้นสაბลงไปกองกับพื้นในคราวเดียว ความดิบเถื่อนและเด็ดขาดนั้นเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที รสา দাঁড়ตัวแข็งทื่อ ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงและแรงดึงดูดประหลาดที่พุ่งพล่านขึ้นมาในกระแสเลือด เธอมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังเธอไว้จากอันตรายทั้งหมด คานธีหันกลับมาหาเธอ ช้าๆ ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจเรือนร่างของเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อหาบาดแผล ท่าทางนั้นกระหายการครอบครองและเต็มไปด้วยความหึงหวงดิบเถื่อนที่เขาไม่เคยคิดจะปิดบัง "ซุ่มซ่าม..." คานธีคำรามต่ำในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้าประชิดจนรสาไม่มีพื้นที่ให้ถอยหลังอีกต่อไป แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับกำแพงอิฐอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันถูกกักขังไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งและแผงอกร้อนระอุของเขา "ฉัน... ฉันดูแลตัวเองได้..." รสาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้เสียงของเธอจะสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ดูแลตัวเอง?" คานธีแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของเธอ "ถ้าฉันมาล้าช้าไปกว่านี้อีกวินาทีเดียว ร่างของเธอก็คงกลายเป็นศניתายไปแล้ว รสา... เธอคิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหน ถึงกล้าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในที่แบบนี้คนเดียว" ปลายนิ้วหยาบกร้านของมาเฟียหนุ่มเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ รสาย่นหัวใจด้วยความตื่นกลัวและความปรารถนาที่ตีรวนกันจนยุ่งเหยิง ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาดั่งถูกไฟลน เมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "ปล่อยฉันนะ..." เธอพยายามผลักอกแกร่ง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเทียบไม่ได้กับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า "ปล่อยเหรอ?" คานธีทวนคำ เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและชิดริมฝีปากเธอมากขึ้นทุกที จนเธอรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุจากลมหายใจของเขา "จำใส่สมองอันชาญฉลาดของเธอเอาไว้ รสา... ผู้หญิงคนเดียวที่มีสิทธิ์ทิ้งร่องรอยบนตัวเธอ และคนเดียวที่จะปกป้องเธอได้... คือฉันคนนี้เท่านั้น" เขากดริมฝีปากลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างดุดันและไร้ความปรานี รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และแรงปรารถนาอันตรายที่ถูกกักเก็บไว้พวยพุ่งขึ้นมาอย่างไร้การควบคุม รสาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลน มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความหวานปนความดิบเถื่อนในโพรงปากทำให้เธอลืมสิ้นทุกสิ่ง ลืมแม้กระทั่งภัยอันตรายที่เพิ่งเฉียดผ่านไป ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองยังคงประสานกันอย่างเร่าร้อน ท่ามกลางความมืดมิดของตรอกแคบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังแว่วเข้ามาจากปากทางเข้า พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องกวาดเข้ามาใกล้เรื่อยๆ คานธีผละริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาดุดันหันไปมองต้นเสียงแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ตัวจริงจะตามมาสมทบแล้ว... และพวกมันกำลังจะรู้ว่า การมาแย่งของๆ คานธี เวลสคอฟ มีจุดจบอย่างไร" (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ)