เสียงกระซิบจากความมืด

กลิ่นอับชื้นของห้องเก็บศิลาใต้ตำหนักรกร้างผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันสนจากคบเพลิงที่ใกล้ดับ มอบความรู้สึกราวกับเวลาถูกแช่แข็งเอาไว้ในสุสานโบราณ หลี่ฟางเซียนมิได้สะดุ้งสะเทือนเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนร่างของนาง นางเพียงแต่ขยับปลายนิ้วเรียวที่กำลังบรรจงวางหินหยกสีดำลงบนกระดานไม้จันทน์หอมอย่างเชื่องช้า ท่วงทีของนางสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึกยามไร้ลมไหว "เจ้ากล้าดียังไงถึงนัดข้ามาในสถานที่อัปמงคลเช่นนี้ หลี่ฟางเซียน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในฤดูหนาวดังขึ้น ทว่าไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราด มีเพียงความระแวดระวังและประกายตาดุดันที่กวาดมองไปทั่วทุกมุมมืด เฉินจวินในอาภรณ์สีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดมิด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวที่สะท้อนสันกรามคมคายและแววตาคมกริบดั่งใบมีด เขายืนกอดอกมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน—สตรีที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นเพียงเงาปกป้องอยู่เบื้องหลัง บัดนี้กลับยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าด้วยรัศมีที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นช้าๆ ปล่อยให้แสงเพลิงวับวามสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่ผ่านการผ่านตายมาแล้วครั้งหนึ่ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มิได้ไปถึงดวงตา แต่งดงามบาดลึกจนน่าประหวั่นพรั่นพรึง "สถานที่อัปมงคลอันใดกันเพคะ ท่านอ๋อง... หม่อมฉันกลับมองว่า ที่แห่งนี้คือจุดเริ่มต้นที่สะอาดที่สุด ในเมื่อเบื้องบนเต็มไปด้วยปลวกปลอมและหนูโสโครก การจะเจรจาเรื่องพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ย่อมต้องกระทำในที่ที่ไม่มีใครได้ยินเสียงลมหายใจของพวกมัน" เฉินจวินหรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกจากร่างกำยำของแม่ทัพผู้กุมกำลังทหารครึ่งแผ่นดิน เขาขยับฝ่าเท้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมยหนาวจากตัวนาง "เจ้าเปลี่ยนไปมาก... ฟางเซียน หญิงสาวผู้เคยเอาแต่วิ่งตามเงาขององค์รัชทายาทในวันนั้น หายไปไหนเสียแล้ว หรือความตายที่เจ้าเกือบเผชิญ มันหล่อหลอมให้ปีศาจตนใหม่คลานออกมาจากขุมนรกกันแน่" ฟางเซียนไม่ถอยหนี นางกลับเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของนางเมื่อเทียบกับเขาอาจดูบอบบาง ทว่ากระดูกสันหลังที่ตั้งตรงและแววตาที่เด็ดเดี่ยวกลับทำให้ความกดดันรอบตัวแทบจะหยุดนิ่ง นางก้าวเข้าไปใกล้จนปลายเสื้อคลุมปักลายหงส์สีเงินเฉียดผ่านชายผ้าของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความหนาวเหน็บ "ปีศาจหรือเพคะ? ท่านเรียกข้าเช่นนั้นก็ไม่ผิดนักหรอก... ในเมื่อพวกมันเป็นฝ่ายส่งข้าลงไปในขุมนรกนั้นเอง การที่ข้าปีนกลับขึ้นมาพร้อมกับคราบเลือดและคมเขี้ยว ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด" นางโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงแผ่วเบาทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "และท่านเอง... ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ ที่กำลังถูกบีบให้จนมุมโดยราชสำนักที่ระแวง องשל่าในความจงรักภักดีของท่าน ท่านยังกล้าปฏิเสธหรือว่า ท่านไม่ต้องการ 'มือ' ของข้าไปช่วยถือดาบเล่มนั้น?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เฉินจวินนิ่งงิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางเพื่อค้นหาความจริง นางในผู้นี้ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความแค้นที่สุกงอมและสติปัญญาที่เฉียบคมจนน่ากลัว สิ่งที่นางนำมาเสนอ มิใช่แค่พันธมิตรทางการเมือง แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตและบัลลังก์ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวของนางไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกแหลกสลายได้ ทว่าฟางเซียนกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว นางเพียงแค่ก้มมองมือคู่นั้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ "ถ้าข้าหักหลังเจ้าล่ะ?" เฉินจวินเอמהถามเสียงต่ำ ชิดริมฝีปากจนเกือบสัมผัสกับเส้นผมของนาง "ท่านไม่ทำหรอกเพคะ" ฟางเซียนตอบโดยไม่ต้องคิด สายตาของนางมั่นคงดั่งหินผา "เพราะท่านและข้า... ต่างก็เป็นคนตายที่หลงเหลือลมหายใจอยู่ในร่างเดิม คนตายย่อมไม่มีความกลัว และยิ่งไม่มีความลังเล" รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่ทัพหนุ่ม ในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งไม่แพ้กัน เขายอมปล่อยมือจากข้อมือของนาง ก่อนจะหยิบหยกพกประจำตัวสีเลือดหมูขึ้นมาวางลงบนฝ่ามือของนางอย่างเด็ดเดี่ยว "ตกลง... ข้าจะถือหวางกระดานนี้ร่วมกับเจ้า, ฟางเซียน" ในวินาทีที่นิ้วมือของทั้งสองสัมผัสกันท่ามกลางความมืดมิด เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และแสงคบเพลิงที่สว่างวาบก็พุ่งทะลวงผ่านประตูหินเข้ามา เสียงกระแทกของทหารเกราะเหล็กดังสะท้อนก้อง พร้อมกับร่างของขันทีสนับมือคนสนิทของฮองเฮาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม และราชโองการสีทองอร่ามในมือ "พระราชโองการ... ควบคุมตัวหลี่ฟางเซียนและอ๋องเฉินจวิน ฐานสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในหมากกระดานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ