พิษร้ายในจอกชา

กลิ่นหอมละมุนของชาเหมยกุ้ยปิ่นทองลอยอวลเคล้าคละกับควันจางที่พวยพุ่งจากเตาสำริดรูปสัตว์ในห้องรับรองส่วนตัวของตำหนักบูรพา ทว่าบรรยากาศภายในกลับเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ หลี่ฟางเซียนนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แกะสลัก ปลายน้องเรียวดุจหยกสลักกำลังบรรจงใช้เข็มเงินบริสุทธิ์คนน้ำชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่แว่วเสียงกระทบเบาหวิว ราวกับเสียงก้าวเดินของยมทูตที่นับถอยหลังเวลาลมหายใจของใครบางคน ตรงหน้าของนางคือ ‘คุณหนูใหญ่ตระกูลสือ’—สืออวี้หลัน สตรีผู้เคยเหยียดย่มและร่วมมือกับฮองเฮาผลักนางตกจากบัลลังก์มังกรในชาติภพก่อน บัดนี้รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้านั้นยังคงประดับอยู่ครบถ้วน ราวกับสุนัขจิ้งจอกที่มั่นใจว่าเหยื่อในกรงไม่มีวันดิ้นหลุด "พี่หญิงฟางเซียนช่างมีน้ำใจนัก ถึงกับชงชาชั้นเลิศนี้ด้วยตนเอง" สืออวี้หลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองความงามล่มเมืองของฟางเซียนด้วยริษยาที่ซ่อนไว้ไม่มิด "เพียงแต่... ชาถ้วยนี้ เหตุใดจึงมีกลิ่นฉุนประหลาดคล้ายดอกอวี้หลันป่าเล่าเจ้าคะ?" ฟางเซียนเงยหน้าขึ้น ช้าๆ ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นมิได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายลึกล้ำดุจห้วงมหาสមុทรที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำไว้พัน800ศอก "กลิ่นหอมย่อมคู่กับความจริงใจ เจ้าค่ะ" ฟางเซียนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าก้องกังวานบาดลึกในความรู้สึก "ชาถ้วยนี้ หม่อมฉัน... อ้อ ข้าตั้งใจต้มให้เจ้าโดยเฉพาะ เพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องความเข้าใจผิดเมื่อวันก่อน หวังว่าคุณหนูสือจะไม่รังเกียจที่จะลิ้มลอง" สืออวี้หลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางกวาดสายตามองถ้วยชาอย่างระแวดระวังตามสัญชาตญาณของคนเจ้าเล่ห์ แต่ด้วยความทะนงตนว่าตนเองคือกุมชะตากรรมของงานเลี้ยงนี้ นางจึงไม่คิดว่าสตรีที่เคยอ่อนแออย่างฟางเซียนจะกล้าเล่นตลกในเขตพระราชฐาน "หากพี่หญิงกล่าวเช่นนั้น ข้าไหนเลยจะกล้าปฏิเสธความหวังดี" อวี้หลันยื่นมืออันสวมปลอกเล็บทองคำมารับถ้วยชา ทว่าก่อนที่นางจะทันได้ยกขึ้นจิบ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรเงินของอ๋องเฉินจวินก็ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหลังประตูลึกลับ ดรุณีทั้งสองสะดุ้งเล็กน้อย เฉินจวินไม่เอ่ยคำใด สายตาคมปลาบดุจพญาอินทรีมองตรงมาที่ฟางเซียนชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นที่แผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในห้องให้แทบหยุดหายใจ เฉินจวินไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงแต่ทรุดกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง "ชาถ้วยนี้... กลิ่นช่างคุ้นเคยนัก คล้ายกับพิษกู่จากแดนใต้ที่ทำให้โลหิตแข็งตัวภายในสามลมหายใจมิใช่หรือ พระชายา?" คำว่า 'พระชายา' ที่หลุดจากปากท่านอ๋องผู้เย็นชา ทำให้สืออวี้หลันชะงักกึก ถ้วยชาในมือสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตกใจ นางหันขวับมามองฟางเซียนทันที "นี่มันหมายความว่าอย่างไร!" ฟางเซียนไม่สะทกสะท้าน นางรินชาเพิ่มอีกถ้วยให้ตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะยกขึ้นจิบช้าๆ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนัง "คุณหนูสืองดงามถึงเพียงนี้ หากจะตายด้วยยาพิษธรรมดาคงไม่สมเกียรติ ยาพิษกู่โลหิตแข็งนี้ เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ข้าตั้งใจมอบให้ตระกูลสือ เพื่อชดใช้หนี้เลือดเมื่อชาติก่อน... อ้อ หมายถึงความแค้นที่พวกเจ้าเคยฝากไว้ต่างหากล่ะเจ้าคะ" "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! กล้าใช้พิษในวังหลวง รนหาที่ตายนัก!" สืออวี้หลันหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนก นางพยายามจะวางถ้วยชาลง แต่ทว่าข้อมือกลับถูกมือใหญ่ดุจคีมเหล็กของอ๋องเฉินจวินคว้าไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ดวงตาคมกริบของท่านอ๋องวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียม "คนของตระกูลสือสมควรตายมานานแล้ว" เฉินจวินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน "ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ยื่นมือมารับถ้วยนี้ด้วยตนเอง ก็จงดื่มมันให้หมดเสีย" สืออวี้หลันหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืน นางอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำ ยาพิษในถ้วยเริ่มส่งกลิ่นอายเย็นเยียบแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสจนปลายนิ้วของนางชาด้าน ฟางเซียนโน้มตัวเข้าไปใกล้ รอยยิ้มงดงามราวดอกไม้งามบนกองเลือดปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ดื่มสิเจ้าคะ... อร่อยมากมิใช่หรือ?" ฟางเซียนกระซิบเสียงหวาน ราวกับกระซิบรักของคู่ครอง ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความปราณีใดๆ ทั้งสิ้น ในวินาทีที่สืออวี้หลันถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นและน้ำชาสีชาดกำลังจะไหลรอดผ่านริมฝีปาก ทันใดนั้น... ประตูห้องรับรองก็ถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบด้วยพลังภายในอันมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก้าวพร้อมแสงดาบวบวับสะท้อนกับแสงคบเพลิงสว่างจ้า ร่างของขันทีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมราชโองการสีทองอร่ามในมือ แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "พระราชโองการด่วนจากฝ่าบาท! ให้ควบคุมตัวหลี่ฟางเซียนและอ๋องเฉินจวินในข้อหาสมรู้ร่วมคิดลอบปลงพระชนม์...!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในหมากกระดานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ