หมากตัวแรกบนกระดาน

กลิ่นอายกำยานจันทน์หอมกรุ่นลอยวนอยู่เบื้องพระพักตร์ ละม้ายกลิ่นเลือดและคราบน้ำตาที่ยังฝังแน่นอยู่ในซอกหลืบความทรงจำของข้า—หลี่ฟางเซียน ณ ตำหนักในอันกว้างใหญ่ไพศาล แต่กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งสลัก ผ้าม่านไหมสีนวลสะบัดไหวตามแรงลมราตรีที่พัดผ่านช่องหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร ข้าในอาภรณ์นางในสีฟ้าอ่อนปักลายดอกเหมันต์ก้าวเดินอย่างมั่นคง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนแผ่วเบาราวเสียงถอนหายใจของภูตผี ทุกย่างก้าวที่กดลงไปบนแผ่นกระเบื้องเคลือบ คือการประกาศสงียบงันต่อโชคชะตาที่ข้าเคยพ่ายแพ้ในชาติภพก่อน ในมือข้าประคองถาดกระเบื้องเคลือบสีมรกตบรรจุถ้วยชาอุ่นกรุ่น ปลายเล็บที่ถูกย้อมด้วยสีแดงชาดซ่อนความสั่นเทาชั่วขณะไว้ใต้ความนิ่งสงบ ข้าไม่ใช่จักรพรรดินีผู้โง่เขลาที่รอคอยความเมตตาจากบุรุษผู้ไร้หัวใจอีกต่อไปแล้ว บัดนี้ ข้าคือหมากตัวสำคัญที่ก้าวเข้ามาในราชสำนักด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ และเป้าหมายแรกของข้า... คือการสั่นคลอนรากฐานของตระกูลหลี่ ตระกูลผู้ให้กำเนิดที่เหยียบย่ำศพของข้าเพื่อไต่เต้าสู่อำนาจ "เจ้าค่ะ... นายท่านให้ข้ามาส่งน้ำชาบำรุงธาตุ" น้ำเสียงของข้าหวานใสราวน้ำค้างยามเช้า แต่แฝงด้วยความเย็นชาลึกล้ำเมื่อหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าประตูห้องทรงอักษรของเสนาบดีหลี่ บิดาบังเกิดเกล้าผู้ไร้ซึ่งสายใยโลหะ ประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกโดยขันทีรับใช้ ข้าก้าวเข้ามาในห้องที่อวลด้วยกลิ่นอายแห่งอำนาจและความโลภ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของบุรุษวัยกลางคนผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับข้า หากแต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและระแวดระวัง "เจ้าคือนางในใหม่ที่ถูกส่งเข้ามาจากกองพิธีการกระนั้นหรือ?" เสนาบดีหลี่เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากฎีกาเบื้องหน้า น้ำเสียงของเขาแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "วางมันไว้ตรงนั้น แล้วออกไปเสีย ข้าไม่มีเวลามาต่อคำกับคนชั้นต่ำ" ข้าแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามราวบุปผาแรกแย้ม แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתทึบขึ้นอย่างประหลาด ข้าค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์ทีละน้อยอย่างระมัดระวัง "เรียนท่านเสนาบดี ชาดาหลาเหมันต์ถ้วยนี้ หาใช่ชาสามัญไม่เจ้าค่ะ..." ข้าจงใจลากเสียงยาวเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเรา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาบิดาตรงๆ "เป็นชาที่ข้าเคี่ยวด้วยความตั้งใจ เพื่อเตือนความจำ... ถึงผู้ที่เคยตายไปแล้วแต่ยังมิอาจหลับตาลง" มือที่กำลังถือพู่กันของเสนาบดีหลี่ชะงักกึกทันที เขาดึงสายตากลับมาจ้องมองข้าด้วยความตกตะลึงระคนไม่พอใจ คิ้วหนาย่นเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? สามหาวนัก! เป็นเพียงนางในชั้นต่ำกล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีต่อหน้าข้า!" เสนาบดีหลี่ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากอำนาจที่สั่งสมมานานแผ่ซ่านออกมารอบทิศทาง ทว่า ข้ากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ร่างระหงยังคงยืนตรงสง่างามราวต้นสนกลางพายุหิมะ ดวงตาหงส์คู่คมจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "สามหาวหรือเจ้าคะ? ท่านพ่อ... หรือว่าท่านจำกลิ่นอายของบุตรีผู้เนรเทศตนเองผู้นี้ไม่ได้เสียแล้ว?" ข้าค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดผ้าคลุมหน้าออก เปิดเผยใบหน้าที่สะท้อนใต้แสงตะเกียงให้เห็นเด่นชัด เสนาบดีหลี่ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันตาเห็น ราวกับเห็นผีสางนางไม้ในยามวิกาลริมฝีปากสั่นระริกจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก "ฟ... ฟางเซียน? เป็นไปไม่ได้! เจ้า... เจ้าควรจะตายในตำหนักเย็นไปนานแล้วนี่!" "ตายหรือเจ้าคะ?" ข้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ กลับกลMวเป็นเสียงกรีดแทะหัวใจของอีกฝ่ายให้แหลกสลาย "สวรรค์เมตตาให้ข้าได้กลับมา... กลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกท่านพรากไปอย่างไรล่ะเจ้าคะ" ก่อนที่เสนาบดีหลี่จะทันได้เรียกทหารองครักษ์เข้ามาลากตัวข้าออกไป ประตูห้องทรงอักษรด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมหาราชก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนหนצוเหน็บ อ๋องเฉินจวิน... แม่ทัพผู้เย็นชาและไร้พ่าย ผู้ซึ่งไม่เคยย่างกรายเข้าสู่ฝ่ายใน กลับยืนอยู่เบื้องหลังข้าในยามวิกาลนี้ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเสนาบดีหลี่ด้วยแววตาดุจคมมีดที่พร้อมจะปลิดชีพได้ทุกเมื่อ "ดูเหมือนว่า... ข้าจะมาขัดจังหวะการทวงหนี้เลือดของพระชายาเสียแล้วกระมั้ง" อ๋องเฉินจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ปลายสายตาเหลือบมองมาที่ข้าด้วยความหมายลึกล้ำที่เข้าใจกันเพียงสองคน เสนาบดีหลี่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อตระหนักได้ว่าบัดนี้บุตรีที่ตนเคยเหยียบย่ำ หาได้ไร้ที่พึ่งพิงอีกต่อไปแล้ว หากแต่มีบุรุษผู้กุมกองทัพครึ่งประเทศหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง ข้าหันไปประสานสายตากับอ๋องเฉินจวิน รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก หมากตัวแรกบนกระดานนี้... ถูกเดินลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในหมากกระดานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ