ปมปริศนาชิ้นแรก

ความเงียบงันในห้องพักชั้นเจ็ดถูกฉีกกระชากเป็นริ้วๆ ด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่ำเข้ามาใกล้ ร่างในความมืดที่ยืนอยู่หลังประตูเหล็กดัดไม่ได้เป็นเพียงภาพหลอนจากความทรงจำ แต่เป็นตัวตนจริงที่มีลมหายใจ—และมีใบหน้าที่ทำให้ฌานถึงกับก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว คนตายเมื่อสิบปีก่อนกำลังยืนมองพวกเธอด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น “ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ คุณหมอผีตัวน้อย” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยทัก พลางก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เหนือหัวขับเน้นให้เงาของเขาดูยาวเฟื้อยน่าสะพรึงกลัว ทว่าสิ่งที่ทำให้ฌานหัวใจกระตุกวูบไม่ใช่ความน่ากลัวของวิญญาณหรืออาคมใดๆ แต่เป็นกลิ่นอายเฉพาะตัวที่ลอยมาแตะจมูก—กลิ่นธูปโบราณผสมยางสนที่คุ้นเคยดีในห้องทำงานของตระกูล เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธระลอกใหญ่พุ่งทะยานขึ้นมากลบความตกใจชั่วขณะ “คุณ... ยังไม่ตาย” ฌานเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง ปะปนกับความสับสนที่ตีรวนในอกจนหายใจแทบไม่ทัน “ตายสิคะ ถ้าวันนั้นฉันไม่เลือกที่จะหายไป... ตระกูลของคุณก็คงไม่รอดจนถึงทุกวันนี้หรอก” ผู้มาเยือนตอบหน้าตาเฉย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะไปหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างโปร่งแสงของรินซึ่งยืนบังหน้าฌานไว้อีกชั้นหนึ่ง รอยยิ้มบนมุมปากของคนแปลกหน้ายิ่งลึกขึ้น “โอ้... ดูนี่สิคะ วิญญาณเร่ร่อนความจำเสื่อม ที่แท้ก็เป็น ‘กุญแจ’ ที่ถูกซ่อนไว้โดยสมบูรณ์นี่เอง” “ถอยไป” ฌานเอ่ยเสียงแข็ง พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางของรินไว้แน่น สัมผัสเย็นเฉียบของผีสาวส่งผ่านผิวเนื้อ แต่นั่นกลับทำให้ฌานรู้สึกถึงความจริงบางอย่างที่เชื่อมโยงพวกเธอเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก รินหันมามองหน้าฌาน แววตาส원ขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความจริงจังที่คาดไม่ถึง ดวงตาสมส่วนฉายแววครุ่นคิดขณะมองคนมาใหม่สลับกับยันต์โบราณในมือของฌาน “เขาไม่ได้มาคนเดียวนะคะ ยัยตัวแสบ” รินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของฌาน ลลมหายใจเย็นยะเยือกที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ “ดูที่ชายเสื้อของเขาสสิคะ... สัญลักษณ์นั้น มันรอยตราประจำตระกูลเดียวกับเธอนี่” ฌานก้มมองตามคำบอก รอยปักรูปกางเขนไขว้ทับด้ายสีชาดที่ชายเสื้อโค้ทของอีกฝ่ายทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ นั่นคือตราสัญลักษณ์ลับของ ‘สายรอง’ ในตระกูลหมอผีที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อสิบปีก่อน—ตระกูลที่เคยพยายามแย่งชิงคัมภีร์ต้องห้ามจากปู่ของเธอ “ความลับถูกเปิดเผยมามากพอแล้วล่ะค่ะ” อดีตคนที่ควรจะตายก้าวเข้ามาประชิดอีกก้าว มือหนายื่นออกมาข้างหน้าราวกับจะคว้าตัวริน “ส่งเศษกระดาษแผ่นนั้นมาให้ฉันซะดีๆ แล้วฉันจะไว้ชีวิตทายาทคนสุดท้ายของตระกูลโง่เง่านี่... หรือเธออยากจะตายตามบรรพบุรุษไปอีกคนกันล่ะคะ” “ฝันไปเถอะค่ะ!” ฌานไม่รอให้เขาได้เข้าใกล้มากกว่านี้ มือเรียวสบัดยันต์สีทองในมือออกไปอย่างแม่นยำ เปลวไฟสีฟ้าลุกพรึบขึ้นกลางอากาศ กั้นขวางระหว่างพวกเขากับคนแปลกหน้าทันที ความร้อนระอุแผดเผาบรรยากาศอับชื้นในห้องให้ร้อนระอุขึ้นมาฉับพลัน ทว่า แทนที่ผู้บุกรุกจะตกใจ เขากลับหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่น ดวงตาคมกวาดมองแผ่นยันต์ที่กำลังไหม้เกรียมด้วยความดูแคลน “คิดเหรอคะว่าวิชาปัดเป่ากากๆ แบบนี้จะหยุดฉันได้? ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว... ที่ตระกูลของเธอมีแต่พวกไร้น้ำยา!” “ปากดีนักนะ!” รินสวนกลับทันควัน แม้จะเป็นวิญญาณแต่รินกลับพุ่งตัวออกไปขวางหน้าฌานอย่างไม่เกรงกลัว แรงลมหมุนวนรอบกายผีสาวจนข้าวของในห้องสั่นสะเทือน “ถึงเขาจะไร้น้ำยา แต่วิญญาณอย่างฉัน... ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกคนของฉันหรอกนะคะ!” คำว่า ‘คนของฉัน’ ทำเอาฌานที่กำลังเตรียมคาถาบทต่อไปถึงกับชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมากลบความตึงเครียดรอบตัว ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้ในสถานการณ์เป็นตาย ทว่าแววตาของรินที่หันกลับมามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจและประกายบางอย่างที่ทำให้ใจสั่นไหวอย่างประหลาด “อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลยแม่ผีเร่ร่อน...” ผู้บุกรุกหรี่ตาลง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นพร้อมกับที่เขาชูวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นมากลางอากาศ—มันคือล็อกเก็ตเงินโบราณที่สลักลวดลายคุ้นตาอย่างประหลาด ล็อกเก็ตที่รินสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา... แต่ตอนนี้มันกลับมาอยู่ในมือของคนผู้นี้ได้อย่างไร? รินเบิกตากว้าง สีหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก ร่างโปร่งแสงสั่นสะท้อนราวกับคลื่นน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป “นั่น... ของฉัน... ทำไมมันถึงไปอยู่กับแก!” “เพราะความทรงจำที่เธอพยายามตามหาน่ะ... มันไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ แต่มันถูกขังไว้ที่นี่ ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะตายด้วยซ้ำ” เขากระตุกยิ้มเหี้ยม ก่อนจะใช้นิ้วกดลงไปที่ล็อกเก็ตเงินนั้นอย่างแรง เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับความมืดมิดที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวล็อกเก็ตราวกับกลุ่มควันพิษ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ร่างของรินก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน ประหนึ่งมีโซ่ล่องหนนับร้อยเส้นกำลังกระชากวิญญาณของเธอให้แตกสลาย! “ริน!” ฌานพุ่งเข้าไปหมายจะคว้าตัวผีสาวไว้ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดนปลายเสื้อของริน แสงสว่างวาบสีแดงฉานก็ระเบิดขึ้นจากล็อกเก็ตในมือของคนแปลกหน้า พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่ก้าวทะลักออกมาจากผนังห้อง ล้อมรอบพวกเธอไว้ทุกด้าน และก่อนที่ฌานจะได้ตั้งตัว ประตูห้องน้ำที่ควรจะปิดสนิทก็กระชาเปิดออกเอง พร้อมกับเสียงกระซิบพร่าต่ำที่ดังกรอกหูเธอจากด้านหลังอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง— *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... หลานรักของปู่”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและเคมีชวนจิกหมอนนี้ด้วยกันนะคะ!