ความหึงหวงที่ไม่คาดคิด

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... หลานรักของปู่” คำประกาศิตที่ทิ้งท้ายไว้เมื่อค่ำคืนก่อนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฌาน ราวกับเสียงกระซิบจากความตายที่ตามมาหลอกหลอนถึงหน้าประตูห้อง แต่ในยามบ่ายนี้ ความกังวลเรื่องตระกูลหมอผีสายตรงกลับต้องถูกพับเก็บใส่ลิ้นชักไปก่อน เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแบบไร้มารยาท ทำลายความสงบสุขของห้องพักหมายเลข 404 ลงอย่างราบคาบ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ฌานขมวดคิ้วมุ่น ละสายตาจากตำราอาคมโบราณบนโต๊ะทำงาน เธอปรายตามองร่างโปร่งแสงของผีสาวความจำเสื่อมที่กำลังลอยคว้างอยู่กลางห้อง รินในยามนี้ไม่ได้ทำหน้าทะเล้นกวนประสาทเหมือนเคย ดวงตากลมโตคู่สวยกำลังหรี่แคบลงอย่างจับผิดริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง บรรยากาศรอบตัวของวิญญาณสาวแผ่ไอเย็นเยียบออกมาอย่างไม่รู้ตัว—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ 'ความหงุดหงิด' ล้วนๆ "ใครมาเคาะเอาป่านนี้ เสียมารยาทชะมัด" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะกระแทกกระทั้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังบานประตูห้องราวกับจะเผาให้เป็นจุล "หรือว่าจะเป็นพวกตระกูลเก่าแก่คร่ำครึที่คุณเพิ่งพูดถึงเมื่อคืน? น่ารำคาญจริง..." "ไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย" ฌานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามเคย แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปที่ประตู ทว่า ก่อนที่มือเรียวจะทันได้แตะลูกบิด รินกลับพุ่งเข้ามาขวางทางไว้ด้วยความเร็วสูง ร่างโปร่งแสงขยับเข้ามาประชิดตัวจนฌานต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว กลิ่นอายหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่ติดตัวผีสาวมาตลอดลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้ใจดวงน้อยของทายาทหมอผีสาวเต้นผิดจังหวะอย่างน่าโมโห "ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ล่ะคะ?" รินเอ่ยเสียงAกึ่งคาดคั้น ใบหน้าหวานยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาซุกซนในยามปกติถูกแทนที่ด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย "ที่นี่ห้องคุณนะ... แล้วใครหน้าไหนก็ไม่รู้มาเคาะห้องผู้หญิงตอนบ่ายๆ แบบนี้ มันน่าสงสัยจะตายไป" "ถอยไป ริน เธอเริ่มล้ำเส้นฉันเกินไปแล้วนะ" ฌานพยายามกดเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อซ่อนความหวั่นไหวในอก เธอยกมือขึ้นดันไหล่บางของอีกฝ่ายเบาๆ แต่วิญญาณสาวกลับดื้อดึงไม่ยอมขยับ แถมยังคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "ไม่ถอยค่ะ จนกว่าคุณจะบอกฉันก่อนว่า... คนหลังประตูนั่น 'สำคัญ' แค่ไหน ถึงทำให้ทายาทตระกูลหมอผีผู้เย่อหยิ่ง ยอมเดินไปเปิดให้อย่างว่าง่ายขนาดนี้" ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นย้ำเตือนอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่ตะโกนเรียกชื่อเธอจากด้านนอก "ฌาน... อยู่หรือเปล่า? ฉันเองนะ" สิ้นเสียงนั้น รินก็แค่นเสียง "หอะ" ออกมาทันที สีหน้าของผีสาวบึ้งตึงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ดวงตาคู่คมตวัดมองบานประตูด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจปิดบังได้มิด—มันคืออาการของคนที่กำลัง 'หึงหวง' จนเนื้อเต้น แม้เจ้าตัวจะจำอดีตของตัวเองไม่ได้เลยก็ตาม แต่สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของกลับทำงานอย่างเต็มพิกัด "เสียงคุ้นหูซะด้วยสิคะ" รินกระซิบชิดริมหูของฌาน ลมหายใจเย็นเฉียบที่เป่ารดต้นคอทำให้ทายาทหมอผีสาวสะท้านเฮือก "แฟนเก่า? หรือว่า... กิ๊กเก่าที่แอบซ่อนไว้?" "เพ้อเจ้ออะไรของเธอเนี่ย ริน!" ฌานตวัดสายตาดุใส่ แสร้งทำเป็นใจแข็งทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยต่างหากเล่า ปล่อยฉันได้แล้ว" "ไม่ปล่อยค่ะ อยากรู้นักว่ารุ่นพี่คนนี้มีความสำคัญอะไร ถึงกล้ามาหาคุณถึงห้องส่วนตัวแบบนี้" รินเชิดหน้าขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ดวงตาคู่สวยจ้องมองฌานด้วยความท้าทาย ชนิดที่ต่อให้เป็นภูตผีปีศาจตนไหนก็คงไม่กล้าต่อกรด้วย ฌานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอาปนเอ็นดู เธอรู้ดีว่าหากขืนยื้อยุดกับผีสาวจอมดื้อนี่ต่อไป มีหวังแขกหน้าห้องคงได้พังประตูเข้ามาจริงๆ แน่ ร่างบางจึงตัดสินใจสะบัดข้อมือเบาๆ จนหลุดจากการเกาะกุม ก่อนจะเอ่ยเสียงเฉียบขาด "ยืนอยู่ตรงนี้ ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะสวดคาถาไล่ผีใส่เธอจริงๆ ด้วย" รินทำหน้ามุ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ยอมถอยหลังไปยืนกอดอกพิงผนังห้องโดยดี ดวงตากลมโตยังคงจ้องเขม็งมาที่แผ่นหลังของฌานราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฌานสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหมุนลูกบิดแล้วดึงประตูให้เปิดออกกว้าง เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทลำลองท่าทางภูมิฐาน เขากำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ พร้อมกับชูถุงขนมในมือขึ้นเล็กน้อย "พี่รบกวนเวลาเธอหรือเปล่า พอดีพี่เพิ่งเสร็จธุระแถวนี้ เลยแวะเอาของฝากมาให้..." ทว่า ประโยคของรุ่นพี่หนุ่มยังไม่ทันได้เอ่ยจบดี ร่างโปร่งแสงของผีสาวที่ควรจะยืนอยู่เงียบๆ ตามคำสั่ง กลับลอยพรวดพราดเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขaและเธอ รินใช้สองแขนเรียวเกี่ยวรอบลำคอของฌานไว้แน่นอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหวานหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตาคู่นั้นกลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก "ขอโทษนะคะคุณรุ่นพี่..." รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พอดีตอนนี้... ฌานเขามี 'เจ้าของห้อง' คอยดูแลอยู่แล้วค่ะ และดูท่าทาง... เขาคงไม่สะดวกรับของฝากจากใครทั้งนั้นด้วยนะคะ" รุ่นพี่หนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเห็นร่างโปร่งแสงทะลุผ่านอากาศได้ ดวงตาของเขาฉายแววหวาดกลัวระคนสับสน ขณะที่ฌานเองก็แข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายของผีสาวที่แนบชิดอยู่เบื้องหลัง ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ รินก็ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของฌานด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังแทบละลาย พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เคลียร์แขกของคุณให้เรียบร้อยนะคะที่รัก... ไม่งั้นฉันจะจูบคุณโชว์เขาตรงนี้จริงๆ ด้วย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะคะ!