รอยยิ้มที่สั่นคลอนหัวใจ

กลิ่นไอเย็นยะเยือกของความตายไม่ได้มาจากเงาดำในชุดคลุมที่เพิ่งก้าวออกมาจากความมืด แต่มันมาจากจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองต่างหาก—ฌานบอกตัวเองเช่นนั้น ขณะที่ปลายนิ้วเรียวเผลอจิกเข้ากับชายเสื้อโค้ทจนยับย่น เงาร่างสูงโปร่งเบื้องหน้าหยุดฝีเท้าลง ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว หมวกฮู้ดสีดำถูกปลายนิ้วเรียวยาวเกี่ยวออกเผยให้เห็นใบหน้าคมคาย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขบขัน ริน... ผีสาวห้องข้างๆ ที่ควรจะยืนเกาะแขนเธอด้วยความหวาดกลัวในทีแรก กลับกำลังยิ้มกริ่ม ส่งสายตาแพรวพราวมาให้ราวกับผู้ล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม "ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้นะคะ คุณหมอผี... อ้อ ลืมไป ฉันนี่แหละผี" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือความเจ้าเล่ห์ดังขึ้น ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ที่ควรจะน่ากลัวจนขนหัวลุก แต่ฌานกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสูบวิญญาณด้วยรอยยิ้มร้ายกาจนั้นแทน บรรยากาศกอธิคหม่นหมองรอบกายราวกับถูกละลายหายไปด้วยความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างไม่ทันตั้งตัว ฌานสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสนิทราวกับแผ่นน้ำแข็ง ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างบางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับยกมือขึ้นตั้งกำแพงใส่วิญญาณสาวตัวแสบ "เล่นอะไรไม่เข้าเรื่องค่ะริน คิดว่าสถานการณ์ตอนนี้มันน่าสนุกนักหรือไง" ฌานเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุๆ ส่งไปคาดโทษ แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน รินก้าวเข้าไปประชิดเร็วกว่าที่เธอจะตั้งตัว ร่างโปร่งแสงนิดๆ ในยามที่แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างตึกร้างสาดส่องลงมา ยิ่งทำให้รินดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน "ก็เห็นคุณหน้าเครียดเป็นปมมาตั้งแต่ชั้นล่าง ฉันก็แค่อยากช่วยผ่อนคลาย... หรือว่าเมื่อกี้ ที่ใจเต้นแรงขนาดนั้น เป็นเพราะตกใจกลัวฉัน... หรือว่าเขินกันแน่คะ?" รินเอียงคอมองอย่างน่ารัก ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับยามจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้เสียจนฌานได้กลิ่นจางๆ ของดอกไม้ป่าที่มักจะลอยมาพร้อมกับการปรากฏตัวของวิญญาณสาวตนนี้เสมอ มันเป็นกลิ่นที่เธอเกลียดนัก เพราะมันทำให้สมาธิที่สะสมมาแรมปีพังทลายลงได้ในพริบตาเดียว "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วค่ะผีเร่ร่อน ถอยไปเลยนะ" ฌานดันไหล่อีกฝ่ายออกเบาๆ ทว่ารินกลับฉวยโอกาสนั้นคว้าข้อมือเธอไว้ ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบแต่กลับสร้างความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง "ปากแข็งจังเลยนะคะ... ทั้งที่ตัวสั่นเป็นลูกนกขนาดนี้แท้ๆ" รินกระซิบชิดริมหู เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของวิญญาณสาวทำให้ฌานรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนขัดเขิน เธออยากจะสะบัดแขนหนีและเอายันต์ฟาดหน้าสักปึ้งสองปึ้งให้หายปากดี แต่แปลกที่เรียวขาเจ้ากรรมกลับหนักอึ้ง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกดจากรอยยิ้มที่สั่นคลอนหัวใจดวงนี้ "ถ้ายังไม่เลิกพูดจาเหลวไหล ฉันจะผนึกวิญญาณคุณไว้กับเสาปูนตรงนี้จริงๆ ด้วยค่ะ" ฌานขู่เสียงเข้ม พยายามดึงอำนาจของทายาทหมอผีกลับคืนมา แต่ความจริงคือใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อนั้นทรยศคำพูดของเธอจนหมดสิ้น รินหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่สวยมองสำรวจใบหน้าบึ้งตึงแต่น่ารักน่าชังของคนตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู "ตามใจสิคะ จะผนึกฉันไว้ตรงไหนก็ได้... แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะว่า ถ้าไม่มีฉันคอยกวนใจ คุณอาจจะเหงาจนนอนไม่หลับไปตลอดชีวิตเลยก็ได้" คำพูดหยอกเย้าที่แฝงความนัยบางอย่างทำให้ฌานชะงัก เธอมองสบตาคู่สวยนั้นอย่างลืมตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในอก ความอุ่นวาบที่เข้ามาแทนที่ความเย็นชาในใจทีละน้อย ทว่าก่อนที่ฌานจะได้ทันอ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเจ็บๆ คมๆ ตามวิสัย *แกร๊ก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟด้านหลัง ทำลายบรรยากาศเงียบงันและฉับพลันนั้นลงทันที รินหุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาในเสี้ยววินาที เช่นเดียวกับฌานที่สัญชาตญาณหมอผีตื่นตัวเต็มที่ เธอดึงรินเข้ามายืนหลบหลังแผ่นปูนเปลือยทันที เงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวขึ้นมาถึงชั้นนี้ เสียงกระซิบพร่าต่ำที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังลอดมาจากความมืด และก่อนที่พวกเธอจะได้ตั้งตัว ประตูเหล็กดัดก็ถูกกระชากเปิดผางออก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกที่เอ่ยเรียกชื่อของฌานออกมาจากปากของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—คนทีควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้บลัดดี้แมรี่เสมอนะคะ