กลิ่นอายอดีต

เสียงโลหะเสียดสีกันด้วยแรงบิดช้าๆ ดังสะท้อนก้องไปทั่วความเงียบงันของห้องน้ำแคบๆ ลูกบิดประตูที่ควรจะถูกล็อกสนิทจากด้านนอก กลับกำลังหมุนวนด้วยฝ่ามือที่มองไม่เห็น บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจาง ฌานขยับตัวเข้าประชิดกรอบประตูทันที สัญชาตญาณดิบของทายาทหมอผีตื่นตัวเต็มพิกัด นิ้วเรียวยาวตวัดยันยันต์กระดาษสีชาเข้าหากลางฝ่ามือ ดวงตากลมโตคมกริบจ้องเขม็งไปยังรอยแยกของประตูที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างท้าทาย "ถ้าคิดจะหลอกกันด้วยมุกผีหลอกเด็กแบบนี้ บอกไว้ก่อนเลยนะว่ายันต์ในมือฉันพร้อมจะแผดเผาให้วิญญาณเธอแหลกเป็นจุล" ฌานเอ่ยเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดจนบาดลึกในความเงียบ ทว่า วินาทีที่บานประตูกระแทกเปิดออกอย่างไร้แรงปะทะ สิ่งที่รออยู่หลังบานประตูนั้นไม่ใช่ร่างของวิญญาณอาฆาตปะปนกลิ่นเน่าเฟะอย่างที่สมองสั่งให้ระวัง แต่กลับเป็นกระแสลมเย็นจัดที่พัดหอบเอาละอองฝุ่นสีทองเรืองรองราวดวงดาวโปรยปรายเข้ามาราวกับมิติเวลาบิดเบี้ยว และในวินาทีนั้นเอง ร่างของรินที่ลอยอยู่เคียงข้างก็สะดุ้งเฮือก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ สองมือเรียวบางยกขึ้นกุมขมับทันที ราวกับมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบซ้ำๆ ลงบนรอยหยักในสมอง "โอ๊ย...!" รินหวีดร้องเสียงหลง ร่างโปร่งแสงเริ่มสั่นเทิ้มราวกับสัญญาณโทรทัศน์ที่ถูกคลื่นแทรกแซง "หัวฉัน... เหมือนมันจะระเบิด..." ฌานชะביกการเคลื่อนไหว ยันต์ในมือร่วงหล่นลงพื้นอย่างไร้ความหมายเมื่อเห็นอาการทุรนทุรายของผีสาวห้องข้างๆ แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกชั่วขณะ มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของรินโดยสัญชาตญาณ แม้สัมผัสนั้นจะว่างเปล่าและเย็นเยียบราวน้ำแข็ง แต่แรงสั่นสะเทือนจากร่างของอีกฝ่ายกลับส่งตรงมาถึงหัวใจของเธออย่างชัดเจน "นี่เธอ เป็นอะไร!" ฌานเค้นเสียงถาม แม้จะพยายามซ่อนความร้อนรนไว้ใต้ท่าทีเยชา แต่คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปมก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังกังวล "ภาพ... มันไหลเข้ามา..." รินหอบหายใจถี่กระชั้น ทั้งที่วิญญาณไม่จำเป็นต้องหายใจ ดวงตาที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและ... ความหวาดกลัวที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใต้สำนึก "กลิ่นธูป... กลิ่นควันไฟ... เสียงสวดมนต์... และ... และตระกูลของเธอ..." คำว่า 'ตระกูลของเธอ' หลุดลอดริมฝีปากซีดเซียวของรินออกมาเบาหวิว แต่กลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของฌานราวกับเสียงอสุนีบาต ทายาทตระกูลหมอผีสาวชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำสีเทาหม่นในอดีตที่เธอพยายามลบเลือนเกี่ยวกับการสูญเสียพลังและคำสาปประจำตระกูลถูกกระชากให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งผ่านแววตาที่สั่นระริกของผีสาวตรงหน้า รินทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องน้ำ ทั้งที่ไม่มีน้ำหนัก แต่ภาพในหัวกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไหว ในมิติแห่งความทรงจำที่แตกเป็นเสี่ยงๆ เธอมองเห็นเด็กผู้หญิงสองคน... คนหนึ่งสวมชุดไปรเวทสีขาวสะอาดตาพร้อมรอยยิ้มแสนซนที่คุ้นตา กับเด็กผู้หญิงอีกคน... ที่สวมชุดประกอบพิธีกรรมสีดำสนิท มีดหมอโบราณในมือสั่นเทา และดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความแค้นเคืองต่อโชคชะตา ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับคนตรงหน้าเหลือเกิน "ฌาน..." รินเงยหน้าขึ้นสบตา หอบหายใจรดรินความหนาวเย็นใส่โครงหน้าคมคาย เสียงกระซิบสั่นเครือเอ่ยชื่ออีกฝ่ายราวกับคนละเมอ "ในอดีต... เราเคย... เคยผูกพันกันมากกว่าแค่เพื่อนบ้านใช่ไหม?" หัวใจของฌานกระตุกวูบ ไอร้อนผ่าวตีตื้นขึ้นมาที่พวงแก้มขาวอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากอิบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอก้มตัวลงช้าๆ จนใบหน้าอยู่ห่างจากร่างโปร่งแสงของรินเพียงคืบ แววตาแข็งกร้าวถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง มือที่เคยถือยันต์เปลี่ยนเป็นเอื้อมไปประคองกรอบหน้าของผีสาว แม้จะสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า แต่น้ำหนักแห่งความจริงจังในสายตากลับหนักแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด "เลิกพูดจาเพ้อเจ้อแล้วตั้งสติซะริน..." ฌานกระซิบตอบ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง "ถ้าเธอจำอะไรได้... ก็พูดออกมาให้หมด อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นตอนนี้เด็ดขาด" "ฉันไม่ได้เล่น..." รินแย้มยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่เจือความเศร้าสร้อยและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน "ฉันจำได้ว่า... กลิ่นอายตระกูลหมอผีของเธอมันติดตรึงอยู่บนวิญญาณฉัน ตั้งแต่วินาทีที่เรา... ตายด้วยกันในห้องนี้เมื่อร้อยปีก่อนแล้ว..." สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องพักฝั่งตรงข้ามที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นของบุคคลปริศนาที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่... "ในที่สุดความทรงจำเน่าเฟะก็เริ่มทำงานสินะ... น่าสนุกเสียจริง"