ออกตามหาดวงวิญญาณ

กลิ่นอายความชื้นของฝนที่เพิ่งขาดเม็ดในยามวิกาล ผสมผสานกับกลิ่นควันธูปจางๆ จากศาลาลอยริมถนน ทำให้ตรอกแคบๆ ย่านเมืองเก่าดูวังเวงราวกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญเกรดบี แต่สำหรับ ‘ฌาน’ แล้ว ความวังเวงพวกนี้ยังไม่น่าหงุดหงิดเท่าความว่างเปล่าในห้องพักชั้นสี่ ที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงาร่างโปร่งแสงของผีสาวจอมกวนประสาทคอยนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มกวนบาทาให้อีกต่อไป ร่างบางในชุดโค้ทกันหนาวสีเข้มสาวเท้าเร็วจนเกิดเสียงก๊อกแก๊กสะท้อนไปตามผนังตึกเก่าคร่ำครึ มือเรียวที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อกำลังกำยันต์กระดาษสาจนยับยู่ยี่ด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอดทาง *ยัยผีบ้านี่... คิดจะหนีเที่ยวหรือไง* ปากก็บ่นพึมพำด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะจนน่ารำคาญ ฌานหยุดยืนตรงทางสามแพร่งที่มีแสงไฟกะพริบจากป้ายนีออนสีแดงก่ำสาดส่องลงมา ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว พลังวิญญาณในกายถูกเร่งเร้าจนแผ่ไอเย็นเยียบออกมาจากปลายนิ้ว เพื่อค้นหาคลื่นพลังงานเอกลักษณ์ที่ติดตัวรินมาตลอด "ถ้าหาตัวเจอเมื่อไหร่ แม่จะจับมัดแล้วโยนลงหม้อน้ำมนต์ให้เข็ดฐานบัง1อาจหายไปเฉยๆ แบบนี้..." ฌานเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหปนกังวล เธอพลิกฝ่ามือขึ้น วาดอักขระกลางอากาศเบาๆ เพื่อสะกดรอยตามกลิ่นอายวิญญาณที่เริ่มจางลงทุกที ภาพความทรงจำเมื่อครู่ก่อนที่รินจะหายตัวไปผุดขึ้นมาในหัว—รอยยิ้มเศร้าๆ ที่ซ่อนอยู่หลังแววตาเจ้าเล่ห์ กับคำพูดทิ้งท้ายชวนประสาทกินว่า *'ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว... เธอก็ห้ามลืมรอยยิ้มของฉันนะ'* บ้าเอ้ย! ใครจะไปยอมให้หายไปง่ายๆ กันเล่า! เท้าเรียวก้าวพรวดๆ ไปตามพิกัดที่สัมผัสได้ ยิ่งเดินลึกเข้าไปในย่านเมืองเก่า บรรยากาศก็ยิ่งเงียบสงบจนน่าขนลุก ร้านค้าปิดไฟมืดสนิท เหลือเพียงเงาตะคุ่มของบ้านเรือนไม้โบราณที่ดูเหมือนพร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ จนกระทั่งฌานมาหยุดอยู่หน้าศาลเจ้าพ่อร้างแห่งหนึ่งที่มีต้นพญาสัตบรรณขนาดใหญ่อายุหลายร้อยปีแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมจนมืดทึบ ที่นี่... มีกลิ่นอายความตายหนาแน่นผิดปกติ ฌานหรี่ตาลง ก้าวเท้าเดินผ่านเสาประตูศาลที่ลอกหลุดเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว เสียงฝีเท้าของเธอหยุดชะงักลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางเบาในอากาศ และภาพตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ร่างโปร่งแสงของรินกำลังยืนหันหลังให้ ท่าทางของเธอดูเลือนรางกว่าปกติ ราวกับหมอกควันยามเช้าที่ถูกลมพัดจนแทบจะสลายไปอยู่รำไร ด้านหน้าของรินคือกลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬที่กำลังบิดเบี้ยวและส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด "ริน!" ฌานตะโกนเรียกเสียงดังลั่นโดยไม่ทันคิด สัญชาตญาณความเป็นทายาทหมอผีสั่งให้เธอพุ่งตัวเข้าไปกระชากร่างของผีสาวถอยหลังออกมาทันที แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้นดินชื้นแฉะ รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับใบหน้าบึ้งตึงของคนที่ตนคุ้นเคยดี ดวงตาคู่สวยฉายแววทั้งตกใจและระคนความรู้สึกผิดที่ปิดไม่มิด "เธอ... ตามฉันมาทำไมเนี่ยยัยทายาทหมอผีหน้าดุ" รินหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อน พยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่ร่างกลับโปร่งแสงจนเกือบทะลุผ่านพื้นดิน ฌานไม่ตอบคำถาม เธอขบกรามแน่นจนสันนูน ก่อนจะพุ่งเข้าไปคว้าแขนเรียวของผีสาวแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ความเย็นเฉียบของวิญญาณปะทะเข้ากับความอบอุ่นจากร่างกายมนุษย์ ทำให้รินสะดุ้งเฮือก "คิดจะทำบ้าอะไรของเธอฮะ!" ฌานตวาดเสียงสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว หยาดเหงื่อผุดพรายข้างขมับ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความอัดอั้น "คิดจะสลายหายไปเองโดยไม่บอกลาเลยหรือไง? เธอมันเห็นแก่ตัวที่สุด ยัยผีไร้ความรับผิดชอบ!" รินนิ่งอึ้งไปกับคำต่อว่าที่ซ่อนความห่วงใยจนล้นปรี่นั้น ดวงตากลมโตไหวระริก ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มออกมาในแบบที่ชอบกวนประสาทนักหนา แม้ว่าขอบตาจะเริ่มแดงก่ำแล้วก็ตาม "เป็นห่วงฉันเหรอคะเนี่ย... ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่ก็ตามหาซะทั่วเมืองเลยนะแม่คุณ" รินจงใจเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง "ใช่! ฉันเป็นห่วง! พอใจหรือยัง!" ฌานสวนกลับทันควันด้วยความเหลืออด ความซึนเดระที่สั่งสมมาพังทลายลงในพริบตา เธอใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของรินไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน สายตาสอบสวนที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนลึกซึ้งที่ทำเอาผีสาวถึงกับลมหายใจสะดุด "อย่าทำแบบนี้อีก... ริน" เสียงของฌานแผ่วเบาลง เหลือเพียงความสั่นเครือที่หลุดรอดออกมาจากหัวใจ "ถ้าเธอหายไป... ฉันจะอยู่กับใคร..." ประโยคสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของทายาทหมอผีสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำเอาบรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนอันหนเหน็บ ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันแนบแน่น ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจและไอเย็นที่รินรดกัน รินอ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบที่น่าใจเต้นนี้ แต่ทว่า— *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าคำรามสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางท้องฟ้าที่ไร้เค้าฝน พร้อมกับกระแสลมกรรโชกแรงที่พัดกระหน่ำจนกิ่งไม้หักโค่น และในวินาทีที่แสงสว่างวาบจากสายฟ้าสาดส่องลงมาที่ศาลาร้าง เงาดำทมิฬที่รินเพิ่งถอยหนีออกมาเมื่อครู่ กลับไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว... แต่มันกำลังยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังของฌาน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าเย็นยะเยือกที่ดังชิดใบหูของคนทั้งคู่ *"เจอตัวแล้ว... ทายาทคนสุดท้าย"* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!