ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ไม่ได้ผล

เสียงทุบประตูโครมครามจากด้านนอก พร้อมเสียงตะโกนโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของผู้ดูแลหอพัก ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดในห้องพักหมายเลข 404 จนยับเยิน แต่สิ่งที่ดึงดูดสติของฌานให้กลับมาสู่ความเป็นจริง ไม่ใช่เสียงนั้น... หากแต่เป็นรอยยิ้มพราวระยับที่แต่งแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของริน ร่างโปร่งแสงของวิญญาณสาวไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหะแวงแม้แต่น้อย เธอกลับลอยตัวเข้าไปใกล้ฌานจนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ลมหายใจ กลิ่นหอมจางคล้ายดอกไม้ป่าที่ตายซากลอยวนอยู่รอบปลายจมูกของคนเป็น "ดูเหมือนโลกภายนอกจะวุ่นวายพอดูเลยนะคะ, คุณหมอผีหน้าตาย" รินกระซิบเสียงหวาน เย้าแหย่โดยไม่สนใจเลยว่าอีกฝ่ายกำลังกำยันต์ในมือแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด "ถอยไป" ฌานเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนระแวง เธอขยับถอยหลังครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่ติดที่ขอบเตียงนอนทำให้ไม่มีทางถอยได้มากกว่านั้นแล้ว "ไม่เอาหรอกค่ะ อยู่คุยกันก่อนสิคะ บรรยากาศกำลังดีเลยไม่ใช่เหรอคะ?" รินเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตใสกระจ่างราวกับลูกแก้วคริスタルจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฌาน ประหนึ่งต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้างนั้น "หรือว่า... คุณแค่อายที่ทำอะไรฉันไม่ได้กันแน่คะ?" เพล้ง! ฌานไม่ตอบคำถามยียวนนั้น มือเรียวตวัดยันต์กระดาษสีเหลืองหมึกแดงฉานพุ่งตรงเข้าใส่หน้าผากของวิญญาณสาวอย่างแม่นยำ แรงอัดจากพลังปราณตระกูลหมอผีสร้างประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบขึ้นกลางอากาศทันทีที่ยันต์สัมผัสกับเป้าหมาย ทว่า... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น รินยังคงลอยตัวอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม แผ่นยันต์ศักดิ์สิทธิ์ที่เคยปราบวิญญาณร้ายมานักต่อนัก กลับค่อย ๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมช้า ๆ ราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าใบหนึ่ง "อุ๊ย... จั๊กจี้จังค่ะ" รินหัวเราะคิกคัก น้ำเสียงใสราวกระดิ่งแก้วบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟัง "คาถาของคุณนี่... หน้าตาดูขลังดีนะคะ แต่ดูท่าทางจะหมดอายุซะแล้วล่ะมั้งคะ?" "เป็นไป1ได้ยังไง..." ฌานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตระกูลของเธอขึ้นชื่อเรื่องอาคมปราบผีมาหลายชั่วอายุคน ยันต์แผ่นนั้นผ่านการปลุกเสกอย่างเข้มข้น แต่มันกลับไร้ผลโดยสิ้นเชิงกับผีสาวความจำเสื่อมตนนี้ "คุณณานครับ! เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหมุนลูกบิดที่เริ่มรุนแรงขึ้น ราวกับกลอนประตูไม้เก่า ๆ นั้นกำลังจะทานแรงกระแทกไม่ไหว ฌานสบถเบา ๆ ในลำคอ เธอหันกลับไปมองที่ประตูสลับกับร่างของรินที่ยังคงลอยยิ้มระรื่นอยู่ตรงหน้า ความกดดันถาโถมเข้ามาจากทั้งสองด้าน ทั้งปัญหาเฉพาะหน้าจากคนเป็น และปริศนาชวนขนหัวลุกจากคนตาย "ถ้าไม่อยากให้ไอ้คนข้างนอกนั่นเห็นเธอ... ก็หุบปากแล้วหลบไปซะ" ฌานขู่เสียงลอดไรฟัน พลางเอื้อมมือไปคว้าด้ามจับประตูเตรียมจะเปิดออกเพื่อตัดปัญหา แต่ก่อนที่ปลายนิ้วเรียจะทันได้สัมผัสกับโลหะเย็นเฉียบ รินกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า ร่างโปร่งแสงพุ่งเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของฌานแนบชิดกับอกอุ่น ๆ (ที่แปลกประหลาดสำหรับคนตาย) มือเรียวเย็นเฉียบเอื้อมมากุมมือของฌานที่กำลังจะบิดลูกบิดไว้แน่น ปลายจมูกรั้นคลอเคลียอยู่ข้างใบหูขาวสะอาดจนคนถูกกระทำสะท้านเฮือก "ไม่อยากให้ฉันอยู่ตรงนี้เหรอคะ?" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมใบหู "แต่ฉันว่า... ความลับระหว่างเราสองคน น่าสนใจกว่าเรื่องของคนข้างนอกตั้งเยอะนะคะ..." แกร็ก! เสียงกลอนประตูหลุดออกจากล็อกพร้อมกับการผลักเข้ามาอย่างแรงของบุคคลภายนอก แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของผู้ดูแลหอพักกลับมีเพียงร่างของหญิงสาวเจ้าของห้องที่ยืนอยู่ลำพังหน้าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย โดยไม่มีเงาของใครอื่นอีกเลย สายตาของผู้ดูแลกวาดมองไปรอบห้องด้วยความสงสัย ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าบึ้งตึงของฌาน "คุณฌาน... เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันในห้องนี้... เอ่อ, ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ?" ฌานเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตาไปมองมุมมืดข้างตู้เสื้อผ้า ที่ซึ่งร่างโปร่งแสงของรินกำลังยืนกอดอกพิงผนัง ส่งยิ้มหวานหยดพร้อมกับขยับริมฝีปากเป็นคำพูดไร้เสียงให้เธอได้อ่านชัดเจน *‘ระวังตัวไว้นะคะ... คุณหมอผี’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและเคมีฟินๆ ในตอนนี้นะคะ