เพื่อนบ้านจอมจุ้น

“ถ้าคุณยังไม่หยุดเถียงกับอากาศ รินทร์... ฉันจะลงอาคมปิดปากคุณเดี๋ยวนี้ล่ะ” ฌานกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น เสียงของเหลวในแก้วกระฉอกออกมาเล็กน้อย สะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่บัดนี้เต็มไปด้วยความหงุดหงิด เธอจ้องเขม็งไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ว่างเปล่า ทว่าในสายตาของเธอ—และในความทรงจำที่ขุ่นมัวของวิญญาณสาว—รินกำลังนั่งไขว่ห้างเท้าคางมองเธอด้วยสายตาพราวระยับ “โอ้โห คุณหมอผีขา ใจร้ายจังเลยนะคะ” รินหัวเราะคิกคัก เสียงใสๆ นั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฌานเพียงผู้เดียว “แค่นั่งคุยกันนิดหน่อยเอง ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าคุณจะกลายเป็นพวกเก็บกดจนต้องหันมาคุยกับผีเพื่อระบายความเหงา” “ฉันไม่ได้เหงา ฉันแค่รำคาญ” ฌานสวนกลับทันควัน เสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยประกายไฟ “และถ้าคุณยังไม่หยุดกวนประสาท ฉันจะส่งคุณไปอยู่ห้องเก็บของชั้นใต้ดิน ไม่ใช่ห้องข้างๆ นี่แน่” “คุณก็รู้ว่าทำไม่ได้” รินลอยตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยหวานไร้ที่ติของผีสาวหยุดห่างจากปลายจมูกของฌานเพียงไม่กี่เซนติเมตร “เพราะถ้าไม่มีฉัน คุณก็คงไม่มีความบันเทิงในชีวิตที่แสนจืดชืดนี่หรอก จริงไหมคะ?” ฌานเม้มปากแน่น ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป กลิ่นหอมจางๆ ประหลาดๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของความลึกลับที่ชวนให้มัวเมา รินชอบใช้วิธีนี้เสมอ ชอบหยอกเย้าจนเธอกลายเป็นฝ่ายเสียอาการ ทว่าจังหวะที่ฌานกำลังจะเอ่ยปากสวนกลับ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงจนสะดุ้งทั้งคู่ *ปัง! ปัง! ปัง!* “ฌาน! อยู่ข้างในหรือเปล่า? ฉันเห็นเธอเปิดไฟทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย!” เสียงนั้นคือ ‘พิมพ์’ เพื่อนร่วมหอพักที่แสนจะเป็นห่วงเป็นใยจนน่ารำคาญ เธอเป็นคนประเภทที่ชอบสอดส่องชีวิตคนอื่นภายใต้หน้ากากของคำว่า ‘หวังดี’ ฌานขมวดคิ้วแน่น พลางส่งสายตาอาฆาตไปทางรินที่ทำหน้าล้อเลียน “ดูเหมือนเพื่อนรักจะมาหาแล้วนะคะ คุณหมอผี” รินกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ก่อนจะหายตัวไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงไอเย็นเยียบ ฌานสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู พิมพ์ยืนอยู่ตรงนั้น มือยังถือตะกร้าขนมปังแถมยังทำหน้าตื่นตระหนก สายตาของหล่อนเหลือบมองเข้าไปในห้องของฌานอย่างพยายามจะสำรวจ “ฌาน! ให้ตายเถอะ ทำไมหน้าซีดอย่างนั้นล่ะ?” พิมพ์ร้องทัก พลางก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำเชิญ “แล้วนี่... ทำไมพูดอะไรพึมพำอยู่คนเดียวหน้าโต๊ะอาหาร? ฉันได้ยินเสียงเธอเถียงกับใครก็ไม่รู้ ตั้งแต่หน้าประตูแล้วนะ” ฌานนิ่งไปชั่วครู่ หัวใจเต้นรำไปกับความเสี่ยง เธอแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “คนโสดน่ะพิมพ์... ชอบดูหนังแล้วพากย์ตามน่ะ ผิดตรงไหนเหรอ?” “เหรอ?” พิมพ์หรี่ตามองพลางกวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเก้าอี้ตรงข้ามฌานที่ดูเหมือนเพิ่งมีการขยับเขยื้อน “แต่ห้องเธอ... มันเย็นผิดปกติหรือเปล่า? แถมเหมือนมีรอยเท้าเปียกๆ บนพื้นด้วยนะ” บรรยากาศในห้องเย็นลงเฉียบพลัน ฌานรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่วนเวียนอยู่รอบตัว เธอมั่นใจว่ารินไม่ได้ไปไหนไกล แต่กำลังยืนอยู่ข้างหลังพิมพ์พร้อมกับรอยยิ้มซุกซน “บางทีท่อประปาข้างห้องอาจจะรั่วน่ะ” ฌานตอบพลางเดินไปปิดประตูที่พิมพ์เปิดค้างไว้ “พิมพ์... ฉันว่าเธอควรกลับไปพักผ่อนนะ เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้” “ฉันแค่เป็นห่วงนะฌาน” พิมพ์ขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำลง “ช่วงนี้คนในหอพูดกันหนาหูเรื่องเสียงแปลกๆ จากห้องเธอ บางคนถึงกับบอกว่าเห็นเงาตะคุ่มๆ เหมือนมีคนอื่นอยู่ด้วย... เธอไม่ได้กำลังซ่อนอะไรไว้ใช่ไหม?” ฌานนิ่งงัน เงาสีดำวูบไหวสะท้อนบนผนังห้อง พิมพ์ดูเหมือนจะเห็นมันด้วย ดวงตาของหล่อนเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าเก้าอี้ตัวเดิมค่อยๆ เลื่อนออกไปเองอย่างช้าๆ ราวกับมีคนนั่งลง “นั่น... นั่นอะไรน่ะ!” พิมพ์ชี้มือสั่นๆ ไปที่เก้าอี้ ฌานรีบคว้าข้อมือพิมพ์ไว้แน่น แรงบีบจากมือนั้นทำให้อีกฝ่ายนิ่วหน้า เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของเพื่อนสาว “ฟังนะพิมพ์” ฌานกระซิบ เสียงของเธอเย็นเยียบจนพิมพ์ต้องขนลุกชัน “ที่นี่น่ะ... ไม่ใช่ที่ที่คนขี้สงสัยควรจะเข้ามาเล่นสนุกหรอกนะ” ทว่าก่อนที่ฌานจะได้ร่ายมนตร์ลบความทรงจำ หรือไล่พิมพ์ออกไปจากห้อง มือที่มองไม่เห็นของรินก็คว้าลำคอของพิมพ์เอาไว้จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังก้องไปทั่วทั้งห้องจนหน้าต่างกระจกสั่นสะเทือน “คนนี้เหรอคะที่ชอบจุ้นจ้านเรื่องของเรา?” รินกระซิบผ่านอากาศที่บิดเบี้ยว ใบหน้าของรินปรากฏชัดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเหนือไหล่ของพิมพ์ ผิวซีดเผือดกับดวงตาที่ดำมืดราวกับหลุมลึกจ้องมองไปยังฌาน “ถ้าฉันจัดการเธอให้เงียบสนิท... คุณจะโกรธไหมคะ?” พิมพ์ตาค้าง ร่างกายแข็งทื่อหายใจไม่ออก ฌานเบิกตากว้าง เธอไม่ได้ต้องการให้เรื่องบานปลายถึงขั้นเอาชีวิตคน “ริน! หยุด!” ฌานตะโกนลั่นห้อง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยอันตรายของยัยผีจอมจุ้นกับคุณหมอผีหน้านิ่งนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ!