คดีปริศนาตึกเก่า

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงอิฐและคราบสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของฌานกลับไม่ใช่บรรยากาศชวนคลื่นไส้ของตึกร้างใจกลางเมืองแห่งนี้ หากแต่เป็นรอยยิ้มพรายเจ้าเล่ห์ของวิญญาณสาวที่ลอยวนเวียนอยู่ใกล้จนไหล่แทบจะชนกัน "ระวังหน่อยนะคะคุณหมอผี... ของเล่นชิ้นนี้ ดูท่าทางจะพังยากกว่าที่คิดเสียด้วยสิคะ" รินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาคู่สวยพราวระยับระดู ทอดมองร่างโปร่งแสงอีกร่างหนึ่งที่กำลังส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอยู่เบื้องหน้า วิญญาณตนนั้นไม่ใช่ภูตผีอาฆาตมาดร้าย แต่เป็นเศษเสี้ยวความทรงจำอันเจ็บปวดที่ตกค้างจากเหตุการณ์ตึกถล่มเมื่อหลายปีก่อน แรงอาฆาตที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาอากาศรอบตัวหนתทึบจนหายใจแทบไม่ออก ฌานปรายตามองผีสาวห้องข้างๆ อย่างนึกหมั่นไส้ มือเรียวตวัดยันต์กระดาษในมือด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าคุณยังมีเวลามาลอยหน้าลอยตาแซวฉัน ช่วยหุบปากแล้วไปดึงเขตอาคมด้านซ้ายไว้ซะ ไม่อย่างนั้นวิญญาณตนนี้ได้แตกดับสลายกลายเป็นธุลีไปจริงๆ แน่" "โห ใจร้ายจังเลยนะคะ... ใช้แรงงานผีไม่มีวันหยุดแบบนี้ ระวังจะโดนฟ้องกรมแรงงานวิญญาณนะคะคุณหมอผี" แม้จะปากดีโต้กลับ แต่รินก็ยอมเคลื่อนกายวับหายไปประจำตำแหน่งตามสั่ง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังและเปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจยามที่หันไปมองดวงวิญญาณที่กำลังทรมาน บรรยากาศในห้องโถงกว้างลดอุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ฌานหลับตาลงตั้งสมาธิ ท่องคาถาขับไล่ความมืดมนและชำระล้างบาปในอดีตที่ผูกพันธะวิญญาณดวงนี้เอาไว้ แสงสีทองเรืองรองสาดส่องออกจากยันต์ในมือ ขับไล่เงาดำที่เกาะกินจิต วิญญาณตนนั้นหยุดกรีดร้อง ดวงตาที่เคยขุ่นมัวด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ ใสกระจ่างขึ้น ร่างโปร่งแสงหันมามองหน้าทายาทตระกูลหมอผีและผีสาวข้างกายด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง รินลอยเข้ามาใกล้ ส่งยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยากให้ พร้อมกับเอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม "ไปเถอะค่ะ... ถึงเวลาตื่นจากฝันร้ายเสียทีนะ" สิ้นคำพูดนั้น ละอองแสงสีขาวนวลก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุเพดานตึกร้างราวกับหมู่ดาวนับล้านดวง ดวงวิญญาณที่เคยติดค้างโค้งคำนับให้ทั้งสองครั้งหนึ่ง ก่อนจะสลายกลายเป็นเกลียวคลื่นแสงละมุนลอยหายไปสู่ภพภูมิที่ดีอย่างไร้ร่องรอยความเจ็บปวด ฌานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ร่างเพรียวทรุดตัวลงนั่งพักพิงกับเสาปูนเก่าๆ อย่างหมดแรง พลังวิญญาณที่ถูกดึงออกไปใช้ทำเอาหน้ามืดวิงเวียน ทว่าในจังหวะที่กำลังจะหลับตาพักผ่อนนั้นเอง ปลายคางมนก็ถูกนิ้วเรียวเย็นเฉียบของใครบางคนเชยขึ้นเบื้องหน้า รินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นยะเยือกปะทะเข้ากับแก้มเนียน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "เหนื่อยขนาดนี้... อยากได้อะไรเป็นการปลอบใจจากผีสาวห้องข้างๆ สักหน่อยไหมคะ คนเก่ง" ฌานใจกระตุกวูบ ปฏิกิริยาตอบโต้เตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนตามความเคยชิน ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียง ดวงตาคู่คมก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บริเวณบันไดทางเข้า พร้อมกับแสงไฟฉายสודส่องเข้ามาในห้องโถงร้างแห่งนี้ "ใครอยู่นะ! ออกมาให้หมด!" เสียงเข้มของชายแปลกหน้าตะโกนก้อง พร้อมกับร่างของบุคคลในชุดเครื่องแบบปริศนาก้าวพรวดพราดเข้ามาขวางทางออกจนหมดสิ้น ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าตอนหน้าแซ่บพริกสิบเม็ดแน่นอนค่ะ!