พลังที่เริ่มตื่น

"เปิดประตูให้ฉันหน่อย... ลูกสาวตัวดี" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังลอดผ่านบานไม้เก่าคร่ำคร่าเข้ามา ฌานยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากอากาศยามวิกาลภายนอก แต่พวยพุ่งขึ้นมาจากฝ่าเท้า ไต่ระ¼ลอกผ่านสันหลังจนขนลุกชัน หัวใจในอกเต้นรัวกระหน่ำราวกับกลองศึก เสียงเคาะประตูสามครั้งติดยังคงดังก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่มันคืออาคมทางจิตที่กดทับสติสัมปชัญญะของเธอให้ดิ่งลงเหว ร่างของฌานสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกอัปยศและหวาดกลัวในวัยเด็กผสมปนเปกันจนแทบหายใจไม่ออก สมองของทายาทตระกูลหมอผีตระโกนร้องเตือนว่าอย่าเปิดเด็ดขาด... แต่มือข้างที่ถือยันต์ปราบผีกลับชื้นเหงื่อจนกระดาษสาเปียกชื้น พลังวิญญาณในกายที่เคยเหือดแห้งและหลับใหลมานานนับปี บัดนี้กลับส่งเสียงกรีดร้องประท้วงอยู่ในกระแสเลือด ราวกับมันกำลังรับรู้ถึง 'ภัยคุกคาม' ที่อยู่เบื้องหลังประตูบานนั้น "กลัวเหรอคะ... คุณหมอผีปากเก่ง" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับสายไหมแต่เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์ดังขึ้นข้างใบหู ฌานสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมอง รินยืนอยู่ตรงนั้น—ร่างโปร่งแสงที่ควรจะเลือนรางในยามวิกาล กลับเปล่งประกายแสงสีนวลตาเรืองรองราวกับไข่มุกใต้ท้องทะเลลึก ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยรอยยิ้มขี้เล่น ทว่าแววตากลับคมกริบและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "อย่ามายุ่ง ริน..." ฌานเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามข่มความสั่นไหวในน้ำเสียง "ออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้" "ปากแข็งเสียจริงนะ" รินหัวเราะคิกคัก ไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนี วิญญาณสาวกลับก้าวเข้าไปประชิดร่างของฌานจนแผ่นหลังบางแนบติดกับกำแพงห้อง รินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลลมหายใจเย็นเฉียบที่ไม่มีอยู่จริงกลับสร้างความร้อนรุ่มแปลกประหลาดบนผิวแก้มของฌาน "ทั้งๆ ที่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำแท้ๆ... แต่ยังกล้าทำเป็นเก่งอยู่ได้" "ฉันบอกให้ถอยไป..." ฌานพยายามจะผลักร่างอีกฝ่ายออก แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับไอเย็นของรินกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดสายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้าสู่ร่างของเธอ มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านจากจุดสัมผัส ลุกลามไปทั่วเส้นเลือดฝอย ราวกับไฟที่ถูกจุดขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พลัน... พลังงานบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในตระกูลหมอผีก็กระชากตัวตื่นขึ้นอย่างรุนแรง! แสงสีทองจางๆ วาบขึ้นรอบตัวของฌาน ลวดลายอักขระโบราณที่เคยเลือนหายไปจากฝ่ามือ ค่อยๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นมาทีละเส้น ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที อากาศรอบตัวบิดเบือนคล้ายคลื่นความร้อนบนผิวน้ำ เสียงเคาะประตูภายนอกหยุดชะงักลงทันทีราวกับพลังงานเมื่อครู่สร้างแรงกดดันกลับคืนไปได้บ้าง รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาพึงพอใจ "โอ๊ะ... ดูเหมือนว่า 'เตาไฟ' ดวงนี้ จะเริ่มติดไฟขึ้นมาบ้างแล้วสินะคะ" "นี่มัน..." ฌานก้มมองฝ่ามือตัวเองด้วยความตกตะลึง อักขระที่เธอพยายามท่องจำและใช้มันขับไล่วิญญาณมาตลอดชีวิต บัดนี้มันเปล่งแสงเจิดจ้าโดยไม่ต้องอาศัยบทสวดมนต์แม้แต่คำเดียว พลังที่เคยสูญหายไปหลังคืนวันอันเลวร้ายเมื่ออดีต กลับคืนสู่ร่างกายทีละน้อย ผ่านทาง... สัมผัสของผีสาวตัวแสบคนนี้อย่างนั้นหรือ? "เปิดประตูให้ฉันหน่อย... ลูกสาวตัวดี" เสียงภายนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด แรงกระแทกหนักๆซัดใส่บานประตูจนไม้ลั่นเอี๊ยดอาร์ดราวกับจะพังทลายลงมาในไม่ช้า "พ่อ..." ฌานพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเกลียดชัง หวาดกลัว และโหยหา "จะมัวยืนรอให้มันพังเข้ามา หรือจะให้ฉันช่วยเปิดต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ดีล่ะคะ?" รินเอ่ยกระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความท้าทาย แต่มือเรียวโปร่งแสงกลับเอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือของฌานที่กำยันต์แน่น รินส่งไอเย็นยะเยือกผสานกับพลังวิญญาณอันเข้มข้นเข้าสู่ร่างกายของฌานโดยตรง ความเย็นและร้อนปะทะกันจนเกิดเป็นแรงระเบิดทางจิตวิญญาณขนาดย่อม ฌานสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววหวาดหวั่นแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น เสน่ห์อันตรายของทายาทหมอผีกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง เธอไม่ใช่เด็กสาวที่วิ่งหนีเงาตัวเองในอดีตอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อมันกล้ามาหาเรื่องถึงถิ่น เธอก็พร้อมจะต้อนรับมันด้วยวิถีของหมอผีเช่นกัน "ไม่ต้อง..." ฌานปรายตามองรินด้วยแววตาดุๆ มุมปากหยักยิ้มเหยียดเล็กน้อย "ในเมื่อเขาอยากเข้ามานัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้เขาได้เห็นว่า... ลูกสาวตัวดีที่เขาเคยเหยียบย่ำคนนี้ มีพลังมากพอที่จะส่งเขากลับนรกได้หรือยัง" พูดจบ ฌานก็ตวัดมือขึ้นกลางอากาศ อักขระสีทองสว่างวาบจนแสบตา พลังหมอผีที่ตื่นเต็มที่แผ่ขยายอาณาเขตคุ้ม ณ วินาทีนั้นเอง... เสียงกลอนประตูห้องก็หลุดกระเด็นออกด้วยแรงถีบมหาศาล บานประตูไม้กระแทกผนังเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดิน พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก และดวงตาที่แดงก่ำราวกับไม่ใช่2มนุษย์ แต่ก่อนที่ร่างนั้นจะได้ก้าวล้ำเข้ามาในห้อง รินกลับหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างสนุกสนาน ก่อนจะขยับตัวเข้ามาแนบชิดกับแผ่นหลังของฌาน ปลายคางมนเกยอยู่บนไหล่บาง กระซิบคำพูดที่ทำให้หัวใจของฌานกระตุกวูบ "ระวังหน่อยนะคะคุณหมอผี... ของเล่นชิ้นนี้ ดูท่าทางจะพังยากกว่าที่คิดเสียด้วยสิคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บและปมระทึกขวัญนี้นะคะ!