คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นหมึกซึมราคาแพง ลอยอบอวลอยู่รอบตัวจนศรัณย์แทบจะจำแนกไม่ออกว่าสิ่งใดจริงหรือภาพลวงตา นิ้วเรียวยาวของนักศึกษาหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและกฎฟิสิกส์ กำลังไล้ไปตามรอยเย็บกระดาษสาในสมุดบันทึกเล่มที่สิบสอง ซึ่งเพิ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจากชั้นเก็บเอกสารชั้นใต้ดินของหอสมุดกลาง "ความหนาแน่นของหมึกในหน้ากระดาษนี้... ไม่ใช่ชาดหรือหมึกจีนธรรมดาค่ะ" เสียงนุ่มนวลแต่กังวานใสของอาจารย์อรชรดังขึ้นเหนือไหล่ ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดไทยประยุกต์ทอดสายตามองตัวอักษรโบราณด้วยแววตาครุ่นคิด "มันคือผงถ่านจากไม้จันทน์หอมผสมกับเรซิ่นยางรัก ที่ผ่านการปลุกเสกด้วยคาถาสะกดวิญญาณระดับสูง เพื่อไม่ให้ข้อความข้างในเลือนหายไปตามกาลเวลา แม้เวลาจะผ่านไปร่วมร้อยปีแล้วก็ตาม" ศรัณย์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาหลังกรอบเลนส์กวาดมองสมการพลังงานไสยเวทที่ถูกเขียนไว้คู่กับแผนผังดาราศาสตร์โบราณ เขาวิเคราะห์อย่างรอบคอบตามแบบฉบับของคนที่ไม่เคยเชื่ออะไรง่ายๆ จนกว่าจะมีหลักฐานเชิงประจักษ์มารองรับ "ถ้าสิ่งที่คุณเขียนบันทึกไว้ในสมุดเล่มนี้ถูกต้องตามหลักการแปรผันของมิติพลังงาน..." ศรัณย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความตื่นตัว "แปลว่าโครงสร้างของ 'รอยแยก' ที่เราเพิ่งจัดการไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่ใช่เหตุการณ์บังเอิญ แต่มันคือวัฏจักรที่ถูกตั้งเวลาไว้ล่วงหน้า... เหมือนนาฬิกาจักรกลที่รอเวลาเดินครบรอบ" อาจารย์อรชรพยักหน้ารับช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับฉายแววระแวดระวัง "ถูกต้องค่ะศรัณย์ และผู้ที่สร้างกลไกนี้ขึ้นมาเมื่ออดีต ก็คือเจ้าของลายมือนii... บันทึกหน้าสุดท้ายที่คุณเพิ่งเปิดผ่านไปเมื่อครู่" ศรัณย์พลิกกระดาษกลับไปดูหน้าก่อนหน้าอย่างรวดเร็ว ภาพวาดหมึกดำของหญิงสาวในชุดโบราณผู้มีดวงตาทรงอำนาจและรอยยิ้มลึกลับปรากฏเด่นชัด อรชรในบันทึก... ผู้หญิงคนเดียวกับที่เคยมีตัวตนอยู่ในประวัติศาสตร์นอกทะเบียนราษฎร์ หญิงสาวผู้เป็นทั้งปริศนาและกุญแจสำคัญในการไขคดีวิญญาณตกค้างทั้งหมดนี้ ทว่า เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากทางเดินมืดทึบเบื้องนอกห้องเก็บเอกสาร กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเงียบสงบกลายเป็นความตึงเครียดในเสี้ยววินาที *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบรรณารักษ์หรือนักศึกษาที่มักจะเดินด้วยความเร่งรีบ แต่เป็นฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และเปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาลจนศรัณย์รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของสนามพลังงานรอบตัว เส้นผมบนต้นคอเริ่มลุกชันโดยสัญชาตญาณ อาจารย์อรชรหันขวับไปทางประตูห้อง สีหน้าที่เคยนิ่งสงบกลับเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ระวังตัวค่ะศรัณย์... พลังงานนี้ไม่ใช่ภูตผีเร่ร่อนทั่วไป" ศรัณย์ไม่รอช้า เขารวบรวมสติ ปลดปล่อยการรับรู้ทางประสาทสัมผัสที่หกออกไปเพื่อตรวจสอบคลื่นความถี่ของพลังงานที่กำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา ในหัวสมองประมวลผลคำนวณความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบแผ่นยันต์โลหะที่สลักลวดลายวงจรไฟฟ้าควอนตัมขึ้นมาเตรียมพร้อม สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกเขาว่า บุคคลที่กำลังเดินมาผู้นี้มีความเชื่อมโยงโดยตรงกับสมุดบันทึกที่เขากำลังถืออยู่ ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกอย่างช้าๆ แรงลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนบนโต๊ะไหววับ เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาในแสงไฟสลัว ร่างนั้นสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มยาวกรอมข้อเท้า ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซีกเงาสลัวบังไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ศรัณย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลมหายใจสะดุด คือใบหน้าด้านที่กระทบกับแสงไฟ... ดวงตาทรงรีคู่นั้น สร้อยคอหยกโบราณที่ห้อยอยู่เหนืออก และโครงสร้างใบหน้าอันเป็นเอกลักษณ์ นั่นคือใบหน้าเดียวกัน... พิมพ์เดียวกันกับ 'อรชร' หญิงสาวในภาพวาดโบราณอายุร่วมร้อยปีที่เปิดอยู่บนโต๊ะตรงหน้าไม่มีผิดเพี้ยน! ทว่า ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้ไม่ใช่ดวงวิญญาณโปร่งแสง แต่เป็นมนุษย์เนื้อหนังมังสาที่มีชีวิตลมหายใจจริงๆ "ค้นหามานาน... ว่าใครกันที่กล้ามาเปิดบันทึกของฉัน" น้ำเสียงนุ่มทว่าเยียบเย็นเอ่ยขึ้น รอยยิ้มของหญิงสาวผู้มาใหม่ส่งตรงมาที่ศรัณย์ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับศรัณย์และอาจารย์อรชรนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — นภากระซิบผี