กับดักของคนใจร้าย

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำบนโต๊ะประชุมหินอ่อนราคาแพงดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในห้องประชุมใหญ่แห่งนี้ ราวกับเสียงก요ชillของใบมีดที่กรีดผ่านความเงียบอันตึงเครียด พิมพ์รตาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งหลังตรง สงบนิ่ง และปล่อยให้รอยยิ้มมุมปากทำหน้าที่เป็นอาวุธสังหารที่ทรงพลังที่สุดในเวลานี้ ดวงตาคู่คมกริบของเธอกวาดมองใบหน้าของคณะกรรมการบริหารและวิศวกรอาวุโสทีละคน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงสง่าของคินน์—ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยใช้ความเย็นชาและตรรกะอันไร้หัวใจบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี แต่วันนี้... เขากำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในฐานะเหยื่อรายแรกของเกมที่เธอเป็นผู้กำหนดกติกา "ดิฉันคิดว่าตัวเลขงบประมาณในส่วนของการคำนวณโครงสร้างฐานรากที่วิศวกรควบคุมโครงการนำเสนอเมื่อครู่ มีความผิดพลาดในระดับที่ยอมรับไม่ได้ค่ะท่านประธาน" น้ำเสียงราบเรียบ ทรงพลัง และเยือกเย็นของพิมพ์รพูดทำลายความเงียบขึ้น เธอดึงเอกสารแผ่นหนึ่งออกมาจากแฟ้ม ชูขึ้นช้าๆ ให้ทุกคนได้เห็นตัวเลขที่ถูกวงด้วยปากกาแดง "หรือบางที... ทีมวิศวกรอาจจะกำลังมองข้ามความปลอดภัยของชีวิตมนุษย์ เพื่อแลกกับการประหยัดต้นทุนตัวเลขหลักล้านให้บริษัทกันแน่คะ?" ความโกลาหลขนาดย่อมเกิดขึ้นทันที เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นรอบโต๊ะประชุม คินน์ขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้นภายใต้ผิวเนื้อสีเข้ม แววตาของเขาที่มองมายังพิมพ์รตานั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนคุกกรุ่น เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและเปราะบางคนนั้น จะกลายร่างเป็นงูพิษที่ซ่อนพิษร้ายไว้รอวันฉกกัดเขาต่อหน้าบอร์ดบริหารระดับสูงเช่นนี้ "คุณพิมพ์รตา..." คินน์เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ความกดอากาศรอบตัวเขาลดฮวบลงจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ "คุณกำลังกล่าวหาว่าทีมวิศวกรทำงานอย่างไร้จรรยาบรรณ กรุณาอธิบายให้ชัดเจน อย่าใช้แค่ความรู้สึกส่วนตัวมาดิสเครดิตโปรเจกต์นี้" พิมพ์รตาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันช่างบาดลึกและเย้ยหยันในคราเดียวกัน เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับท่านั่งให้ดูสง่างามและทรงอำนาจยิ่งขึ้น ก่อนจะก้าวเท้าเข้าหาคินน์ทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย็นยะเยือกของเธอลอยแตะจมูกเขา ชวนให้นึกถึงอดีต... อดีตวันที่เธอเคยร้องขอความเมตตาจากเขา แต่วันนี้ ไม่มีแววตาอ้อนวอนคู่นั้นอีกแล้ว มีเพียงดวงตาที่สะท้อนภาพความพินาศของเขาเท่านั้นที่เขมองเห็น "ความรู้สึกส่วนตัวเหรอคะคุณคินน์?" พิมพ์รตาก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจที่กระฟัดกระเฟียดของชายหนุ่ม เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่แฝงด้วยความเฉียบคมดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ดิฉันใช้ 'ข้อมูล' และ 'หลักฐานทางวิศวกรรม' ที่ผ่านการตรวจสอบมาอย่างละเอียด ไม่ได้ใช้ 'อคติ' หรือ 'ความสะเพร่า' เหมือนอย่างที่ใครบางคนกำลังทำหรอกค่ะ" เธอยื่นแฟ้มเอกสารอีกชุดลงตรงหน้าคินน์ มันคือรายงานการคำนวณรับน้ำหนักของคานหลักโซน A ที่มีลายเซ็นอนุมัติกำกับด้วยชื่อของ 'คินน์' เอง แต่ตัวเลขที่พิมพ์รตาแนบมาเปรียบเทียบในหน้าถัดไปกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง—หากสร้างตามแบบที่คินน์เซ็นอนุมัติ อาคารสถาปัตยกรรมชิ้นเอกนี้จะรับแรงแผ่นดินไหวได้ไม่ถึงมาตรฐานความปลอดภัยขั้นต่ำด้วยซ้ำ! สีหน้าของคินน์เปลี่ยนสีทันที ดวงตาคมกราบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาจำรายงานฉบับนั้นได้แม่นยำ แต่นั่นคือเอกสารฉบับร่างที่เขายังไม่ได้ตรวจสอบขั้นสุดท้าย เหตุใดมันจึงกลายเป็นเอกสารอนุมัติที่ถูกส่งตรงถึงมือคณะกรรมการบริหารได้? มีคนจงใจสลับเอกสารของเขา! และคนที่เข้าถึงห้องทำงานและเอกสารลับของเขาได้ง่ายที่สุดในเวลานี้... ก็มีเพียงแค่คนในทีมของเขาเอง หรือไม่ก็... คินน์เงยหน้าขึ้นสบตาพิมรตาอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดของวิศวกรหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับฟ้าแลบ เขาอ่านความเยือกเย็นและความสะใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มสุภาพของหญิงสาวออกทันที นี่คือกับดัก... เธอจงใจสร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมาเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของเขาต่อหน้าผู้บริหารโดยเฉพาะ! "คุณ..." คินน์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด มือหนากำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "คุณเล่นสกปรก พิมพ์รตา" "ดิฉันไม่ได้เล่นสกปรกค่ะคุณคินน์ ดิฉันแค่กำลังทำหน้าที่ปกป้องโปรเจกต์นี้จากความสะเพร่า... หรือบางที อาจจะเป็นความตั้งใจทุจริตของใครบางคนก็เป็นได้" พิมพ์รตาผละตัวออกมายืนตรงด้วยท่าทีสง่างาม น้ำเสียงของเธอตวัดดังขึ้นเพื่อให้คณะกรรมการทุกคนในห้องได้ยินอย่างชัดเจน "ท่านประธานคะ ดิฉันขอเสนอให้มีการตั้งคณะกรรมการสอบสวนการอนุมัติโครงสร้างของวิศวกรคินน์เป็นการด่วนค่ะ เพื่อความปลอดภัยของบริษัทเราเอง" ประธานกรรมการบริหารพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม สีหน้าของชายสูงวัยเต็มไปด้วยความไม่พอใจเมื่อหันมามองคินน์ "ผมต้องการคำอธิบายเรื่องนี้หลังเลิกประชุมครับคุณคินน์ เอกสารนี่มันหมายความว่ายังไง" คินน์กลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ความภาคภูมิใจในฐานะวิศวกรมือหนึ่งถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เขารู้ดีว่าต่อให้เขาอธิบายตอนนี้ บอร์ดบริหารก็คงไม่ฟังเพราะหลักฐานมันมัดตัวแน่นหนาเกินไป สายตาคมกราบตวัดกลับไปมองพิมพ์รตาด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น เธอกำลังใช้มีดกรีดเนื้อเขาช้าๆ เพื่อให้เขาชดใช้ความเจ็บปวดที่เคยทำไว้กับเธอในอดีตอย่างสาสม การประชุมดำเนินต่อไปอย่างอึดอัด พิมพ์รตานั่งลงที่เดิม รอยยิ้มแห่งชัยชนะระบายอยู่บนใบหน้าสวยหวาน ทว่าในใจลึกๆ กลับไม่ได้รู้สึกเบาสบายอย่างที่ควรจะเป็น ความแค้นได้รับการชำระไปทีละเปลาะ แต่มันกลับทิ้งความว่างเปล่าไว้เบื้องหลัง ทว่า เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ทุกคนทยอยเดินออกจากห้อง คินน์ลุกขึ้นยืนเป็นคนสุดท้าย ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวพิมพ์รตาที่กำลังเก็บเอกสารใส่กระเป๋า กลิ่นอายความดุดันและอันตรายแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก "คุณเก่งมาก พิมพ์รตา..." คินน์ก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าว "คุณอยากทำลายผมมากใช่ไหม? อยากเห็นผมพินาศคามือคุณมากใช่ไหม?" พิมพ์รตาชะงักมือที่กำลังเก็บปากกา เธอนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของเธอแข็งกร้าวไร้ความปราณี ไม่เหลือเยื่อใยแห่งอดีตใดๆ ทั้งสิ้น "ใช่ค่ะ" เธอกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทและเยือกเย็นยิ่งกว่า "เพราะสิ่งที่ฉันได้รับในอดีต มันเจ็บปวดและทรมานมากกว่าที่คุณกำลังเจอตอนนี้เป็นร้อยเท่า จำความรู้สึกนี้ไว้นะคะคุณคินน์... เพราะนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของนรกที่คุณสร้างขึ้นมาเอง" พูดจบ พิมพ์รตาก็สะบัดหน้าหนี เตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องประชุมเพื่อปล่อยให้เขาจมอยู่กับความพ่ายแพ้ แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะแตะถึงลูกบิดประตู เสียงทุ้มต่ำและประโยคหนึ่งจากปากของคินน์ ก็หยุดฝีเท้าของเธอให้แข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูยักษ์ "ถ้าการแก้แค้นของคุณมันทำให้คุณสะใจนัก... แล้วลูกของเราล่ะพิมพ์รตา คุณจะอธิบายเรื่องเด็กผู้ชายคนนั้นที่หน้าตาเหมือนผมทุกกระเบียดนิ้วให้เขารู้ว่ายังไง ว่าแม่ของเขาใช้เขาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นพ่อตัวเองงั้นเหรอ?" หัวใจของพิมพ์รคาราวกับหยุดเต้น ร่างกายชาดิกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความลับที่เธอพยายามปกปิดและซ่อนเร้นไว้สุดชีวิต... ถูกกระชากออกมาเปิดเผยท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมที่ว่างเปล่าแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดิ่งลึกไปกับเกมแก้แค้นบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!