คำโกหกที่งดงาม

“ถ้าคุณยอมเซ็นชื่อลงในเอกสารยอมรับความผิดนี้ ทุกอย่างจะจบลงที่ตรงนี้ พิมพ์รตา” เสียงของคินน์ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง แต่แววตาของเขากลับไหวระริกเหมือนเปลวเทียนที่ใกล้จะดับ พิมพ์รตาวางปากกาด้ามหรูลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา เสียงกระทบกันของโลหะและเนื้อไม้ดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบเชียบ เธอเงยหน้าขึ้นมองอดีตสามีด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งขั้วโลก “คุณกำลังบอกให้ฉัน... ปล่อยให้วิศวกรที่หละหลวมในทีมคุณลอยนวล เพื่อแลกกับความสำเร็จจอมปลอมที่ชื่อว่า ‘ความรับผิดชอบ’ งั้นหรือคะ คินน์?” พิมพ์รตาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เธอขยับตัวเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกับกลิ่นไอของความเย็นชา ทำให้คินน์ต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปมองเอกสารกองโตตรงหน้าแทน “ไม่ใช่ความสำเร็จจอมปลอม แต่มันคือการรักษาโปรเจกต์นี้ไว้ หากข่าวเรื่องแบบโครงสร้างผิดพลาดรั่วไหลออกไป ชื่อเสียงของคุณ... และบริษัทคุณจะกลายเป็นแค่เศษขยะในตลาดก่อสร้าง” คินน์กัดฟันแน่น สันกรามของเขาปูดนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “ผมทำเพื่อคุณ” “เพื่อฉัน? หรือเพื่อรักษาเกียรติของตัวเองที่ไม่ยอมรับว่าคนในทีมที่คุณเลือกมากับมือ... มันไร้ประสิทธิภาพ” พิมพ์รตาเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนข้างหลังเขา กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของเธอยังคงเป็นกลิ่นที่คินน์คุ้นเคยดี มันเป็นกลิ่นที่เคยอบอวลอยู่ในบ้านที่พวกเขาเคยสร้างร่วมกัน ก่อนที่มันจะพังทลายลงด้วยรอยร้าวที่ไม่มีวันประสาน “ฉันเคยโง่ให้คุณหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าในอดีต แต่จำไว้ให้ดีนะคะคินน์... วันนี้ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้คุณจูงจมูกด้วยคำว่า ‘รัก’ หรือ ‘หน้าที่’ อีกต่อไปแล้ว” นิ้วเรียวสวยของพิมพ์รตาไล้ไปตามปกเสื้อสูทของชายหนุ่ม ก่อนจะหยุดที่หัวไหล่แล้วผลักเบาๆ “ถ้าคุณอยากเป็นฮีโร่ที่รับความผิดแทนทีมงานนัก ก็เชิญค่ะ แต่ดิฉันไม่มีทางเอาอนาคตของบริษัทไปเสี่ยงกับคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งความซื่อสัตย์ในวิชาชีพ” คินน์หันขวับมามองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด “พิมพ์... คุณไม่เข้าใจหรอกว่าถ้าเอกสารนี้ไม่ได้รับการเซ็น ใครที่จะต้องรับผิดชอบชีวิตของคนงานที่อยู่ในไซต์ก่อสร้างนั้นจริงๆ ถ้าผมเป็นคนเซ็นชื่อแทน ผมจะจัดการทุกอย่างให้เงียบที่สุด และคุณจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น” “คุณกำลังเล่นบทบาทนักบุญหรือคะ?” พิมพ์รตาแค่นหัวเราะ “ช่างน่าขำสิ้นดี ในตอนที่เราแต่งงานกัน คุณไม่เคยแม้แต่จะรับฟังความคิดเห็นของฉันด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้กลับมาบอกว่าจะยอมแบกทุกอย่างไว้เพื่อฉันอย่างนั้นหรือ?” คำพูดของเธอเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจคินน์ เขาพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่พิมพ์รตากลับถอยห่างอย่างรวดเร็วราวกับเขาเป็นสิ่งปฏิกูลที่น่ารังเกียจ “ถ้าคุณทำแบบนั้นจริงๆ ชีวิตการทำงานของคุณจะจบลงทันทีที่คำสั่งพักงานออกมา” พิมพ์รตาพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นกระซิบ แต่ทว่าเชือดเฉือนถึงขั้วหัวใจ “คุ้มไหมคะ กับการปกป้องลูกน้องที่แม้แต่มารยาททางวิศวกรรมยังไม่มี?” คินน์เงียบไปนาน ความเงียบนั้นหนาแน่นและบีบคั้นจนเกือบจะหายใจไม่ออก ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบปากกาบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย “ผมเลือกแล้ว พิมพ์... ผมเลือกที่จะปกป้องสิ่งที่คุณสร้างมา ต่อให้มันหมายความว่าผมจะต้องสูญเสียทุกอย่างไปก็ตาม” เขาก้มลงจรดปากกาลงบนเอกสารนั้น แผ่นหลังของเขาดูโดดเดี่ยวและพ่ายแพ้อย่างน่าสมเพชในสายตาพิมพ์รตา แต่นั่นกลับทำให้ความแค้นในใจของเธอไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว เธอเกลียดเขา... เกลียดความเสียสละที่ดูเหมือนสูงส่งนี้ เพราะมันทำให้เธอกลายเป็นตัวร้ายในสายตาของตัวเอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากหน้าประตูก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวแรงจนน่าตกใจ พิมพ์รตาขมวดคิ้ว ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยเลขาคนสนิทของเธอที่หน้าตาตื่นตระหนก “คุณพิมพ์คะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ!” เลขาสาวรีบเดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ “มีคนส่งของชิ้นนี้มาให้ที่หน้าบริษัท โดยระบุชื่อว่าเป็นของ... ของคุณคินน์ค่ะ แต่พอดิฉันตรวจดูตามที่ระบุไว้ว่าเป็นเอกสารด่วนจากคลินิก... เลยรีบเอามาให้ค่ะ” คินน์ชะงักมือที่กำลังจะจรดปากกา เขามองซองเอกสารนั้นด้วยความฉงน พิมพ์รตาเองก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่แล่นปราดเข้ามาในอก เธอเดินเข้าไปแย่งซองนั้นมาถือไว้เองด้วยใจที่เต้นรัว “นี่มันอะไรคะคินน์?” “ผมไม่รู้” คินน์ตอบสั้นๆ ก่อนจะดึงซองนั้นมาเปิดออกด้วยความรวดเร็ว นิ้วของเขาหยิบแผ่นกระดาษออกมา กระดาษแผ่นนั้นคือผลการตรวจที่ใครบางคนเจตนาทิ้งไว้ให้เห็น ดวงตาของคินน์เบิกกว้างเมื่ออ่านหัวข้อเอกสารที่ระบุว่า ‘รายงานผลการตรวจเปรียบเทียบดีเอ็นเอ (DNA Paternity Test)’ ลมหายใจของเขาสะดุดกึกเมื่อสายตาเลื่อนไปเห็นชื่อ ‘เด็กชายธันวา’ และ ‘นายคินน์’ พร้อมกับเปอร์เซ็นต์ความน่าจะเป็นที่สูงถึง 99.99% คินน์ทำซองเอกสารหลุดมือ กระดาษแผ่นนั้นปลิวร่วงลงบนพื้นห้องประชุม สายตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง... ผู้หญิงที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้มีแค่ความแค้นซ่อนไว้ในดวงตา แต่ยังมี ‘ชีวิต’ อีกหนึ่งชีวิตที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดิ่งลึกไปกับเกมแก้แค้นบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!