ไถ่บาปด้วยเวลา

กลิ่นกาแฟดำที่เยียบเย็นจนจืดชืดบนโต๊ะทำงาน ไม่ได้ช่วยให้เปลือกตาที่หนักอึ้งของคินน์กระเตื้องขึ้นเลยแม้แต่น้อย หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาสว่างวาบสะท้อนภาพโครงสร้างเหล็กวิศวกรรมที่ซับซ้อน ตัวเลขและสมการทางคณิตศาสตร์นับร้อยบรรทัดวิ่งวนอยู่ในหัวจนสมองแทบระเบิด แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจเขามากยิ่งกว่าตัวเลขเหล่านั้น คือความผิดพลาดมหันต์ในแบบแปลนโครงการมิกซ์ยูสล้านล้านที่กำลังจะพังครืนลงมา หากเขาไม่แก้ไขมันให้แล้วเสร็จภายในรุ่งสาง "คุณคินน์คะ ทางทีมจัดซื้อแจ้งว่า วัสดุกันซึมล็อตใหม่ยังติดอยู่ที่ศุลกากรค่ะ ถ้าวันนี้เอกสารเคลียร์ไม่ผ่าน... กำหนดการเทปูนฐานรากพรุ่งนี้เช้าต้องเลื่อนแน่นอนค่ะ" เสียงของเลขาหน้าห้องดังผ่านอินเตอร์คอมด้วยความร้อนรน แต่คินน์เพียงแต่หลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเหนื่อยล้าที่กัดกินไขกระดูกมาสามวันเต็ม เขารู้ดีว่าความผิดพลาดครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความสะดุดของห่วงโซ่อุปทาน แต่มันคือวิบากกรรมที่เขาต้องชดใช้—วิบากกรรมที่เขาสร้างขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต เมื่อหลายเดือนก่อน เขามองข้ามทุกเสียงท้วงติงของพิมพ์รตา ปล่อยให้เธอแบกรับความกดดันมหาศาลจากบริษัทสถาปนิกและครอบครัวโดยไม่มีแม้แต่คำปลอบโยน เขาเคยคิดว่าโลกใบนี้หมุนไปตามตรรกะและเหตุผลที่เขากำหนด แต่ในวันนี้ โลกของเขากำลังพังทลายลงด้วยน้ำมือของหญิงสาวผู้เคยถูกเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกสลาย พิมพ์รตาในเวลานี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่คอยนั่งรอเขาВозвратกลับคอนโดมิเนียมยามดึกดื่นอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่เฉียบคมดุจใบมีดโกน ทุกย่างก้าวที่เธอเดินคือการบีบพื้นที่หายใจของเขาให้แคบลงเรื่อยๆ ผ่านเกมแก้แค้นที่เธอไม่ได้ใช้แม้แต่อารมณ์รุนแรง แต่ใช้ความเงียบงันและความไร้ปราณีค่อยๆ บดขยี้ความมั่นใจของเขาให้แหลกคามือ คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่โซเซเล็กน้อยด้วยความอ่อนเพลีย เขาเดินไปที่กระจกใสบาน ใหญ่มองออกไปเบื้องล่างที่แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องยังคงสว่างไสว กรุงเทพมหานครยามตีสามไม่เคยหลับใหล เช่นเดียวกับความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจของเขาไม่เคยหยุดพัก นิ้วเรียวหนากดโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเพื่อติดต่อไปยังผู้รับเหมาหลัก เสียงสัญญาณดังอยู่นานโขก่อนจะมีเสียงงיתงุดเงี้ยวตอบกลับมา แต่คินน์ไม่มีเวลามาใส่ใจมารยาททางสังคม เขากรอเสียงต่ำและทรงพลังด้วยความเด็ดเดี่ยว "ผมต้องการให้คุณระดมคนเพิ่มอีกสามเท่าหน้างานตอนนี้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมจะรับผิดชอบส่วนต่างเอง ขอแค่พรุ่งนี้เช้าคานรับน้ำหนักต้องได้มาตรฐานร้อยเปอร์เซ็นต์" "คุณคินน์ครับ ดึกป่านนี้แล้วนะ อีกอย่างงบประมาณตรงนี้..." ปลายสายอิดออด "ผมบอกให้ทำ!" คินน์ตวาดลั่นห้องทำงาน กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "ถ้าโครงการนี้ล่ม หัวของคุณและผมก็ไม่มีที่ซุกหัวนอนเหมือนกัน ทำตามที่ผมสั่ง!" เขากดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงอีกครั้ง ความเครียดขดตัวเป็นก้อนแข็งอยู่ในอก คินน์กุมขมับแน่นเมื่อภาพใบหน้าเรียบเฉยและสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของพิมพ์รตาผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ในวันที่เธอยื่นเอกสารฟ้องหย่าและถอดแหวนแต่งงานวางไว้บนโต๊ะ เธอไม่ได้หลั่งน้ำแม้แต่หยดเดียว มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่บาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ *"คุณคิดมาตลอดว่าคุณคือนักคำนวณที่เก่งกาจที่สุดในห้องนี้ใช่ไหมคะคุณคินน์... แต่น่าเสียดาย ที่คุณคำนวณทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ ยกเว้นก็แต่... หัวใจของคนที่คุณรัก"* คำพูดของเธอยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทุกหยาดหยดของความเหนื่อยยากที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ มันเป็นเพียงเสี้ยวเดียวของความโดดเดี่ยวที่พิมพ์รตาเคยต้องเผชิญในวันที่เธอกุมท้องร้องไห้ลำพังในโรงพยาบาล ขณะที่เขากำลังนั่งประชุมโปรเจกต์นับร้อยล้านโดยไม่สนใจว่าภรรยาของตัวเองจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร คินน์เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบกรอบรูปใบเล็กที่คว่ำหน้าไว้ออกมา พลิกดูภาพถ่ายวันแต่งงานที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงพิธีกรรมไร้สาระ ในภาพนั้น พิมพ์รตาสวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ รอยยิ้มของเธอบางเบาแต่แววตากลับประกายความหวังเต็มเปี่ยม... ความหวังที่เขาเป็นคนทำลายมันลงกับมือด้วยความเย็นชาของตัวเอง "ผมกำลังไถ่บาปอยู่นะพิมพ์..." เขาพึมพำกับความว่างเปล่า หยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาตลอดชีวิตไหลรินลงมาเงียบๆ บนพวงแก้มตอบ แต่อารมณ์เหล่านั้นถูกปัดตกไปอย่างรวดเร็วเมื่อเสียงแจ้งเตือนอีเมลในคอมพิวเตอร์ดังขึ้น เขาคลิกเปิดไฟล์ด้วยมือที่สั่นเทา คิดว่ามันคงเป็นรายงานความเสียหายจากหน้างานอีกระลอก แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ กลับไม่ใช่เอกสารทางวิศวกรรม มันคือภาพถ่ายใบเสร็จค่าใช้จ่ายของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งเมื่อสี่ปีที่แล้ว ระบุชื่อผู้ป่วยคือ 'พิมพ์รตา' และข้างใต้ข้อความนั้น มีการแนบบันทึกทางการแพทย์ที่ระบุรายละเอียดเกี่ยวกับการสูญเสียบุตรในครรภ์เนื่องจากภาวะความเครียดสะสมและการขาดการดูแลเอาใจใส่อย่างเหมาะสม ดวงตาคมกริบของคินน์เบิกกว้างขึ้น ลมหายใจสะดุดกكَกุมหน้าอกซ้ายโดยอัตโนมัติราวกับถูกใครเอามีดมากรีดซ้ำลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันตกสะเก็ด ข้อมูลลับชุดนี้ถูกส่งมาจากอีเมลนิรนาม แต่หัวข้ออีเมลสั้นๆ ที่แนบมาด้วยกลับทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง *'ของขวัญชิ้นต่อไปสำหรับความพยายามในการไถ่บาปของคุณ... อดีตสามีผู้แสนดี'* ก่อนที่คินน์จะทันได้ตั้งสติ ประตูห้องทำงานส่วนตัวของเขาก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ร่างระหงของพิมพ์รตาในชุดสูทสีดำเข้ารูปก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามและเยือกเย็น เธอยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาที่คมปลาบราวกับจะเชือดเฉือนเนื้อหนังให้หลุดลุ่ย พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้มีความยินดีเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "ทำงานหนักขนาดนี้ เพื่อจะชดใช้ความผิดพลาด หรือเพื่อหวังจะไถ่บาปให้ลูกที่ตายไปกันแน่คะ... คุณคินน์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่านี้ด้วยกันนะคะ