เกมการเมืองในออฟฟิศ

แฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงถูกกระแทกด้วยฝ่ามือของพิมพ์รตาอย่างไม่เบามือนัก เสียงกระดาษกระทบกันดังสนั่นห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดัง สะท้อนความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะคว้าจับต้องได้ในอากาศ รอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอใช้สวมหน้ากากเข้าหาศัตรูทางธุรกิจมาตลอดหลายเดือนนี้ บัดนี้ได้มลายหายสิ้น เหลือเพียงแววตาดุดั่งคมมีดโกนที่พร้อมจะเฉือนเนื้อคนให้ขาดเป็นวิ่นๆ โดยไม่หลั่งน้ำตา "คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมสนุกอยู่สินะคะ... คุณนภัทร" พิมพ์รตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำนั้นกลับหนักหน่วงและเย็นยะเยือกจนคู่สนทนาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นภัทร—ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจเบื้องหลังการประมูลโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่เธอและคินน์กำลังแย่งชิงกันอยู่—หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปล่อยให้ความเงียบเข้ามากดดันบรรยากาศระหว่างพวกเขา "เกมมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ คุณพิมพ์รตา... หรือว่าคุณกลัวว่าความลับที่เคยทำไว้กับอดีสามีสุดที่รักของคุณ จะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานกลางที่ประชุมผู้ถือหุ้นกันแน่?" คำพูดนั้นจี้เข้าตรงบาดแผลฉกรรจ์ในอดีตที่พิมพ์รตาพยายามเอาอิฐหนาๆ ถมฝังกลบมันไว้ ภาพเหตุการณ์ในคืนวันมืดมนเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาหลอกหลอน คืนที่เอกสารสำคัญทางวิศวกรรมถูกสับเปลี่ยน คืนที่เธอถูกปรักำว่าทรยศหักหลังบริษัทของคินน์เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว และคืนที่ความไว้วางใจทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าต่อตา โดยที่เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะอ้าปากแก้ตัว เพราะหลักฐานทุกชิ้นมันชี้ตรงมาที่เธอราวกับมีใครจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบ และวันนี้... คนที่อยู่เบื้องหลังเงาสกปรกนั้นกำลังนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าเธอ "อย่ามาทำเป็นพูดจา ใช้วิธีสกปรกแบบเดิมๆ อีกเลยค่ะ" พิมพ์รตาแค่น "คุณคิดว่าฉันยังเป็นเด็กสาวอ่อนต่อโลกที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำเหมือนเมื่อก่อนหรือไงคะ? ถ้าคุณคิดจะเอาเรื่องปลอมๆ ในอดีตมาขู่ฉันล่ะก็ เชิญตามสบายเลยค่ะ... เพราะคนที่ควรจะกลัวความจริงที่จะปรากฏในวันนี้ ไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นคุณต่างหาก!" เธอกระแทกแฟ้มเอกสารอีกชุดลงบนโต๊ะ เอกสารแผ่นสุดท้ายที่ถูกดึงออกมาโชว์หร่าต่อหน้านภัทรคือหลักฐานการโอนเงินนอกระบบจากบัญชีบริษัทคู่แข่ง เข้าสู่บัญชีลับของนภัทรเมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมด้วยลายเซ็นและภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่มัดตัวเขาไว้อย่างดิ้นไม่หลุด สีหน้าของนภัทรเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นซีดเผือดในทันที รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของเขาแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเดือดดาลถึงขีดสุด ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต คินน์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวเดินที่มั่นคงและดุดัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มแผ่รังสีความเย็นชาออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง วิศวกรหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและความถูกต้องมาตลอดชีวิต มองสลับระหว่างใบหน้าซีดเผือดของนภัทรและแววตาวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยความแค้นของพิมพ์รตา เขายังคงจดจำความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในอดีตได้ดี แต่ในขณะเดียวกัน สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนระคนสงสัย เมื่อเห็นเอกสารหลักฐานคดีทุจริตวางอยู่เต็มโต๊ะ "นี่มันเรื่องอะไรกัน..." คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังพอที่จะหยุดทุกความเคลื่อนไหวในห้องได้ทันที "พิมพ์... คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ หรือว่าทั้งหมดนี่... มันเป็นแผนที่คุณร่วมมือกับนภัทรตั้งแต่แรกเพื่อตลบหลังผม?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเก่า พิมพ์รตากัดริมฝีปากแน่นจนหลั่งเลือด รสชาติคาวสนิมคละคลุ้งในโพรงปาก แต่เธอปฏิเสธที่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้ได้เห็นอีกเป็นครั้งที่สอง สายตาที่เธอมองคินน์เต็มไปด้วยความผิดหวังและเย้ยหยันในโชคชะตา "ใช่ค่ะ! ฉันมันผู้หญิงร้ายกาจ คนเห็นแก่ตัวที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเหยียบหัวคนอื่นขึ้นไป!" พิมพ์รตาตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอฝืนกลืนมันกลับลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว "คุณอยากจะคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหนก็เชิญเลยค่ะคุณคินน์ เพราะต่อให้ฉันอธิบายจนปากเปียกปากแฉะ คนอย่างคุณก็ไม่เคยเชื่อมั่นในตัวฉันอยู่แล้ว!" คินน์นิ่งงันไปกับคำตอบนั้น หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำด้วยความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินมาเนิ่นนาน เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอหมายจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเรียวไว้เพื่อไถ่ถามความจริง แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนตัวเธอ เสียงฝีรบกวนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของนภัทรก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางหงายอยู่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนรูปถ่ายจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องพักของพิมพ์รตา ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบหน้าตาน่ารักน่าชัง กำลังยืนถือตุ๊กตาวิศวกรตัวโปรด โดยมีพี่เลี้ยงสาวคอยกางร่มให้อยู่ด้านข้าง และที่สำคัญที่สุด... โครงหน้าและดวงตากลมโตคู่นั้น ถอดแบบพิมพ์มาDมาจากใบหน้าของคินน์ราวกับแกะ คินน์ชะงักกึก สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นโดยบังเอิญ ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายชาวาบไปทั้งร่างราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางกระหม่อม เมื่อภาพเด็กชายปริศนาคนนั้นสะท้อนเข้ามาในดวงตา พร้อมกับคำนวณย้อนเวลากลับไปสู่วันที่เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสี่ปีที่แล้ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่านี้ด้วยกันนะคะ