ความลับที่ยังไม่ได้เปิดเผย

"เปิดมันสิคะ... หรือว่ากลัวว่าความจริงบางอย่าง มันจะแ스ดงธาตุแท้ของคุณออกมาให้ทุกคนในห้องนี้ได้เห็นกันแน่?" น้ำเสียงเยียบเย็นแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ซองเอกสารสีน้ำตาลที่นอนสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะประชุมตัวยาว เปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ พิมพ์รตาจ้องมองมันด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ดวงตาคู่สวยของสถาปนิกสาวฉายแววไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความเยือกเย็นอันเป็นเกราะกำบังจะถูกดึงกลับมาสวมทับไว้อย่างรวดเร็ว เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ คินน์นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้ความรู้สึกในทุกสถานการณ์ กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น บรรยากาศรอบตัวของอดีตสามีแผ่รังสีความตึงเครียดออกมาอย่างชัดเจน เขารู้ดีว่าซองเอกสารในนั้นคืออะไร และนั่นคือสิ่งที่เขาพยายามกลบฝังมันไว้ใต้ซากปรักหักพังของชีวิตแต่งงานที่ล่มสลายมาตลอดหลายปี แต่ทว่า... ก่อนที่นิ้วเรียวของพิมพ์รตาจะเอื้อมไปแตะซองเอกสารนั้น เสียงผลักประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามผู้ไม่ได้รับเชิญ ก้าวเข้ามาทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ลงอย่างไม่เกรงใจใคร "อุ๊ย... ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าให้แล้วสินะคะเนี่ย?" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่แฝงไว้ด้วยความเยาะเย้ยถากถางดังขึ้น ‘ศרוชา’ รองประธานฝ่ายการตลาดคนใหม่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ ชุดสูทเข้ารูปสีเพอร์เฟกต์รับกับใบหน้าที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีต เธอกวาดสายตาคมปลาบมองคนทั้งคู่สลับกับซองเอกสารบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ รอยยิ้มแบบที่พิมพ์รตาเกลียดเข้าไส้ พิมพ์รตาชักมือกลับทันที เธอนั่งหลังตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของสถาปนิกแถวหน้า "ถ้าคุณศรุติมาทราบว่าเป็นการขัดจังหวะ ก็ควรจะเคาะประตูก่อนเข้ามานะคะ ที่นี่คือห้องประชุมลับของโครงการ ไม่ใช่พื้นที่สาธารณะ" ศรุติมาไวกว่าที่คิด หล่อนยักไหล่เบาๆ เดินน่องเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมมากขึ้นโดยไม่มีใครอนุญาต ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ขอบโต๊ะฝั่งตรงข้าม ใกล้กับซองเอกสารเจ้าปัญหา "แหม, คุณพิมพ์ก็พูดเกินไปค่ะ พอดีฉันได้ยินข่าวลือหนาหูมาว่า โปรเจกต์พันล้านนี้กำลังจะมี 'ปัญหาใหญ่' ซ่อนอยู่ใต้พรม ฉันในฐานะผู้บริหารฝ่ายการตลาด ก็เลยต้องรีบมาตรวจสอบความเรียบร้อย... เผื่อว่าความลับอะไรที่พวกคุณกำลังปิดบังอยู่ มันจะส่งผลกระทบกับบริษัทของเราโดยรวม" ดวงตาของศรุติมาจ้องมองคินน์ด้วยประกายวิบวับที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แค่ความสนใจทางธุรกิจ แต่มันมีความเจ้าเล่ห์และความพึงพอใจอย่างประหลาดซ่อนอยู่ข้างใน คินน์ขยับตัวเล็กน้อย สีหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยเย็นชาอย่างรวดเร็ว แต่พิมพ์รตารู้จักผู้ชายคนนี้ดี... ความนิ่งนั้นคือการพยายามควบคุมความโกรธที่กำลังปะทุอยู่ข้างใน "คุณศรุติมามีธุระอะไรก็ว่ามาค่ะ ถ้าไม่มี เชิญออกไปก่อนค่ะ พวกเรากำลังคุยงานกันอยู่" พิมพ์รตาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดดุจคมมีด "งานเหรอคะ?" ศรุติมาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง "ฉันนึกว่าพวกคุณกำลังเคลียร์ 'บัญชีส่วนตัว' กันเสียอีก... ว่าแต่ ในซองนั้นคืออะไรหรือคะ? หรือว่าเป็นเอกสารสำคัญเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว... อดีตที่ยังสะสางไม่จบระหว่างคุณสองคน?" บรรยากาศในห้องดิ่งลึกจนแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ พิมพ์รตากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปลาบในอกตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถูกจี้ใจดำ ผู้หญิงคนนี้รู้มากแค่ไหน? หรือว่า... การปรากฏตัวของศรุติในวันนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรก? คินน์เงยหน้าขึ้น ดวงตาดุจเหยี่ยวของเขาหันไปจ้องมองศรุติมาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาอย่างน่ากลัว "คุณพูดมากเกินไปแล้ว ศรุติมา ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" "อุ๊ย ตายจริง คุณคินน์โกรธเหรอคะเนี่ย?" ศรุติมายิ้มเยาะอย่างไร้ความเกรงกลัว หล่อนโน้มตัวลงมาใช้มือแตะเบาๆ ที่มุมซองเอกสารสีน้ำตาลนั้น พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ได้ยินกันทุกคน "อย่าเพิ่งใจร้อนไล่ฉันเลยค่ะ เพราะสิ่งที่อยู่ในนี้... มันไม่ได้มีแค่เรื่องหย่าร้างหรือทรัพย์สินแบ่งกันไม่ลงตัวหรอกนะคะ..." พิมพ์รตาเบิกตากว้างขึ้นทันที หัวใจกระหน่ำซัดรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เมื่อศรุติมาเอ่ยประโยคต่อมาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "...แต่มันคือผลตรวจสุขภาพและประวัติการรักษาพยาบาล เมื่อสี่ปีก่อน... ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เติบโตมาโดยไม่มีพ่อต่างหากล่ะคะ!" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของพิมพ์รตาก็ชาหนึบไปทั้งตัว ราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำลงมากลางใจซ้ำสอง คินน์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความตกตะลึง สีหน้าของวิศวกรหนุ่มถอดสีจนซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความระทึกและคาดไม่ถึง ขณะที่ศรุติมากระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ พร้อมกับค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวแกะซองเอกสารนั้นออกต่อหน้าต่อตาพวกเขาทั้งคู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่านี้ด้วยกันนะคะ