แผนซ้อนแผน

"คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ พิมพ์รตา?" เสียงทุ้มต่ำของคินน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมส่วนตัว กลิ่นไอของกาแฟดำที่เย็นชืดบนโต๊ะดูจะฉุนกึกกว่าปกติ มือหนาของวิศวกรหนุ่มวางแปลนโครงสร้างฉบับแก้ไขลงบนโต๊ะด้วยแรงที่ไม่เบานัก สายตาคมกริบของเขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ราวกับต้องการจะเฉือนทะลุเข้าไปดูถึงขั้วหัวใจที่เขาเคยทุบทำลายมันด้วยมือของตัวเองเมื่อหลายปีก่อน พิมพ์รตาไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเพียงแค่ขยับยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันบาดลึกพอที่จะทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น มือเรียวสวยเลื่อนเอกสารสัญญาฉบับใหม่ไปข้างหน้าอย่างใจเย็น "เกมเหรอคะ?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีจังหวะเว้นวรรคที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "คินน์คะ ในโลกธุรกิจ... คนที่ชอบพูดคำว่าเกม มักจะเป็นคนที่เล่นแพ้จนเสียหลักไปแล้วต่างหาก ดิฉันแค่กำลังทำในสิ่งที่สถาปนิกควรทำ คือการสร้างโครงสร้างที่มั่นคง... ไม่ใช่ปล่อยให้มันถล่มลงมาเพราะความประมาทของใครบางคน" คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง กรามของเขากระตุกขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด ความนิ่งของเธอในเวลานี้ต่างจาก 'พิมพ์รตา' คนเดิมที่เขารู้จักอย่างสิ้นเชิง คนที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาหันมามองเพียงเศษเสี้ยวความสนใจหายไปไหน? ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือรูปปั้นน้ำแข็งที่มีพิษสงรอบตัว "ผมเช็กประวัติบริษัทที่คุณเพิ่งร่วมทุนด้วย... บริษัทนอมินีที่ไม่มีตัวตนจริงในตลาดหุ้น และที่สำคัญ..." คินน์โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ กดดันด้วยแววตาที่สั่นไหวด้วยความระแวง "ทำไมเงื่อนไขในสัญญาข้อที่ 14 ถึงระบุชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่เป็นชื่อย่อที่ผมคุ้นเคยนัก?" หัวใจของพิมพ์รตากระตุกวูบ แต่นั่นก็แค่เสี้ยววินาที เธอควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติได้รวดเร็วกว่าที่เขาจะทันสังเกตเห็น เธอประสานมือเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "ความคุ้นเคยไม่ใช่หลักฐานนะคะ คินน์" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "หรือว่าคุณกำลังกลัว? กลัวว่าอาณาจักรที่คุณสร้างมาด้วยความเย่อหยิ่ง จะถูกคนที่คุณเคยเหยียบย่ำกลับมาเขย่าจนพังพินาศในวันหนึ่ง?" "ผมไม่เคยกลัวความจริง" คินน์เค้นเสียง "แต่ผมเกลียดความลับ... โดยเฉพาะความลับที่ถูกห่อหุ้มด้วยท่าทางใสซื่อของคุณ" "งั้นก็เลิกหาคำตอบในสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงเสียทีค่ะ" พิมพ์รตาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสสีเข้มขับเน้นรูปร่างที่สง่างามของเธอให้ดูโดดเด่นและทรงอำนาจ เธอเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนข้างหลังเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูแพงและเย็นเยียบแตะเข้าที่ปลายจมูกของชายหนุ่ม "โฟกัสกับงานโครงสร้างเถอะค่ะ เพราะถ้าตึกนี้สร้างไม่เสร็จตามกำหนด คนที่จะพังไม่ใช่แค่บริษัท... แต่เป็นชื่อเสียงที่คุณหวงแหนนักหนา" คินน์หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของอดีตภรรยาอย่างไม่วางตา เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่ง เขาเคยสัมผัสผิวเนียนละเอียดนี้ด้วยความทะนุถนอม แต่ในตอนนี้... ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบกลับกั้นด้วยกำแพงแห่งความชิงชังที่เขาสร้างขึ้นเอง "คุณเปลี่ยนไปมากนะ" เขารำพึง แววตาอ่อนลงชั่ววูบจนคนถูกมองใจสั่น "ทำไมถึงต้องใจร้ายขนาดนี้?" "ดิฉันไม่ได้ใจร้ายค่ะคินน์" เธอโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหูเขา เสียงของเธอแผ่วเบาแต่คมกริบ "ดิฉันแค่เรียนรู้ที่จะทำตัวให้เหมือนคุณ... คนที่มองความรักเป็นเพียงตัวเลข และมองคนเป็นแค่บันได" คินน์คว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงบีบที่ส่งผ่านมือมาทำให้พิมพ์รตารู้สึกถึงความโหยหาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความโกรธเคือง ทั้งคู่ต่างหยุดชะงัก จังหวะหัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เป็นวินาทีที่ความเกลียดชังและถ่านไฟเก่าที่มอดดับไปแล้วกำลังถูกเขี่ยให้กลับมาลุกโชนอีกครั้งในรูปแบบที่อันตรายกว่าเดิม ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด เลขาส่วนตัวของคินน์เดินหน้าตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ "คุณคินน์คะ... มีสายด่วนจากโรงพยาบาลที่ดูแลคุณแม่คุณโทรเข้ามาแจ้งเรื่องผลตรวจ DNA ของเด็กที่พบในอาคารไซต์งานก่อสร้างค่ะ พวกเขาส่งไฟล์ผลตรวจมาให้ด่วน..." คินน์ปล่อยข้อมือพิมพ์รตาทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสับสนขั้นรุนแรง เขาเงยหน้ามองพิมพ์รตาที่นิ่งงันไปเหมือนถูกสาป เลขาเลื่อนแท็บเล็ตไปวางตรงหน้าคินน์โดยที่พิมพ์รตาไม่มีโอกาสขยับไปขัดขวาง คินน์ก้มลงมองผลตรวจที่ปรากฏบนหน้าจอ แสงจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างของเขา นิ้วของเขาที่สั่นเทาเลื่อนดูข้อมูลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชะงักค้างที่บรรทัดสุดท้าย... บรรทัดที่ระบุความสัมพันธ์ทางสายเลือด เขาเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์รตาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ทั้งความตกตะลึง ความเจ็บปวด และความจริงที่พุ่งเข้าใส่เขาราวกับห่ากระสุน "นั่นไม่ใช่ลูกของคุณ..." พิมพ์รตาเอ่ยเสียงสั่น พยายามจะก้าวถอยหลัง แต่คินน์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม "ถ้าไม่ใช่ลูกของผม... แล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงมีรอยปานที่หลังใบหูเหมือนกับผมไม่มีผิดเพี้ยนแบบนี้ล่ะ พิมพ์รตา?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดิ่งลึกไปกับเกมแก้แค้นบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!