พริ้งกับมิติลับที่ไม่มีใครรู้

"ถ้าพวกคุณยังไม่อยากให้วิญญาณในกล่องนี้มันหลุดออกไปกินตับไตไส้พุงจนเกลี้ยงห้องนี้ กรุณาหุบปากแล้วถอยหลังไปสามก้าวเดี๋ยวนี้ครับ!" เสียงของก้องตวาดลั่นท่ามกลางความโกลาหล กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งออกมาจากกล่องเหล็กโบราณที่เพิ่งดีดเปิดออกเองอย่างรุนแรง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องสายตาไม่ใช่แค่ไอน้ำเย็นจัด แต่เป็นกลุ่มควันสีดำทึบที่ก่อตัวเป็นรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายใบหน้ามนุษย์กำลังกรีดร้องโหยหวน มันคืออาถรรพ์ยุค 80 ที่ผสมผสานระหว่างมนต์ดำโบราณกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์ IBM 5150 ที่ตั้งอยู่ใกล้กัน จนหน้าจอสีเขียวขุ่นนั้นกระพริบถี่รัวด้วยตัวอักษรขยะประหลาด ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนกำลังยืนแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว ประตูไม้สักด้านหลังห้องกลับถูกถีบกระเด็นเสียงดังสนั่น! *โครม!* ร่างเพรียวบางในชุดผ้าฝ้ายลุยงานแต่กลับดูสะอาดสะอ้านก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง พริ้ง นางเอกสาวสายสตรองผู้ซ่อนความลับอันน่าเหลือเชื่อไว้เบื้องหลังแววตานิ่งสงบ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อยเมื่อเห็นกลุ่มควันพุ่งเข้าใส่ เธอกลับยกมือขึ้นวาดเป็นวงอากาศเบาๆ พร้อมกับท่องคาถาโบราณที่สืบทอดในตระกูลด้วยน้ำเสียงกังวานเด็ดขาด "คิดจะมาอาละวาดในอาณาuเขตของฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ!" พริ้งเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเย็นเยียบ ฝ่ามือเรียวบางสะบัดออกไปเบื้องหน้า มิติลับในห้วงเวลาอีกมิติหนึ่งถูกเปิดออกชั่วพริบตา แสงสีฟ้าครามสว่างวาบดูดกลืนกลุ่มควันสีดำและกล่องเหล็กอาถรรพ์เข้าไปข้างในทันที ก่อนที่มิตินั้นจะปิดสนิทลงอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากفا ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของก้องที่ยืนถือแผงวงจรคอมพิวเตอร์ค้างไว้ "คุณ... คุณเป็นใครกันแน่?" ก้องหันไปมองหญิงสาวด้วยความตะลึงงัน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาฉายแววทึ่งระคนสงสัย เขาคือนักปราบผีสายไอทีผู้มั่นใจในอุปกรณ์ไฮเทคยุค 80 ของตัวเองมาตลอด แต่กลับต้องมาอึ้งเมื่อเจอหญิงสาวธรรมดาที่จัดการวิญญาณร้ายได้ด้วยการโบกมือเพียงครั้งเดียว "ฉันชื่อพริ้งครับ... เอ๊ย ดิฉันชื่อพริ้งค่ะ เอ๊ย ไม่ใช่!" พริ้งชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดเพี้ยน เธอปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจ "เอาเป็นว่าฉันเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ และคุณกำลังทำให้บ้านของฉันสกปรกด้วยวิญญาณเร่ร่อนพวกนี้!" ก่อนที่ก้องจะได้ทันอ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมกับเสียงรองเท้าคอมbatกระทบพื้นไม้ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ร้อยตรีสมหมาย สามีหนุ่มทหารกล้าผู้คลั่งรักและซื่อสัตย์พุ่งเข้ามาในห้องทันทีด้วยความเป็นห่วง เขากวาดสายตามองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกระวนกระวายใจ มือหนาคว้าปืนพกข้างเอวไว้มั่น "พริ้ง! น้องปลอดภัยไหมครับ? พี่ได้ยินเสียงดังมาจากในนี้ พวกมันทำอะไรน้องหรือเปล่า?" สมหมายปรี่เข้าไปโอบกอดไหล่ภรรยาสำรวจความเรียบร้อยอย่างลนลาน สายตาดุดันหันมาจ้องมองก้องด้วยความระแวงทันที "แล้วไอ้หนุ่มนี่เป็นใคร ทำไมถึงมายืนทำหน้าเหวออยู่ในห้องนี้?" ก้องรีบยกมือขึ้นปฏิเสธเป็นพัลวัน "เดี๋ยുครับผู้กอง! ใจเย็นๆ ก่อน ผมไม่ได้มาทำร้ายเมียคุณนะ ผมแค่มาทำภารกิจปราบผีตามว่าจ้าง... แถมเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะกล่องบ้าเมื่อกี้ด้วยซ้ำ!" พริ้งปัดมือสามีออกเบาๆ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงด้วยความรักใคร่ เธอหันมามองก้องตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ "ปราบผีเหรอ? หน้าตาอย่างคุณเนี่ยนะดูเหมือนเด็กติดเกมมากกว่าหมอผีซะอีก แล้วเอาอะไรมาทำพังในห้องสมุดเก่าของฉัน ห๊ะ?" บรรยากาศตึงเครียดแต่เจือด้วยความอลหม่านกำลังจะก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ทว่าในจังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารพื้นบ้านจานเด็ด—แกงคั่วหอยขมใส่ใบชะพลูฝีมือแม่บ้านที่ตั้งเคี่ยวไว้ในครัวหลังบ้าน ก็โชยทะลุผ่านช่องลมเข้ามาอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ปลุกความหิวโหยของทุกคนให้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีในยามวิกาลเช่นนี้ ก้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท้องของเขาเริ่มส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาเบาๆ แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ สายตาของพริ้งก็เหลือบไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ IBM 5150 บนโต๊ะที่จู่ๆ ก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงขึ้นมาใหม่ทีละตัวอย่างช้าๆ *ไม่ใช่แค่พวกเธอสองคน... แต่มีใครบางคนกำลังแอบมองเราจากใต้พื้นบ้านตอนนี้* มือของพริ้งที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบตะหลิวในมิติลับชะงักกึก ทันใดนั้น พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ราวกับมีน้ำหนักมหาศาลกำลังค่อยๆ คลานขึ้นมาจากใต้ถุนบ้าน... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "หมอผีวัยรุ่น" เสมอนะครับ