วิทยุเครื่องเก่ากับสัญญาณที่มาผิดจังหวะ

"ไอ้ก้อง! ถ้ามึงยังไม่หยุดเคาะแป้นพิมพ์เหมือนคนบ้าคลั่งในคืนนี้ กูจะเอาวิทยุเครื่องนี้ฟาดหัวมึงให้กะโหลกยุบ แล้วเอาเศษอิเล็กทรอนิกส์มึงไปทิ้งบ่อเกรอะหลังบ้านเสีย!" เสียงแผดลั่นของ ‘แม่’ ไม่ได้ทำให้ก้องหยุดนิ้วที่กำลังรัวคีย์บอร์ด Apple II รุ่นบุกเบิกที่เขาอุตส่าห์เก็บเงินจากการรับจ้างซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้ามานานหลายปี แสงสีเขียวมรกตจากหน้าจอ Monitor สะท้อนเข้ากับแว่นสายตาหนาเตอะของเด็กหนุ่มวัยรุ่นยุค 80 คนนี้ เขาไม่ได้กำลังเล่นเกมหรอกครับ แต่เขากำลัง ‘เขียนโปรแกรม’ เพื่อดักจับสัญญาณที่ “ไม่ควรจะมีอยู่จริง” ในคลื่นวิทยุ "แม่ครับ ใจเย็นๆ ก่อน นี่ไม่ใช่ของเล่น แต่นี่คือธุรกิจครับ ผมกำลังจะกลายเป็นหมอผีที่รวยที่สุดในย่านนี้ด้วยเทคโนโลยี" ก้องตอบโดยไม่หันไปมอง พร้อมกับขยับสายอากาศที่ต่อพ่วงกับวิทยุธานินทร์เครื่องเก่าข้างๆ จนเกิดเสียงซ่าแทรกสลับกับเสียงหวีดหวิวที่ฟังดูเหมือนคนกำลังโหยหวน ในยุคที่คนอื่นยังพากันไปหาหมอผีเฒ่าเจ้าประจำที่ต้องให้เขาสาดน้ำมนต์หรือเคาะกะโหลก ก้องเชื่อมั่นว่าวิญญาณก็เหมือนกับคลื่นความถี่ หากเขาสามารถปรับจูนรหัสคอมพิวเตอร์ให้ตรงกับ ‘ความยาวคลื่นของอาถรรพ์’ ได้ เขาก็สามารถสะกดหรือไล่พวกมันออกไปได้ด้วยการกดปุ่ม Enter เพียงครั้งเดียว *ครืด... ครืด... หวีดดดดด!* จู่ๆ วิทยุธานินทร์ที่ตั้งอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ก็เปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ก้องชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดหยุดกึก เขารีบสวมหูฟังแล้วบิดลูกบิดปรับจูนคลื่นอย่างรวดเร็ว กลิ่นธูปเก่าๆ ผสมกับกลิ่นโอโซนที่เกิดจากแผงวงจรความร้อนสูงอบอวลไปทั่วห้อง "เจอแล้ว..." ก้องพึมพำ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ ในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ พริ้ง เดินถือตะกร้าใส่ผักสดและเนื้อหมูติดมันเข้ามาด้วยท่าทางทะมัดทะแมงตามแบบฉบับหญิงสาวผู้ผ่านสมรภูมิในมิติลับมานับครั้งไม่ถ้วน ด้านหลังของเธอคือ ร้อยตรีสมหมาย สามีหนุ่มผู้รักเมียยิ่งกว่าอะไรในโลก ใบหน้าเข้มของนายทหารหนุ่มเคร่งเครียด เพราะเขาสัมผัสได้ถึง ‘แรงกดดัน’ ที่ผิดปกติในอากาศ "ก้อง... นายทำอะไรลงไป?" สมหมายถาม เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเล็กน้อย สัญชาตญาณทหารเตือนว่ามีบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังพยายาม ‘แทรกซึม’ เข้ามาผ่านหน้าจอของก้อง พริ้งวางตะกร้าลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงเหล็กกระทบไม้ดังปัง "ถ้าไอ้สิ่งนั้นมันออกมาทำลายข้าวของในบ้านฉัน หรือทำให้หมูที่ฉันเลี้ยงในมิติเสียหาย นายได้เห็นดีกันแน่ก้อง!" เธอขู่ทิ้งท้าย แต่ในมือของเธอกลับคว้ามีดปังตอขึ้นมาเตรียมพร้อมอย่างไม่เกรงกลัว ก้องไม่สนใจคำเตือน เขากำลังจ้องมองหน้าจอที่ตัวอักษรสีเขียววิ่งพล่านด้วยความเร็วผิดปกติ มันไม่ใช่ภาษาโปรแกรมที่เขาเขียน แต่มันคือ ‘ตัวอักษรโบราณ’ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสัญญาณรบกวนของคอมพิวเตอร์ "มันไม่ได้มาทางวิทยุอย่างเดียว แต่มันกำลังใช้กระแสไฟฟ้าเป็นทางผ่าน" ก้องบอกเสียงสั่น "พี่สมหมาย เตรียมปืนลูกซองใส่กระสุนอาคมที่พี่ลงไว้ให้หน่อย ส่วนพี่พริ้ง... รบกวนเปิดช่องว่างมิติไว้ที่มุมห้องทีครับ ถ้าผมคุมมันไม่อยู่ พี่ต้องดูดเอาสิ่งนี้เข้าไปขังไว้ในนั้น!" สมหมายพยักหน้าทันทีโดยไม่โต้เถียง เขาชักปืนออกมารีเช็คอย่างชำนาญ กลิ่นสาบสางที่เริ่มโชยมาจากลำโพงวิทยุทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอ ก้องกด Enter รัวๆ หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีเสียงหัวเราะแหบพร่าดังออกมาจากลำโพงวิทยุธานินทร์ที่ควรจะปิดสวิตช์ไปแล้ว "มึง... กล้า... ขวาง... ทาง... กู..." เสียงนั้นไม่ได้มาเป็นคลื่นวิทยุ แต่มันดังดังก้องอยู่ในหัวของทุกคนในห้อง ก้องเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขารู้ว่านี่คืองานแรกของเขาในฐานะหมอผีไอที และเขากำลังจะรู้ว่า ‘ความสยองขวัญยุค 80’ ที่แท้จริงนั้นร้ายกาจกว่าบั๊กในซอฟต์แวร์ที่เขาเคยแก้หลายเท่าตัว ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดสไบขาดวิ่นที่พุ่งทะลุออกมาจากจอแก้ว แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ มือของมันไม่ได้พุ่งมาทางก้อง แต่พุ่งตรงไปที่ ‘กล่องเหล็กปริศนา’ ที่พริ้งเพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับเพื่อนำมาทำกับข้าว! กล่องนั้นสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะเปิดออกเผยให้เห็นบางอย่างที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดชะงักด้วยความตื่นตะลึง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของตำนานหมอผีวัยรุ่นครับ!