ญาติจอมสูบขยับตัว

เสียงไม้กระดานใต้ถุนลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนกระดูกคนแก่ถูกบิดจนหัก มันไม่ใช่เสียงของลมหรือปลวกอย่างที่คนขลาดเขลาปลอบใจตัวเอง แต่มันคือแรงกดทับของบางสิ่งที่กำลังลากสังขารเน่าๆ ขึ้นมาประชิดตัวเรือน "นั่งเฉยๆ ครับพริ้ง" ก้องกระซิบเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งกดไหล่ภรรยาไว้ให้นั่งนิ่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ ส่วนอีกข้างคว้ากระบวยตักน้ำย่านางผสมน้ำมนต์ขึ้นมาเตรียมพร้อม ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะกวาดมองจอคอมพิวเตอร์พกพาขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับเสาอากาศรับคลื่นพลังงานวิญญาณ หน้าจอสีเขียวเข้มแบบเรโทรแสดงกราฟคลื่นชีพจรที่พุ่งสูงจนน่าตกใจ สัญญาณชีพจรนี้ไม่ใช่ของผีเร่ร่อนทั่วไป แต่มันคือ "ผีเปรตตระกูลหนา" ที่มาพร้อมกับความโลภของญาติฝ่ายภรรยาที่จ้องจะฮุบที่ดินแปลงสวยท้ายหมู่บ้าน พริ้งแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความดุดัน เธอไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวตบลงบนตักตัวเองเบาๆ เป็นสัญญาณบอกมิติลับในห้วงจิตสำนึกว่าเตรียมพร้อมจะกวาดล้างพวกไม่เจียมสังขารเหล่านี้ลงหลุมทุกเมื่อ "ปล่อยให้มันขึ้นมาเถอะค่ะพี่ก้อง" พริ้งเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเยียบ "ฉันอยากรู้เหมือนกันว่า สมบัติที่ปู่ย่าตากายAากสร้างไว้ด้วยหยาดเหงื่อ พวกมันจะหน้าด้านเอาหน้ากากไหนมาอ้างสิทธิ์อีก" โครม! เสียงถีบประตูไม้ไผ่พังทลายลงมาพร้อมกับร่างอ้วนท้วนของ "ลุงชูชาติ" ผู้มีศักดิ์เป็นลุงแท้ๆ ของพริ้ง ด้านหลังมีป้าสำลีเมียคู่ใจเดินตามมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยและสายตาสอดส่ายสำรวจทรัพย์สินในบ้าน ทว่า สิ่งที่พวกมันไม่ได้คาดคิดคือ ร้อยตรีสมหมาย สามีหนุ่มทหารกล้าของพริ้ง กำลังยืนกอดอกขวางทางเข้าห้องครัวด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับเสือซุ่ม "ดึกดื่นดื่นป่านนี้แล้ว ลุงกับป้าปีนใต้ถุนขึ้นมาทางหลังบ้าน ไม่ทราบว่ามีธุระด่วนอะไรกับที่ดินทำกินของภรรยาผมหรือครับ?" สมหมายเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังทำให้ผู้บุกรุกถึงกับสะดุ้งโหยง ลุงชูชาติปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะทำทีเป็นตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ "เอ็งนี่มันไอ้เขยไร้มารยาท! พวกข้าเป็นผู้ใหญ่ เห็นหลานสาวมันลำบากทำไร่ทำนา เลยจะมาช่วยจัดการเรื่องโฉนดที่ดินให้มันถูกต้องตามกฎหมายตระกูล ที่ดินตรงนี้มันสมบัติกองกลาง พวกเอ็งไม่มีสิทธิ์ครอบครองคนเดียวหรอกนะพริ้ง!" ก้องหัวเราะหึๆ ในลำคอ เดินถือแผงวงจรคอมพิวเตอร์เก่าๆ ออกมาสมทบ "กฎหมายตระกูลเหรอครับลุง? แปลกจังนะ... ทำไมในฐานข้อมูลกระทรวงมหาดไทยที่ผมเขียนโปรแกรมเช็คดูเมื่อตอนหัวค่ำ ชื่อผู้ถือกรรมสิทธิ์ถึงเป็นชื่อของพ่อพริ้งคนเดียวร้อยเปอร์เซ็นต์ล่ะครับ? หรือว่าตระกูลของลุงใช้กฎหมายป่าเถื่อนยุคหินกันแน่?" ป้าสำลีหน้าซีดเผือดแต่ยังปากดีแผดเสียงแหลม "ไอ้เด็กกวนเมือง! แกเป็นเขยใหม่ปลามมัน อย่ามาทำปากดีนะยะ พริ้งมันเป็นผู้หญิง มันไม่มีสิทธิ์ได้ที่ดินแปลงนี้ ยายแก่ที่ตายไปแล้วเคยบอกไว้ว่าต้องยกให้ฝั่งเรา!" พริ้งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากมิติลับแผ่ซ่านออกมาจนอากาศในห้องเย็นยะเยือก เธอก้าวเข้าไปใกล้สองสามีภรรยาจอมสูบทีละก้าว สายตาจ้องมองเหมือนมองซากศพเดินได้ "ยายเสียไปสิบปีแล้วป้า... และก่อนตาย แกทำพินัยกรรมยกมรดกทุกตารางนิ้วให้ฉันคนเดียว ป้ายังจำไม่ได้อีกเหรอครับว่าตอนงานศพ ป้าเคยพยายามรื้อค้นหีบสมบัติจนโดนผีปู่ตามหักขาไปข้างหนึ่งน่ะ?" พริ้งยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับน่ากลัวยิ่งกว่าภูตผี บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ก้องเตรียมกดปุ่ม Enter บนคีย์บอร์ดเพื่อปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชำระล้างวิญญาณสัมภเวสีที่เกาะติดหลังลุงชูชาติมา ขณะที่ร้อยตรีสมหมายก็ขยับคอมแบทช์เตรียมล็อกตัวผู้บุกรุกส่งตำรวจข้อหาบุกรุกยามวิกาล ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังจะลงมือจัดการขั้นเด็ดขาดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านชำที่ปิดสนิทแล้วก็ดังขึ้นสามครั้ง "ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก..." ตามมาด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าผ่านรอยแตกของบานประตูที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบ— *"เปิดประตูให้ฉันที... ลูกสาว... ฉันกลับมาเอาสมบัติของฉันคืนแล้ว..."* ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของหมอผีวัยรุ่นเสมอนะครับ