เสียงสะท้อนจากอดีต

กลิ่นอายความชื้นของห้องซ้อมดนตรีใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำยาทำความสะอาดแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์อย่างประหลาด แสงไฟนีออนสีส้มอมเหลืองกระพริบเบาๆ ทุกครั้งที่กระแสไฟฟ้าตกกระทบกับโครงสร้างโลหะเปลือยเปล่าของผนังห้อง รินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนกีตาร์โปร่งแยกชิ้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองรอยร้าวบนแผ่นไม้สนฮอกไกโดชิ้นหนึ่ง รอยร้าวนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุ แต่เกิดจากแรงกดทับของคีมล็อกที่ถูกบีบด้วยความโกรธ "ถ้าอัลกอริทึมของโรงเรียนมันฉลาดนัก ทำไมมันถึงไม่เคยคำนวณความเจ็บปวดในตอนที่ทุกอย่างพังทลายลงล่ะ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองรินด้วยซ้ำ ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังบรรจงใช้กระดาษทรายละเอียดขัดแต่งหย่องกีตาร์ชิ้นเล็กๆ เสียง *สวบ... สวบ...* ของกระดาษทรายกับกระดูกสัตว์สังเคราะห์ดังประสานกับเสียงฮัมเบาๆ จากเครื่องขยายเสียงที่เปิดทิ้งไว้ รินขยับกรอบแว่นเล็กน้อย สมองส่วนเหตุผลเริ่มประมวลผลข้อมูลคำพูดของเขา "ระบบประเมินผลความเข้ากันได้ หรือ Match-Rate Version 4.2 ของ ดร.อรินทร์ มีความแม่นยำสูงถึงเก้าสิบเก้าจุดแปดเปอร์เซ็นต์ มันคำนวณจากรูปแบบพฤติกรรม ค่าความต้านทานผิวหนัง และอัตราการเต้นของหัวใจยามหลับ มันคือวิทยาศาสตร์นะคีย์ ไม่ใช่เรื่องงงงวย" "วิทยาศาสตร์งั้นเหรอ?" คีย์วางกระดาษทรายลงบนโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* เขาเงยหน้าขึ้นสบตากริน แววตาคมกริบภายใต้เงาแสงไฟฉายแววเย้ยหยันที่หาได้ยาก "งั้นบอกฉันหน่อยสิริน ว่าตัวเลขเก้าสิบเก้าจุดแปดนั่น... เคยคำนวณความรู้สึกของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งมองแม่ของตัวเองเซ็นใบหย่าทั้งๆ ที่ระบบเคยบอกว่าครอบครัวนี้มีความเสี่ยงในการหย่าร้างต่ำกว่าศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ไหม?" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงฮัมของกระแสไฟฟ้า รินอ้าปากจะโต้แย้งด้วยหลักสถิติและความน่าจะเป็น แต่ลำคอกลับตีบตันเมื่อเห็นสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นของชายหนุ่ม "เธอมองโลกเป็นฐานข้อมูลใช่ไหมริน โลกนี้มีแค่ตัวแปร $X$ และ $Y$ มีแค่เงื่อนไข *ถ้า* กับ *มิฉะนั้น*..." คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้รินทีละน้อย กลิ่นอายความดิบเถื่อนและอิสระที่เจ้าตัวมีอยู่เสมอ บัดนี้เจือปนไปด้วยร่องรอยของบาดแผลในอดีตที่ยังไม่เคยตกสะเก็ด "แต่สำหรับฉัน... ระบบบ้าๆ นั่นมันเป็นแค่เครื่องมือของพวกผู้ใหญ่ที่พยายามจะตีราคาความรู้สึกของมนุษย์ให้กลายเป็นสินค้าในตลาดหุ้น" รินถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางแผ่นเสียง เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ สะท้อนความตื่นตระหนกในใจของเด็กสาวผู้เชื่อมั่นในระเบียบแบบแผนมาตลอดชีวิต "โรงเรียนนี้... ระบบของ ดร.อรินทร์... มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พวกเรามีความสุขหรอกริน" คีย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เจือกลิ่นมี้นต์อ่อนๆ "มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุม 'ความผิดพลาด' เพราะความรักที่แท้จริงมันควบคุมไม่ได้... และระบบก็เกลียดสิ่งอะไรก็ตามที่มันคำนวณล่วงหน้าไม่ได้ที่สุด" รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติ เธอนัยน์ตาฉายแววความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ "ต่อให้มันควบคุมไม่ได้ แต่มันก็ช่วยลดความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายไม่ใช่หรือไงคะ? มนุษย์เราเจ็บปวดเพราะความไม่แน่นอน ถ้าเรามีอัลกอริทึมที่คัดกรองความสัมพันธ์ที่ 'เหมาะสม' ให้ตั้งแต่แรก เราก็ไม่ต้องมานั่งซ่อมแซมอะไรแบบนี้—" เธอชี้ไปยังซากกีตาร์บนโต๊ะ คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงที่กรอบแว่นของรินเบาๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาบังใบหน้าของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดแย้งกับแววตาเด็ดเดี่ยวคู่นั้นอย่างสิ้นเชิง "บางครั้ง... การพยายามซ่อมแซมอะไรบางอย่างที่พังไปแล้วด้วยข้อมูลดิบ มันก็ไม่ได้ทำให้มันกลับมาใช้งานได้หรอกนะริน" เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาท "เธอกำลังใช้ชีวิตตามโค้ดที่คนอื่นเขียนให้... เธอไม่รู้สึกอึดอัดบ้างเลยเหรอที่หัวใจของตัวเองต้องรอคำสั่งอนุมัติจากเซิร์ฟเวอร์หลักก่อนจะเต้นแรงน่ะ?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกใจกลางความรู้สึกของรินอย่างจัง ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบทำลายกำแพงตรรกะที่เธอใช้ปกป้องตัวเองมาตลอดหลายปี หัวใจใต้เสื้อนักเรียนเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันโหดร้ายที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด—*เธอไม่เคยตัดสินใจอะไรด้วยหัวใจของตัวเองเลยจริงๆ* ก่อนที่รินจะได้หาคำพูดใดมาตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องซ้อมดนตรี พร้อมๆ กับหน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินที่เด้งขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปุ่มปิด [ระบบแจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการเข้าถึงโค้ดต้นฉบับ (Source Code) นอกเหนือเขตควบคุม] [รหัสระบุตัวตนผู้บุกรุก: DR.ARINTH_ADMIN_01] [ข้อความจากระบบ: "ยินดีด้วยเด็กน้อย ความลับที่เธอพยายามค้นหา... แลกมาด้วยการถูกลบชื่อออกจากระบบถาวรแล้ว"] คีย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองตัวเลขบนหน้าจอที่กำลังนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว ส่วนรินหน้าซีดเผือกเมื่อตระหนักว่าข้อมูลทั้งหมดในไดรฟ์ส่วนตัวของเธอกำลังถูกถ่ายโอนไปยังห้องทำงานของ ดร.อรินทร์แบบเรียลไทม์ และประตูห้องซ้อมดนตรีด้านหลังพวกเขากำลังถูกล็อกด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูงทีละชั้นอย่างเงียบเชียบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!