จังหวะที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

หน้าจอดิจิทัลสีฟ้าใสที่เคยลอยเคว้งอยู่ตรงมุมสายตามาตลอดสามเดือน... วันนี้มันว่างเปล่า รินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ภาพซ้อนของไอคอนรูปหัวใจสีชมพูที่มักจะเด้งขึ้นมาแจ้งเตือนอัตราการเต้นของหัวใจและคำแนะนำความเข้ากันได้ออกไป อากาศรอบตัวในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงบ่ายแก่ๆ ดูจะโปร่งเบาขึ้นอย่างประหลาด ราวกับว่าออกซิเจนมีพื้นที่ให้ปอดได้ขยายใหญ่ขึ้นโดยไม่ต้องมีตัวเลขความน่าจะเป็นคอยบีบอัดไว้อีกต่อไป "หน้าจอ Error หรือว่าสมองเธอลัดวงจรไปแล้วกันแน่ ริน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับแรงหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม คีย์วางกีตาร์โปร่งคู่ใจลงบนโต๊ะไม้ขัดมันอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีนิลคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าของเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดจางๆ บนท่อนแขนที่บ่งบอกถึงความเป็นนักดนตรีผู้ใช้แรงกายและอารมณ์ความรู้สึกในการขับเคลื่อนชีวิต "ฉันแค่... ปิดการทำงานของมันค่ะ" รินตอบเสียงเรียบ พยายามบังคับให้นิ้วมือของตัวเองนิ่งขณะจัดระเบียบกองชีทสรุปอัลกอริทึมซับซ้อนตรงหน้า "ระบบประเมินความสัมพันธ์แบบเรียลไทม์มันสิ้นเปลืองพลังงานสมองโดยใช่เหตุ และที่สำคัญ... มันมักจะคำนวณผิดพลาดในตัวแปรที่เป็นมนุษย์" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มทุ้มและกังวานราวกับเสียงสายกีตาร์ที่ถูกดีดเบาๆ ในห้องส่งเสียงสะท้อน "มนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างมาให้มีค่าคงที่หรอกนะ ริน ถ้าเธอพยายามใส่สมการคณิตศาสตร์ลงไปในความรู้สึก สิ่งเดียวที่จะได้กลับมาคือความผิดพลาดจากเศษส่วนเกิน" รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเด็กสาวมีความดื้อรั้นฉายชัด "ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยอธิบายตัวแปรที่ชื่อว่า 'ความบังเอิญ' เมื่อวานนี้ให้ฟังหน่อยสิคะ ทำไมระบบถึงไม่เคยเตือนเลยว่าฝนจะตกหนักจนเราต้องติดอยู่ในร้านกาแฟแคบๆ ด้วยกันถึงสองชั่วโมง?" คีย์ชะงักไปนิด รอยยิ้มบนมุมปากขยายกว้างขึ้น ดวงตาพราวระยับ "นั่นไม่ใช่ความบังเอิญหรอก... มันคือจังหวะที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะต่างหากล่ะ" คำพูดนั้นทำเอาอุณหภูมิบนพวงแก้มของรินพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธ้ารีบเบือนสายตาหนีไปมองหน้าต่างกระจกใสด้านข้างเพื่อซ่อนความประหม่า หัวใจเจ้ากรรมดันเริ่มทำหน้าที่ผิดปกติขึ้นมาเสียดื้อๆ ทั้งที่ไม่มีหน้าจอสมาร์ทโฟนคอยแจ้งเตือนอัตราการเต้นของชีพจรแล้วแท้ๆ แต่มันกลับเต้นรัวเร็วจนน่ารำคาญ—รัวเร็วจนเธอเกรงว่าคนตรงข้ามจะได้ยินเสียงมันสะท้อนออกมา นี่สินะ... ผลลัพธ์ของการใช้ชีวิตโดยไม่พึ่งพาอัลกอริทึม เราต้องเผชิญหน้ากับความไม่แน่นอนและความรู้สึกที่ดิบ สด และจริงเสียจนตั้งรับไม่ทัน "คุณนี่มัน... พูดจาแปลกประหลาดขึ้นทุกวันนะคะ" รินพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในอกจะปั่นป่วนราวกับมีพายุลูกเล็กๆ พัดผ่าน "อย่าลืมว่าเรายังมีโปรเจกต์ส่ง Dr. อรินทร์อีกสัปดาห์หน้า ถ้าคุณยังเอาเวลามานั่งพูดจาเปรียบเปรย ฉันเกรงว่าเกรดเฉลี่ยของคุณคงจะต้องพึ่งพาสมการความน่าจะเป็นฉบับกู้ชีพจริงๆ แล้วล่ะค่ะ" "Dr. อรินทร์เหรอ?" คีย์ทวนชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย เขานิ้วเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้ "ผู้ชายคนที่เชื่อว่าความรักสามารถถูกควบคุมด้วยโค้ดชุดเดียว... เธอคิดจริงๆ หรือริน ว่าเขาแค่อยากพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อสังคม?" รินขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ความสงสัยที่เธอพยายามเก็บกดไว้ภายใต้ตรรกะอันแน่นหนาถูกสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง "หมายความว่ายังไงคะ? คุณรู้อะไรมาเกี่ยวกับอัลกอริทึมของ Dr. อรินทร์งั้นเหรอ?" "ฉันเป็นแค่คนเล่นดนตรี ไม่เก่งเรื่องโค้ดหรือตัวเลขเหมือนเธอหรอก" คีย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่หมู่เมฆสีเทากำลังก่อตัว "แต่ฉันรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อไหร่ก็ตามที่ความรู้สึกของคนเราถูกจำกัดให้อยู่ในขอบเขตของตัวเลข 'ใช่' หรือ 'ไม่ใช่' มนุษย์คนนั้นก็จะไม่ต่างอะไรจากหุ่นยนต์ที่รอวันหมดอายุการใช้งาน" คำพูดของคีย์ทิ่มแทงเข้าไปในความทรงจำส่วนลึกของริน ภาพของหน้าจอสีฟ้าที่เคยสั่งให้เธอยิ้ม สั่งให้เธอเดินไปทางซ้าย สั่งแม้กระทั่งว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับใคร ลอยกลับเข้ามาในหัว เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังตระหนักว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอกลัวความผิดพลาดจนยอมจำนนให้ระบบเข้ามาควบคุมแม้กระทั่งลมหายใจ "ฉันจะไม่ยอมให้อะไรมาควบคุมชีวิตฉันอีกแล้วค่ะ" รินพูดขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ถูกปลุกเร้าขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ "ไม่ว่าจะเป็นระบบของ Dr. อรินทร์ หรือแม้แต่... ความกลัวของตัวฉันเอง" คีย์มองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มีความชื่นชมระคนความอ่อนโยนฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น เขายื่นมือหนาออกมาวางทับลงบนหลังมือเรียวที่กำลังกำปากกาแน่น สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาส่งผ่านเข้ามาจนทำให้หัวใจที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะของรินแทบจะหยุดนิ่ง "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมล่ะ ว่าหัวใจที่ไม่มีอัลกอริทึมคอยนำทาง... มันจะพาเราไปสิ้นสุดที่ตรงไหน" คีย์กระซิบเสียงพร่า ในวินาทีที่รินกำลังจะอ้าปากตอบรับ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบส่วนกลางของมหาวิทยาลัยก็ดังลั่นขึ้นพร้อมกันบนสมาร์ทโฟนทุกเครื่องในห้องสมุด หน้าจอมือถือของรินที่ปิดการใช้งานไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ: *[SYSTEM OVERRIDE: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสต้นฉบับโดยบุคคลภายนอก — Dr. อรินทร์กำลังดำเนินการล็อกดาวน์ข้อมูลความสัมพันธ์ทั้งหมดของเป้าหมายรหัส 'ริน' และ 'คีย์' ในอีก 3 นาทีข้างหน้า]* รินเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าพวกเธอกำลังตกหลุมพรางครั้งใหญ่ และการถอดรหัสหัวใจครั้งนี้... อาจมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยอิสรภาพทั้งชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!