ขีดจำกัดของเหตุผล

เสียงแจ้งเตือนระดับความปลอดภัยสีเหลืองจากระบบวิเคราะห์พฤติกรรมของห้องสมุดกลางดังขึ้นเบาๆ เป็นครั้งที่สามในรอบสิบนาที ทว่ารินกลับเลือกที่จะเพิกเฉยต่อมัน เธอกำลังจดจ่ออยู่กับการคำนวณความน่าจะเป็นของเส้นทางเดินกลับหอพักในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า—ไม่ใช่เพราะเธอหวาดกลัวอันตราย แต่เป็นเพราะในสมการความน่าจะเป็นนั้น มีตัวแปรแปลกปลอมที่ชื่อว่า 'คีย์' แทรกซึมเข้ามาจนค่าความผิดพลาดพุ่งสูงเกินขีดจำกัดที่อัลกอริทึมส่วนตัวของเธอจะยอมรับได้ "ถ้าคุณยังขมวดคิ้วแน่นขนาดนั้น หน้าผากสวยๆ ของคุณคงได้ขึ้นรอยถาวรพ่วงด้วยโรคไมเกรนก่อนเราจะเดินพ้นประตูห้องสมุดนี้แน่ค่ะ ริน" เสียงกระซิบแหบพร่าที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของกระป๋องกาแฟกระป๋องหนึ่งที่ถูกแนบเข้ากับแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงตัวหลบ ดวงตากลมโตฉายแววตำหนิอย่างไม่ปิดบังขณะเงยหน้าขึ้นมองคนฉวยโอกาสที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเลื้อ Pมาให้ "คีย์... เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือคะว่าเวลาอยู่ในพื้นที่สาธารณะของมหาวิทยาลัย เราควรเว้นระยะห่างตามมาตรฐานความปลอดภัยทางสังคมอย่างน้อยหนึ่งเมตรครึ่ง" รินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรยศด้วยการท่องสูตรคณิตศาสตร์ในใจ "มาตรฐานอะไรกันคะนั่น ฉันไม่เคยได้ยินในตำราเล่มไหนเลยนะ" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน เขาหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอการอนุญาต กีตาร์โปร่งคู่ใจถูกวางพิงไว้กับชั้นหนังสืออย่างระมัดระวัง "อีกอย่าง... ถ้าเรายังรักษาระยะห่างตามทฤษฎีไร้สาระของคุณ ดร.อรินทร์ที่นั่งอยู่มุมตึกฝั่งตรงข้ามคงส่งรายงานความผิดปกติของเราให้คณะกรรมการควบคุมพฤติกรรมไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้วล่ะค่ะ" ชื่อของ ดร.อรินทร์ ทำ Rินชะงักไปชั่วขณะ เธอกวาดสายตาผ่านช่องว่างระหว่างสันหนังสือไปยังกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพตึกคณะวิทยาศาสตร์ฝั่งตรงข้าม แม้จะมองไม่เห็นตัวการ แต่สัญชาตญาณอันเฉียบคมและข้อมูลเชิงประจักษ์บอกเธอชัดเจนว่า พวกเขาไม่ได้อยู่ลำพังอย่างที่ควรจะเป็น "ท่านกำลังทดสอบสมมติฐาน..." รินพึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะรัวเร็ว "ท่านต้องการพิสูจน์ว่าอัลกอริทึมการจัดการความรู้สึกของฉันเกิดความบกพร่องเมื่อต้องเผชิญกับปัจจัยเร้าภายนอกที่ไร้เหตุผลอย่างคุณ" "แล้วมันบกพร่องจริงไหมล่ะคะ?" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางความเงียบ คีย์โน้มตัวเข้าหาโต๊ะเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนรินได้กลิ่นจางๆ ของกระดาษโน้ตดนตรีและกลิ่นอายแดดอ่อนๆ จากเสื้อผ้าของเขา ดวงตาของชายหนุ่มไม่ได้มีความขี้เล่นกวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความจริงจังบางอย่างที่สั่นคลอนเกราะป้องกันอันแน่นหนาของเธอ รินเม้มริมฝีปากแน่น สมองของเธอประมวลผลข้อมูลมหาศาลในเสี้ยววินาที—อัตราการเต้นของหัวใจ 108 ครั้งต่อนาที, อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น 0.5 องศาเซลเซียส, และสารเคมีในสมองที่หลั่งออกมาอย่างไร้ระเบียบ ทั้งหมดนี้คือหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่ยืนยันชัดเจนว่า ระบบป้องกันความรู้สึกของเธอกำลังล่มสลาย ก่อนที่รินจะได้ทันเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ เพื่อรักษาความน่าเชื่อถือของตรรกะ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นใกล้โต๊ะอ่านหนังสือ "ดูเหมือนว่าการคำนวณของคุณจะเริ่มมีความคลาดเคลื่อนเสียแล้วนะ ริน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ ดร.อรินทร์ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ท่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ สายตาดุจดั่งผู้พิพากษากวาดมองคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเยือกเย็น "ฉันเตือนเธอแล้วว่ามนุษย์เราไม่ใช่ชุดโค้ดที่เขียนขึ้นมาแล้วจะทำงานตามคำสั่งได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ยิ่งมีตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้อย่างคุณคีย์เข้ามาเกี่ยวข้อง ระบบที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก... ก็มีแต่จะพังทลายลง" คีย์ยืดตัวขึ้นช้าๆ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉย แววตาของนักดนตรีหนุ่มฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจของอาจารย์ผู้ทรงอิทธิพล "บางที... การที่ระบบพังทลายลง อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการค้นพบโปรแกรมใหม่ที่ดีกว่าเดิมก็ได้นะคะ ด็อกเตอร์" ดร.อรินทร์หัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบหันกลับมาจ้องมองรินราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปถึงความคิดภายใน "งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นเรามาพิสูจน์กันในที่ประชุมคณะกรรมการประเมินโครงการสัปดาห์หน้าก็แล้วกัน ว่าระหว่าง 'เหตุผล' ของเธอ กับ 'ความไร้เหตุผล' ของเขา... สิ่งไหนจะพังก่อนกัน" พูดจบ ศัตรูก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้เสียง ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอึดอัดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก รินยังคงนั่งนิ่งค้างอยู่ที่เดิม นิ้วมือจิกเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว "อย่าไปฟังท่านเลยค่ะ" เสียงนุ่มนวลของคีย์ดังขึ้นพร้อมกับมืออุ่นที่เอื้อมมาแตะหลังมือของเธอเบาๆ เป็นครั้งแรกที่เขาเนื้อตัวสัมผัสเธอโดยไม่มีข้ออ้างใดๆ "ไม่ว่าผลลัพธ์ของระบบคุณจะออกมาเป็นยังไง ฉันก็พร้อมจะเล่นไปตามโน้ตเพลงที่คุณเขียนเสมือนว่ามันคือความจริง... ริน" รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจที่เคยถูกควบคุมด้วยกฎเกณฑ์อันเข้มงวดกลับเต้นระรัวจนอยู่นอกเหนือการควบคุม ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากตอบรับความอบอุ่นนั้น เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ หน้าจอสว่างวาบพร้อมข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบส่วนตัวของเธอ: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงฐานข้อมูลลับของโครงการอัลกอริทึมหัวใจจาก IP Address ภายนอก — ผู้มีสิทธิ์เข้าถึง: ไม่ระบุตัวตน (Unknown User)]* รินเบิกตากว้างเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดถัดมา ข้อมูลที่ถูกขโมยไปไม่ใช่ข้อมูลการทดลองทั่วไป แต่เป็น *'ไฟล์บันทึกความทรงจำและพฤติกรรมส่วนตัวทั้งหมดของเธอและคีย์'* ที่ถูกรวบรวมไว้ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์! "คีย์..." รินหันไปมองหน้าชายหนุ่มด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของเธอซีดเผือด "มีคนอื่นกำลังเล่นเกมนี้อยู่... และพวกเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเราแล้วค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!