ความกดดันของคนรอบข้าง

"ถ้าเธอat-risk โดนตัดสิทธิ์การประกวดโครงงานระบบ AI ขึ้นมาจริงๆ คีย์เขาไม่ได้มารับผิดชอบอนาคตของเธอด้วยหรอกนะริน" เสียงของมี아ร์ดังแทรกผ่านเสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดในห้องสมุดเงียบสงบ นิ้วเรียวของรินชะงักกึก หน้าจอแล็ปท็อปของเธอแสดงผลกราฟฟิกการประมวลผลความสัมพันธ์เชิงตรรกะที่กำลังรันโค้ดคำนวณชื่อ *Heart_Algorithm_v.2.4* ซึ่งเป็นโปรเจกต์ลับที่เธอกำลังร่วมมือกับคีย์ แต่วินาทีนี้ แถบสถานะสีแดงเริ่มกะพริบเตือนความผิดปกติ—ไม่ใช่ที่ตัวระบบ หากแต่เป็นคะแนนพฤติกรรมและระเบียบวินัยในโรงเรียนของเธอเองที่กำลังดิ่งลงเหว รินยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาสีเข้มจ้องมองตัวเลขความน่าจะเป็นบนหน้าจอ เธอรู้ดีว่าทุกย่างก้าวของเธอถูกจับตาโดย ดร. อรินทร์ ผู้ที่คอยเฝ้ารอให้เธอทำผิดพลาดเพื่อพิสูจน์ว่าสมมติฐานเรื่อง "ความรักคือความไร้ระเบียบ" ของเขาเป็นจริง และตอนนี้ เพื่อนสนิทที่สุดของเธอกำลังเตือนด้วยความหวังดี "มีร์... ฉันไม่ได้ทำอะไรนอกลู่นอกทางสักหน่อย ฉันแค่... จัดลำดับความสำคัญใหม่" รินเอ่ยเสียงเบา พยายามรักษาความนิ่งสงบภายใต้กรอบของเหตุผล แต่ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบกลับฟ้องว่าเธอกำลังลังเล "จัดลำดับความสำคัญเหรอ?" มีอาถอนหายใจยาว วางสมุดบันทึกเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน เสียงนั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบ "เธอโดนอาจารย์ฝ่ายปกครองเรียกพบสามครั้งในสัปดาห์นี้ เพราะเธอโดดคาบกิจกรรมโฮมรูมไปห้องดนตรีสากลเพื่อช่วยคีย์จัดเรียงโน้ตเพลง ทั้งที่เธอเกลียดเสียงดนตรีสดที่ไม่มีโครงสร้างชัดเจนที่สุดไม่ใช่หรือไง ริน... เธอกำลังปล่อยให้ตัวแปรภายนอกที่ควบคุมไม่ได้เข้ามาทำลายความสมบูรณ์แบบที่เธอสร้างมาตลอดสิบเจ็ดปีนะ" คำพูดของมีอาเปรียบเสมือนชุดคำสั่ง *Override* ที่เข้าไปรบกวนระบบความคิดของริน ภาพใบหน้ายามเผลอยิ้มของคีย์ขณะดีดกีตาร์โปร่งตัวเก่าผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ได้รับอนุญาต มันเป็นความรู้สึกที่ไม่มีอยู่ในอัลกอริทึม เป็นความผิดพลาดที่งดงามแต่เป็นอันตราย รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เธอปิดหน้าจอแล็ปท็อปฉับพลัน เสียงพับฝาเครื่องดังสนทนาความตึงเครียดระหว่างพวกเธอทั้งสอง "ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ มีร์ ระบบของฉัน... ฉันเป็นคนออกแบบเอง ฉันควบคุมมันได้" รินพยายามเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอนเมื่อนึกถึงคำเตือนของ ดร. อรินทร์ ที่เคยกล่าวไว้ว่า *'เมื่อใดที่เธอใช้ใจนำทาง รหัสชีวิตของเธอจะพังทลาย'* "เธอควบคุมอะไรไม่ได้เลยต่างหาก ริน!" มีอาลุกขึ้นยืน โน้มตัวลงมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและจริงจัง "ตื่นได้แล้ว กลับไปทำตามระเบียบโรงเรียน ส่งโปรเจกต์ตามกำหนดของ ดร.อรินทร์ซะ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" ก่อนที่รินจะได้ทันโต้ตอบ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบเครือข่ายโรงเรียนก็ดังขึ้นพร้อมกันบนสมาร์ทโฟนของพวกเธอทั้งคู่ หน้าจอสีแดงฉานระบุประกาศเร่งด่วน: *'นักเรียนริน (ID-409) ถูกสั่งพักการทำกิจกรรมนอกหลักสูตรชั่วคราวเนื่องจากคะแนนความประพฤติไม่ผ่านเกณฑ์ และให้เข้ารับการประเมินสภาพจิตใจกับ ดร.อรินทร์ ณ ห้องทำงานส่วนตัวทันที'* ดวงตาของรินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าภัยคุกคามไม่ได้เป็นเพียงแค่คำขู่ ทันใดนั้น ประตูห้องสมุดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของคีย์ที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงกรอบประตู เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตยีนตัวเก่ง เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการวิ่งมา และในมือถือกระดาษโน้ตเพลงยับยู่ยี่พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคย "ริน... หนีไปห้องซ้อมดนตรีกับฉันตอนนี้เถอะ ดร.อรินทร์กำลังมาทางนี้ พร้อมกับคำสั่งรีเซ็ตระบบทุกอย่างของเราแล้ว!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!