การเผชิญหน้ากับความจริง

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสาดแสงเรืองรองสะท้อนลงบนแว่นตาไร้กรอบของริน นิ้วเรียวเล็กของเธอกำลังกวาดผ่านเส้นกราฟความเข้ากันได้ที่พุ่งทะยานขึ้นสูงจนเกือบแตะเส้นสีแดง—เส้นขอบเขตสูงสุดที่ระบบ "Aegis-Heart" กำหนดไว้สำหรับมนุษย์สองคน ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ ชุดข้อมูลการตอบสนองทางชีวภาพของเธอและคีย์สอดประสานกันอย่างแนบเนียนราวกับเฟืองนาฬิกาชั้นดี อัลกอริทึมทำนายอนาคตไว้อย่างชัดเจนว่า หากทั้งคู่เลือกเส้นทางอาชีพและการใช้ชีวิตตามที่ระบบจัดสรรให้ ความน่าจะเป็นที่ความสัมพันธ์จะยั่งยืนและไร้ซึ่งความขัดแย้งจะสูงถึงร้อยเก้า puluh เก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่รินรับไม่ได้ "นายกำลังทำลายสถิติความเสี่ยงนะคีย์" รินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบภายในห้องปฏิบัติการส่วนตัว น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่บีบให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลง คีย์ ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาสีเข้ม มือข้างหนึ่งเคาะนิ้วลงกับตัวกีตาร์โปร่งคู่ใจเป็นจังหวะช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักจะทำให้เธอรู้สึกว่าเขากำลังมองทะลุผ่านเกราะป้องกันทุกชั้นของเธอไปได้เสมอ "ความเสี่ยงเหรอ ริน..." คีย์ทวนคำ เสียงทุ้มนุ่มติดจะเย้าแหย่เล็กน้อย แต่แฝงความจริงจังไว้อย่างลึกซึ้ง "หรือว่าเธอกลัวความจริงที่ว่า อัลกอริทึมที่เธอภูมิใจนักหนากำลังคำนวณ 'ความรู้สึก' ของเราผิดพลาดกันแน่" "ระบบไม่เคยคำนวณพลาด" รินโต้กลับทันควัน น้ำเสียงเริ่มไต่ระดับความแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย "ทุกอย่างถูกประมวลผลจากตัวแปรนับล้าน ทั้งพันธุกรรม ประวัติสุขภาพ รูปแบบการตัดสินใจ ไปจนถึงทิศทางเศรษฐกิจในอีกสิบปีข้างหน้า ระบบเลือกเส้นทางที่ดีที่สุดให้นักดนตรีอย่างนายได้มีชีวิตที่มั่นคง ปราศจากความล้มเหลว และเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดให้ฉันได้บริหารโครงการวิจัยระดับประเทศ... ทำไมพวกเราถึงต้องทิ้งอนาคตที่ถูกออกแบบไว้อย่างไร้ที่ติ เพื่อไปเสี่ยงกับความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ด้วยล่ะ?" คีย์วางกีตาร์ลงพิงกับโซฟา เสียงไม้กระทบพื้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความรู้สึกของคนฟัง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานโฮโลแกรมทีละก้าว จนรินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นจางๆ ของกระดาษโน้ตดนตรีผสมกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ—อบอวลอยู่รอบตัวเธอ คีย์โน้มตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ "เพราะชีวิตไม่ใช่โค้ดโปรแกรม ริน" คีย์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นในทุกพยางค์ "เธอเขียนโปรแกรมให้คอมพิวเตอร์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดได้ แต่เธอไม่สามารถเขียนคำสั่งให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเวลาที่เธออยู่ใกล้ฉันได้หรอก... และนั่นแหละ คือสิ่งที่ระบบของ ดร.อรินทร์ ไม่มีวันคำนวณเจอ" ชื่อของ ดร.อรินทร์ พุ่งกระแทกโสตประสาท ทำให้รินชะงักไปชั่วขณะ อาจารย์ผู้สร้างอัลกอริทึมนี้ขึ้นมาคือคนที่ย้ำเตือนเธอเสมอว่า มนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยสารเคมีและตรรกะ การพึ่งพาความรักแบบไร้เหตุผลคือความอ่อนแอ และรินก็เชื่อมั่นเช่นนั้นมาตลอด จนกระทั่งคีย์ก้าวเข้ามาในชีวิต และเริ่มรื้อถอนตรรกะทีละบรรทัดด้วยเสียงเพลงและรอยยิ้มกวนๆ ของเขา "นายกำลังดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผล" รินเบือนหน้าหนีจากสายตาร้อนผ่าวคู่นั้น พยายามดึงสติกลับมาที่หน้าจอโฮโลแกรม "ถ้าเราไม่ทำตามแผนที่ระบบเลือกให้ ภายในสามปีข้างหน้า โอกาสที่โปรเจกต์ของฉันจะล้มเหลวมีถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ และนาย... นายจะต้องสูญเสียโอกาสในการเซ็นสัญญากับค่ายเพลงระดับโลก" "แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเล่นดนตรีข้างถนน แลกกับการได้เห็นรอยยิ้มที่แท้จริงของเธอ—ไม่ใช่รอยยิ้มที่ถูกโปรแกรมให้ 'เหมาะสม' ตามตรรกะล่ะ?" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ริน เธอมองแต่ผลลัพธ์ แต่นายไม่เคยถามตัวเองเลยสักครั้งว่า ระหว่างทางที่เราเดินไปตามที่ระบบสั่ง กับการที่เราเลือกจะสะดุดล้มแล้วลุกขึ้นมาด้วยกัน... แบบไหนมันมีความหมายมากกว่ากัน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบ แต่เป็นความอึดอัดที่เกิดจากการปะทะกันระหว่างโลกสองใบ—โลกของความสมบูรณ์แบบที่ไร้ที่ติ กับโลกของความไม่แน่นอนที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เธอพยายามควบคุมให้อยู่ในกราฟมาตรฐานกลับเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก ความรู้สึกโกรธ ความกลัว และความสับสนตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดความอ่อนแอที่กำลังกัดกินความมั่นใจของเธอทีละน้อย "ฉันให้คำตอบตอนนี้ไม่ได้" รินพูดลอดไรฟัน พยายามรวบรวมเศษซากความสุขุมทั้งหมดที่มี "ระบบได้ล็อกเส้นทางของเราไว้แล้ว และฉัน... จะไม่ยอมปล่อยให้มันพังลงเพราะความดื้อรั้นของคนคนเดียว" คีย์มองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของเธอ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นไม่แพ้กัน "งั้นเรามาเดิมพันกันไหม ริน" คีย์ยื่นมือออกไปเหนือนิ้วของเธอที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม "ปล่อยให้อัลกอริทึมรันไปตามทางของมัน แต่ในขณะเดียวกัน... ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าหัวใจของเธอ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับหน้าจอพวกนี้" ก่อนที่รินจะได้อ้าปากปฏิเสธ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ *[ALERT: บัญชีผู้ควบคุมระบบหลักถูกเข้าถึงจากภายนอก]* *[WARNING: ตรวจพบคำสั่งล้างข้อมูลความทรงจำของอัลกอริทึม Aegis-Heart กำลังดำเนินการ...]* *[00:03... 00:02...]* ทั้งรินและคีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อหน้าจอทั้งหมดดับวูบลง ก่อนที่แสงไฟฉุกเฉินสีส้มจะสาดส่องลงมา และร่างของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากเงาดำตรงมุมห้อง—บุคคลที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ในยามวิกาลนี้ "น่าประทับใจจริงๆ เด็กน้อย..." เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของ ดร.อรินทร์ "ดูเหมือนว่า... พวกเธอจะไว้ใจระบบนี้มากเกินไป จนลืมมองดูว่า ใครเป็นคนคุมสวิตช์ปิดตายที่แท้จริงกันแน่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!